tag:blogger.com,1999:blog-51401434859883943712012-01-14T20:14:59.647-08:00ลั้นล้า กับนู๋ ShikiF. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-40029851594710646582009-11-20T04:32:00.000-08:002009-11-20T04:33:57.827-08:00Butterfly (Feat. Jin Jung) <br /><br />It's all About you a Butterfly <br />ทั้งหมดนี้ เกี่ยวกับเธอ... ผีเสื้อของฉัน <br /><br />Every time I come close to you (Every time I want that know you) <br />ทุกๆครั้ง ที่ฉันได้มาใกล้ชิดกับเธอ (ทุกๆ ครั้งที่ได้จุมพิตเธอ) <br />Feel like I gonna Dream every time (I get butterfly Check it) <br />ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป (ว่าฉันได้เจอกับผีเสื้อ) <br /><br />무심코 하늘을 봐 Like <br />มู ชิม โค ฮา นือ รึน บวา Like <br />โดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันมองไปยังท้องฟ้า <br /><br />네 웃는 모습을 닮아 <br />เน อด นึน โม ซือ บึล ดา มา <br />มันดูเหมือนกับเวลาที่เธอกำลังยิ้ม <br /><br />유난히 눈부신걸 Baby <br />ยู นัน ฮี นุน บู ชิน กอล Baby <br />โดยเฉพาะประกายแวววับนั้น (ยิ้ม) ที่รัก <br /><br />내 하루속 너랑만 로맨틱 한 drama <br />แน ฮา รู ซก นอ รัง มัน โร แมน ทิก ฮัน Drama <br />ในวันๆ นึงของฉันนั้นราวกับละครรักโรแมนติก <br /><br />날 울고 웃게 하죠 no no no <br />นัล อุล โก อด เก ฮา จโย no no no <br />ที่ทำให้ฉันทั้งร้องไห้และยิ้มออกมาพร้อมๆ กัน ไม่ ไม่ ไม่ <br /><br />잠들지 못하는데 (네 이름을 불러보는데) <br />ชัม ดึล จี มด ฮา นึน เด (เน อี รือ มึล บล รอ โบ นึน เด) <br />ฉันไม่สามารถหลับลงไปได้ (ฉันต้องเรียกชื่อเธอ) <br /><br />난 수줍은듯 고개를 돌리고 <br />นัน ซู จู บึน ดึช โก แก ดก รึน ดล รี โก <br />แล้วก็หลบหน้าหนีไปด้วยความอาย (ไม่ว่ายังไงก็ตาม) <br /><br />이렇게 좋아하는데 <br />อี รอ เค โช วา ฮา นึน เด <br />ฉันชอบที่จะทำแบบนี้ <br /><br />좀처럼 걸음말 뗄수가 없어 <br />ชม ชอ รอม กอ รึม มัล เตล ซู กา ออบ ซอ <br />ฉันไม่ค่อยอยากจะหยุดมันเลย <br /><br />Every time i come close to you <br />ทุกๆครั้ง ที่ฉันได้มาใกล้ชิดกับเธอ <br />(Every time I'm kissing you) <br />(ทุกๆ ครั้งที่ได้จุมพิตเธอ) <br />Fell like I gonna Dream every time <br />ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป <br />(I get butterfly beautiful girl) <br />(ว่าฉันได้เจอกับผีเสื้อที่สวย) <br /><br />무심코 땅을 봐 like <br />มู ชิม โก ตัง อึล บวา Like <br />โดยไม่ได้ตั้งใจฉันมองไปที่พื้นดิน <br /><br />너의 이름 세글자 너무나 설레는걸 Baby <br />นอ เย อี รึม เซ กึล จา นอ มู นา ซอล เร นึน กอล baby <br />เห็นผีเสื้อกระพือปีกในจำนวนเท่าๆ กับชื่อทั้งสามพยางค์ของเธอ <br /><br />네 작은 상처 하나 내가 아물게 해줄게 <br />เน จา กึน ซัง ชอ ฮา นา แน กา อา มุล เก แฮ ชล เก <br />ฉันจะช่วยสมานรอยแผลเล็กๆให้เธอนะ <br /><br />나의 사랑 그대 <br />นอ เย ซา รัง คือ แด <br />ความรักของฉัน คือเธอ <br /><br />Yo 넌 마치 나비처럼 <br />Yo นอน มา ชี นา บี ชอ รอม <br />เหมือนกับผีเสื้อ <br /><br />꽃을 찾아 날아다니는 저 아이처럼 <br />โก ชึล ชา จา นา รี ดา นี นึน จอ อา อี ชอ รอม <br />เธอกำลังมองหาดอกไม้ วิ่งไปรอบๆ ราวกับเด็กๆ <br /><br />순수한 눈망울을 머금고 <br />ซุน ซู ฮัน นุน มัง อู รึน มอ คืม โก <br />ดวงตาที่ไร้เดียงสาของเธอมีรอยยิ้ม <br /><br />늘하늘 거리는 몸짓 <br />นึล ฮา นึล กอ รี นึน มม จิด <br />ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปราวกับท้องฟ้า...ท้องฟ้า <br /><br />아른아른한 니 눈빛 <br />อา รือ นา รึน ฮัน นี นุน บิช <br />ดวงตาของเธอระยิบระยับ <br /><br />나 어떻게 됐나봐 <br />นา ออ ตอ เก ดแวซ นา บวา <br />ฉันได้กลายเป็นแบบนี้... <br /><br />Every time I come close to you (Every time I want that know you) <br />ทุกๆครั้ง ที่ฉันได้มาใกล้ชิดกับเธอ (ทุกๆ ครั้งที่ได้จุมพิตเธอ) <br />Feel like I gonna Dream every time (I get butterfly Check it) <br />ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป (ว่าฉันได้เจอกับผีเสื้อ) <br /><br />내가 약속할게 약속한게 <br />แน กา ยัก ซก ฮัล เก ยัก ซก ฮัน เก <br />ฉันจะสัญญาในสิ่งเหล่านี้ ฉันสัญญา <br /><br />어긋나더라 속타게 <br />ออ กึช ดอ รา ซก ทา เก <br />ฉันกังวลว่าเราจะพรากจากกันไป <br /><br />Just to now the game 다 똑같애 <br />Just to now the game ทา ตก คา แท <br />แค่ได้รู้ว่าเกมทั้งหมดล้วนเหมือนกัน <br /><br />뭐 이렇게 복잡해 <br />มวอ อี รอ เก บก จับ แฮ <br />มันก็ทำให้ฉันสับสน <br /><br />넌 남자를 못믿는데 <br />นอน นัม จา รึน มด มิด นึน เด <br />แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อในตัวผู้ชายคนนี้ <br /><br />사랑도 영원할 수 있는데 <br />ซา รัง โด ยอง วอน ฮัน ซู อิซ นึน เด <br />แต่ความรักสามารถคงอยู่ได้ตลอดกาล <br /><br />밀고 당기는건 왜 하는데 <br />มิล โก ดัง กี นึน กอน แว ฮา นึน เด <br />ทำไมเธอถึงยังดื้อดึงล่ะ <br /><br />좀 더 솔직 하게 굴 순 없는데 <br />ชม ดอ ซล จิก ฮา เก กุล ซุน ออบ นึน เด <br />ในเมื่อฉันไม่สามารถแสดงอะไรที่ซื่อสัตย์ไปกว่าที่ทำอยู่ตอนนี้ได้อีกแล้ว <br /><br />내 눈을 봐 <br />แน นู นึล บวา <br />มองตาฉันสิ <br /><br />You See my eyes, You See my lips <br />มองที่ตาของฉัน มองที่ริมผีปากของฉัน <br /><br />You listen to my heart <br />ฟังเสียงหัวใจของฉัน <br /><br />들린다면 내 말에 답해줘 <br />ดึล ริก ดา มยอน แน มา เร ดาแฮ จวอ <br />ถ้าเธอได้ยินคำตอบในนั้น <br /><br />내 볼에 Kiss & High <br />แน โบ เน Kiss&High <br />ก็ช่วยจูบเบาๆที่แก้มของฉันที <br /><br />내 추억아 <br />แน ชู ออ กา <br />ความทรงจำของฉัน <br /><br />Ye that be all i say <br />ใช่ หัวใจของฉัน <br /><br />너와 내 설레임만 가득 하다면은 <br />นอ วา แน ซอล เร อิม มัน กา ดึก ฮา รา มยอ นึน <br />ใช่ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันพูด <br /><br />우린 never ever no breaker trust me <br />อู รี never ever no breaker trust me <br />ความรักของเราจะคงอยู่ไปอีกนาน แล้วเราจะไม่แยกจากกันแน่ๆ เชื่อฉันสิ <br /><br />i make love to you <br />ฉันจะมอบความรักให้เธอ <br /><br />Every time i come close to you (Every time i want that know you) <br />ทุกๆครั้ง ที่ฉันได้มาใกล้ชิดกับเธอ (ทุกๆ ครั้งที่ได้จุมพิตเธอ) <br />Fell like I gonna Dream every time (I get butterfly) <br />ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป (ว่าฉันได้เจอกับผีเสื้อ) <br />Ye yo special to me your turn <br />ye! เธอคือคนพิเศษ ของฉัน ตาเธอแล้วล่ะ <br />la la la la la la la <br />Ye Butterfly <br />yeah! ผีเสื้อของฉัน <br /><br />---------------------------------------<br />รู้สึกดีกับเพลงนี้นะ 555+<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-4002985159471064658?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-65796066123690390522009-11-20T02:20:00.000-08:002009-11-20T02:22:30.623-08:00P.10<br /><br />ปวดท้อง....มากๆ<br />ความรู้สึกเดียวที่บอกตอนนี้มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น <br /><br />“แซน..ซัส...ลูกจะเป็นอะไรไหม?”<br />เสียงที่เคยโวยวายลั่น 180 เดสิเบล ตอนนี้กลับสั่นเคลืออย่างน่าประหลาด <br />ดวงหน้าซีดเสียวนั้นชวนให้ความรู้สึกผิดกระแทกเข้าอย่างจังจนแทบ น๊อกเอ๊า <br /><br />“แกทำใจดีๆไว้ไอ้สวะ!ลูกเราไม่ตายง่ายๆหรอก เลือดพ่อมันแรง”<br />พูดออกไปขณะที่วิ่งไปบนทางเดินของโรงพยาบาลชั้นนำในอิตาลี่ อันเป็นที่พำนักของ แฝดคู่ขนานของวองโกเล่รุ่นที่ 1 <br />คุณหมอ จ๊อตโตะ ผู้กลับชาติมาเกิด!!<br /><br />ขายาวรีบวิ่งไปหมายมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า.....<br />ไอ้คุณหมอที่หาอยู่นั้น มันอยู่ตึกไหน...<br /><br />“เฮ้ย!!!!!!!!!!ไอ้หมอสวะอยู่หนายยยยยยยยยยย!!”<br />เสียงตะโกนโวยวายดังเช่นผู้มีมารยาทดีไม่ควรทำดังขึ้นสนั่นจนผู้คนสะดุ้งตัวเกร็งเป็นแถวๆ<br /><br />“นี่คุณ...จะเรียกน่ะฝาก โอปาเรเตอร์เขาประกาศก็ได้”<br />เสียงพูดเอื่อยๆดังขึ้นจากข้างหลัง คุณหมอหนุ่มหน้าอ่อนยืนดูดนมสตอเบอรี่จวบๆมองร่างสูงด้วยสายตาดูแคลน<br /> ก่อนจะมองดูร่างบางของคนไข้พิเศษของเขาที่อยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย<br /><br />อ่า....เป็นเรื่องแล้ว...<br /><br />แม้ในใจจะคิดแบบนั้นแต่ท่าทีกลับสงบเสียจนดูไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ มือเรียวละจากกล่องนมสีชมพู่ ตบมือเพียง 2 ครั้ง<br />เหล่าบุรุษพยาบาลก็กู่เข้ามาพร้อมอุ้มร่างเพรียวในชุดเจ้าสาวขึ้นวางบนเตียงผู้ป่วย <br />ไม่ถึงเสี้ยวนาทีสควอโล่ถูกนำเข้าห้องฉุกเฉินในที่สุด....<br /><br />......................<br />..........................<br />...............<br /><br />เวลาผ่านไปพักใหญ่...ไม่มีวี่แววใครออกมาจากห้องฉุกเฉิน<br /> ร่างสูงในชุดสูทดูสง่านั่งหน้าเครียดแผ่รังสีมาคุไปทั่ว เสียจนคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้...<br /><br />มันจะเป็นอะไรไหม?<br />คำถามแรกผุดขึ้นมาในใจของ บอสใหญ่แห่งวาเรีย มือกำแน่นเพียรพยายามข่มสติให้นิ่งสงบ <br /><br />“เธอๆรู้รึยังพึ่งมีคนไข้ที่ตั้งครรถ์เสียชีวิตละ”<br />เสียงนางพยาบาลกลุ่มหนึ่งนั่งคุยกันอยู่ข้างๆ ราวกับกลุ่มสมาพันธ์แม่บ้านมานั่งนิทานสามีหลังเลิกงาน<br /><br />ตะ...ตาย?...<br />บ้าแค่ถูกผลักไม่ถึงกับแท้งหรอกน่า.....<br /><br />“นี่ๆเธอแล้วได้ข่าวรึป่าว...ว่าคนไข้ห้อง 6927 น่ะตกบันไดถึงกับแท้งเลยนะ น่าสงสารจริงๆ”<br />อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำเอาร่างสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆสะอึก เหงื่อเริ่มตกเพราะความเครียดเริ่มรุมเร้า<br /><br />แท้ง...มันแท้งง่ายขนาดนั้นเลยเรอะ!!<br /><br />“แหม~เธอก็..คนเราพอจะท้องน่ะติดง่ายจะตาย พอจะแท้งถ้าไม่ดูแลดีๆก็แท้งเอาง่ายๆเหมือนกันนะ เหมือนคนไข้ห้อง 1827 ไง ที่จับได้ว่าสามีมีชู้ เครียดมากแท้งเลยนะ”<br />ราวกับมีลูกศรมาปักลงที่กลางหัว ชักไม่แน่ใจว่านางพยาบาลกลุ่มข้างๆอ่านใจได้รึป่าว เหงื่อเริ่มออกชุ่มเพราะอาการวิตกกังวล<br /><br />ยะ..แย่แน่ๆ ถ้ามันแท้งละ? นั้นมันก็ลูกเรานะเว้ย...<br />ดูจากท่าทางแล้วไอ้สวะมันห่วงลูกมากซะด้วย ถ้าแท้งมาจริงๆ ฆ่าตัวตายแหง...<br /><br />เฮ้ย...ไม่หรอกมั้ง...มันคงเข้มแข็งพอที่จะรับได้...ใช่แล้ว!มันต้องยืนหยัดและทำใจได้ว่ามันแท้ง!<br /><br />ดวงตาสีแดงเป็นประกายมีกำลังใจเต็มเปี่ยม เหมือนมีแสงสปอตไลท์มาส่องราวกับพระเอกมองเห็นทางสว่างในความมืดมิด<br /> กำลังใจ UP ขึ้น 100% ริมฝีปากหนายิ้มบางๆอย่างโล่งใจ<br /><br />“แต่ก็น่าสงสารนะเธอ คนไข้ห้อง 10051 น่ะพอรู้ว่าแท้ง ฆ่าตัวตายเลยนะ สามีเขาพึ่งมารับศพเมื่อเช้านี้เอง”<br />แถบพลังใจที่เต็ม Max เมื่อครู่ตอนนี้กลับไปเหลือ O อีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว...<br />แซนซัสเริ่มปลงตกอีกครั้ง สมองที่ขาดโอเมก้า 3 อยู่แล้ว ตอนนี้กำลังใช้งายอย่างหนักคิดหนทางช่วยร่างเพรียวผู้เป็นภรรยาหมาดๆของตน<br /><br />ถ้ามันแท้งจะเอาหน้าที่ไหนไปบอกไอ้แก่ว่า พึ่งแต่งงานยังไม่ถึงวันก็ทำมันแท้งซะแล้ว...<br />คนผิดมันใครละ?...ก็เราเต็มๆเลยนี้หว่า...ถึงจะป็นป๋าก็มีสำนึกดีชั่วนะเฟ้ย...<br />ถึงเราจะเป็น ป๋า ก็ยังห่วงเมียบ้างนะเว้ย...<br /><br />“ก็นี่ละนะเธอ พวกสามีน่ะ พอจะรู้ตัวก็ตอนที่ทำพลาดไปทั้งนั้น พอเสียไปแล้วก็มาร้องไห้คร่ำควร น่าสมเพศจริงๆ…ไปกันเถอะเธอ..เดี๋ยวคุณหมอมาเจอจะแย่เอา”<br /><strong>ฉึก!!!</strong><br />มีดปักแท่งจากข้างหลังทะลุถึงหัวใจ ร่างสูงแทบกระอักเลือดเมื่อได้ยิน นางพยาบาลสาวเดินจากไปโดยหารู้ไม่เลยว่าได้ทำร้ายจิตใจของ ป๋าแซนเข้าเสียแล้ว...<br /><br />แอ๊ดดดดดดด....<br /><br />เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินดังขึ้นพาเอาหัวใจกระตุก ร่างสูงรีบรุดเข้าไปใกล้คุณหมอหัวทอง ที่ทำหน้าเครียดเดินออกมาจากห้อง พร้อมๆกับเหล่าบุรุษพยาบาล<br /><br />“ไอ้สวะเป็นไงบ้าง”<br />ถามขึ้นอย่างร้อนรน ดวงตาสีแดงเพลิงฉายแวววิตกกังวลอย่างที่สุด ยิ่งเมื่อเห็นคุณหมอตรงหน้าถอนหายใจหัวใจราวกับตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม<br /><br />ทะ...แท้งจริงๆงั้นหรอ?<br />เรื่องนี้มันจะเข้าดราม่าจริงๆใช่ไหม...?<br />ขอร้องละอย่าให้ฉันต้องเป็นพระเอก หล่อ โฉด ชั่วเลย....<br /><br />“คุณ...ดูแลภรรยายังไงถึงได้ปล่อยให้ห..”<br />“เดี๋ยวหมอ!!”<br />ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ แซนซัสก็ขัดขึ้นเสียก่อน ในใจนึกประนามตัวเองที่ไม่ระงับอารมณ์ให้ดี เผลอทำร้ายฉลามท้องอ่อนไป กำปั้นชกที่กำแพงจนเลือดออกเพื่อระบายอารมณ์ และความรู้สึกผิดในใจ<br /><br />เพราะฉันมันมั่วไม่รู้จักพอ เลยทำให้ไอ้สวะนั้นเสียใจ<br />เพราะฉันมันไม่เคยแคร์อะไร เลยทำให้มันต้องร้องไห้<br />เพราะฉันไม่ดูแลมันให้ดี เลยทำให้มันต้องแท้ง...<br /><br />ทั้งหมดมันเพราะฉันเอง!!!<br /><br />“รู้ตัวก็ดีนะคุณ”<br />เสียงบอกจากคุณหมอหัวทองตอกย้ำอีกฝ่ายให้จมดิน ตกลงพยาบาลกับหมอโรงพยาบาลนี้มันอ่านใจได้ใช่ไหมเนี๋ย?<br /> ร่างเพรียวในชุดกาวเดินผ่านหน้าไป ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบๆว่า...<br /><br />“พอสควอโล่ฟื้นแล้วอย่าลืมพอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กับ หาอะไรกินละ...คนท้องน่ะถ้าไม่กินข้าวให้ตรงเวลา หรือใส่เสื้อผ้าที่ต้องรัดแน่นเกินไป จะปวดท้องเอาง่ายๆนะคุณหัวหน้า แห่งวาเรีย”<br />พูดเสร็จก็เดินจากไปทิ้งไว้เพียงร่างสูงที่สมองเริ่มประมวลผลคำพูดของอีกฝ่ายที่ทิ้งไว้ให้<br /><br />ใส่เสื้อผ้ารัดไป....กับไม่ได้กินข้าว?<br />ตกลงมันไม่ได้แท้งเรอะ!!!<br /><br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-6579606612369039052?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-67581354180096900452009-11-18T23:40:00.000-08:002009-11-18T23:41:48.862-08:00P.9.2<br /><br />“อ๋า~สควอโล่จังพ่อรู้ลูกทำได้!!พ่อดีใจจริงๆที่ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว”<br />แกเป็นใครพ่อฉันตายไปแล้ววววว!!ลูกแกนั่งยิ้มอยู่ในโน่นไม่ใช่รึไงว่ะ!!อิเอมิซึ!<br /><br />เสียงสะอืนกระดี๊กระด๊าของชายรุ่นคุณลุงดังขึ้นขณะกอดหมับที่ร่างของนักดาบแห่งวาเรีย ตอนนี้เขาอยู่หน้าประตูก่อนเข้าห้องพิธี <br />โดยมีผู้ดูแลนอกแก๊ง ป๊ะป๋าของวองโกเล่รุ่นที่ 10 อาสามาเป็นตัวแทนฝ่ายเจ้าสาว เบลและมาม่อนอาสาจะเป็นคนโปรยดอกไม้ตามทาง <br />หวั่นใจเหลือเกินกลัวเจ้าชาย SM มันจะปามีดแทนดอกไม้ในตะกล้า <br /><br />แต่พอเห็นท่าทางกระดีกระด๊าของไอ้สองตัวนั้นก็ดันยอมมันไปซะได้....<br /><br />“เออใช่...อิเอมิสึแกน่ะ แอบไปไข่ทิ้งไว้ที่อื่นนอกจากไอ้หนูรุ่น 10 ป่าว”<br />คุณเจ้าสาวที่สวยแต่ตัวถามขึ้นด้วยถ่อยคำที่เป็นกันเองจนน่าตบให้คว่ำ<br /><br />“บ้าหรอ สควอโล่ ฉันน่ะรักนานะคนเดียวเสมอ นอกจากสึนะแล้วก็เธอน่ะ ป๊ะป๊าไม่มีลูกคนอื่นหรอกนะ”<br />ใครลูกแกกันฟ่ะ!<br />พูดไปก็ทำน้ำตาปริมเหมือนเวลา โดนลูกสงสัยว่าแอบหนีไปอาบอบนวด <br />สควอโล่ได้แต่มองภาพชวนอนาถจิตตรงหน้าก่อนจะเบือนหนีไป<br /><br />คงจะมีแต่ แม่ของไอ้หนูรุ่น 10 เท่านั้นละมั้งที่จะรับคนแบบนี้ได้น่ะ<br />เฮ้อ...พวกผู้หญิงนี้มีพลังยากเกินหยั่งถึงจริงๆแฮะ....<br /><br />แอ๊ดดดด~~<br />เสียงเปิดประตูเป็นดั่งสัญญาณให้พิธีเริ่ม อิเอมิซึยกแขนขึ้นเพื่อให้จับ <br />พร้อมเอามืออีกข้างมากุมไว้แน่นเพื่อช่วยระบายความประหม่า<br /><br />“ไม่เป็นไร...ทุกอย่างต้องเป็นไปด้วยดี....สควอโล่”<br />คำพูดให้กำลังใจดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะพาก้าวเดินไปบนเส้นทางปุพรมที่โรยไปด้วยรีบดอกไม้สีขาว ฝีเท้าทีก้าวช้าๆพาเอาใจเต้นตึกตัก<br />มือเรียวเผลอเกาะอีกฝ่ายแน่นอย่างลืมตัว เสียงดนตรีบรรเลิงไม่ได้ทำให้จิตใจที่หวาดหวั่นสงบลงเลยสักนิด<br /><br />“ไม่เป็นไรอีกนิดเดียวก็จะถึงแท่นพิธี เงยหน้าขึ้นแล้วแสดงให้ทุกคนเห็นซะว่าไม่มีใครหน้าไหนเหมาะกับแซนซัสเท่าเธอ”<br />คำพูดนั้นพัดเอาความกลัวให้ลอยไป ร่างบางค่อยๆเงิยหน้าขึ้นและมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ที่แท่นพิธีนั้นมีบาทหลวงและ<br />ร่างสูงของคนที่กำลังจะกลายเป็นสามีของเขายืนอยู่ แซนซัสในสูทสีขาวครีมและเชิ้ตสีดำ ประดับด้วยเนคไทสีขาว <br />ดวงตาสีแดงนั้นกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาชอบใจจนทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว เหล่าผู้คนต่างมองดูเจ้าสาวที่แสนสง่างามด้วยความชื่นชม<br />มือหนายื่นออกไปรับร่างเล็ก พร้อมๆกับที่อิเอมิซึค่อยๆปล่อมมือออกและละจากไป<br /><br /><br />“มัวรออะไร...ไอ้สวะ”<br />คำถามนั้นถูกส่งมาจากเจ้าชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นคู่ชีวิตด้วย มือเรียววางลงที่มือหนาพร้อมเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่...<br /><br />ฉันคนนี้นี่ละ...คือคนที่จะครอบครองแซนซันเอาไว้<br />ขอสาบานต่อหน้าพระเจ้าได้เลย...<br /><br />“แซนซัส เจ้าพร้อมจะดูแลและรักสควอโล่เพียงผู้เดียวตลอดไปหรือไม่?”<br />คำถามนั้นถูกถามขึ้น สควอโล่ใจเต้นตึกตักเพื่อรอคำตอบ...<br /><br />“รับ”<br />คำตอบนั้นทำเอาน้ำตาแทบไห้ริน ตลอดเวลาที่เฝ้ารับใช้ติดตาม และจงรักภัคดีไม่เคยมีครั้งใดที่จะรู้สึกคุ้มค่าเท่านี้<br /><br />“แล้วเจ้า สเปลบี สควอโล่ เจ้าพร้อมจะดูแลและรักแซนซัสเพียงผู้เดียวตลอดไปหรือไม่?”<br /><br />“รับ”<br /><br />“สวมแหวนเป็นหลักฐานแสดงคำมั่นสัญญา”<br />สิ้นคำกล่าวของบาทหลวง มือหนาเอื้อมจับที่มือกลที่สวมถุงมือสีขาวขึ้นมาสวมแหนวที่นิ้วนางข้างซ้าย <br />ก่อนจะส่งมือตนเองให้ร่างเพรียวสวมแหนวอีกวงให้ตน แหนวเงินประตับเพชรสีขาวพิสุธ 99 กระรัด <br />ประกายระยิบระยิบแม้ดูเรียบๆไม่โดดเด่นแต่มูลค่าของมันนั้นช่างหาใดเปรียบเมื่อมันคือแหนวสั่งทำพิเศษ<br />ที่สลักขื่อของนายเหนือหัวแห่งวาเรียและท่านรองฉลามครั่งผู้เก่งกาญลงไปที่แหวน <br /><br />เป็นแหนวเพียงคู่เดียวในโลกเท่านั้น...แหนวของเราสองคน...<br /><br />“ถ้าเช่นนั้นพ่อขอประกาศให้เข้าเป็นสามีภรรยากันจงประทับพันธสัญญาแห่งรักด้วยการจูบ”<br />เฮ้ย!!จูบเรอะ????!!!จูบหมายถึงการเอาปากประกบปากแล้วจวบๆนั้นน่ะเรอะ!!ไม่เอา!!<br />สิ้นเสียงร่างเพียวถูกดึงให้เขาใกล้ร่างสูงข้างกาย ริมฝีปากกดลงแนบสนิท เฟรสคิสถูกชิงไปด้วยรสจูบหวานล้ำ ไม่มีการรุกเร้าเร้าร้อน<br />แต่กลับนุ่มนวลจนชวนใจหาย ลืมกระทั้งการขัดขืนต่อต้าน เมื่อร่างสูงละริมฝีปากออกราวกับได้พรากหัวใจของฉลามน้อยไปอีกครั้ง<br /><br />“ต่อจากนี้แกเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฏหมายของฉันแล้ว...อย่าคิดให้สวะหน้าไหนจับตัวแก! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่ามันให้หมด!!”<br />เสียงกระซิบข้างหูราวกับคำที่จะจองจำเขาไว้ข้างกายตลอดไป หากแซนซัสไม่ประเมินค่าสควอโล่ต่ำไปละก็<br /><br />เขาจะรู้ว่า ฉลามน้อยตัวนี้ ไม่ใช่แมวเชื่องๆที่จะอยู่ในโอวาทแน่นอน...<br /><br />......<br />........<br />...........<br />.......<br />.....<br />พองานแต่งจบคุณเจ้าบ่าวตัวดีก็หายหัวไปเสียอย่างนั้นทิ้งให้ฉลามน้อยต้องมายืนส่งแขกคนเดียว <br />ผู้คนมากมายที่เคยเสวนาก็เขามาทัก บางคนถึงขั้นร้องห่มร้องไห้เลยทีเดียว...<br /><br />“แม่ดีใจกับหนูจริงๆฮึก...สึนะเองสักวันก็ต้องมีวันนี้สินะ...อ๋า...เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนสาวๆเลยน้า~”<br />น้ำเสียงสะอื้นเบาๆก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีลูกชายตัวตัวเท่าปลาทูน่า อยู่หนึ่งตัวซะแล้ว <br />ฝ่ามืออุ่นเกลี่ยผมที่ปรกที่ใบหน้ามนของคุณเจ้าสาวหมาดๆ รอยยิ้มปลื้มปิติถูกส่งมาให้ราวกับเวลามารดามองดูลูกของตนเป็นฝั่งเป็นฝา<br /><br />เอ๊ะ...แต่นี่ไม่ใช้แม่ฉันนี้นา!!เพราะแกเลยอิเอมิสึมากลอกหูให้เรียก ป๊ะป๊า อยู่ได้!!<br /><br />“ฮึก...ฉันดีใจกับนายจริงๆนะสควอโล่...ฮึก”<br />เสียงสะอื้นทั้งรอยยิ้มของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ดังขึ้นขนับยืนเช็ดน้ำตาอยู่ตรงหน้าของเขา ผู้พิทักษ์ทั้ง 6 ยืนพร้อมหน้า จะว่าไปคงต้องยกเว้น<br />โรคุโด มุคุโร่ เอาไว้คนหนึ่งเพราะตอนนี้อยู่ในสถานภาพ จำคุก อยู่ แต่วันดีคืนดีก็ใช้ร่างมายาโผล่มาก่อกวนเป็นบ้างครั้ง<br /><br />“คุณจะร้องไห้ทำไมแค่เพื่อนสัตว์น้ำแต่งงาน...ถ้าคุณอยากแต่งเมื่อไหร่ก็บอกสิผมจะได้ไปขอ”<br />คำพูดที่เริ่มดูสุภาพขึ้นมากเพราะเวลาผ่านมาได้หลายปีของฮิบาริดังขึ้นข้างกายเอกนภาที่แสนขี้แง<br /><br />“ฮะฮะฮะ สควอโล่วันนี้นายสวยมากๆเลยนะ อ่าดอกไม้สีแดงเหมาะกับสีผมนายมากๆเลยละ ฮะฮะฮะ”<br />เสียงหัวเราะพร้อมพูดเรื่องไร้สาระของพิรุนยามเช้าเชกเช่น ยามมาโมโตะ ทาเคชิ ดังพร้อมกับสัมผัสที่เส้นผมสีเงินนุ่มของคุณเจ้าสาว <br />แต่ก้ถูกปัดออกโดยคนที่มีผมสีเงินอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆกาย<br /><br />“อย่าไปเนียนไอ้แหล! หัวฉันก็สีเงินเหมือนกันละน่า”<br /><br />“แต่มันไม่เหมือนกันนี้โกคุเดระ...หรือว่าหึงที่ฉันชมคนอื่น?”<br />ถามทีเล่นทีจริงแต่คนฟังเดินฟึดฟัดหนีไปเสียแล้ว หลายปีที่ผ่านมาอัลโกบาเร่โนต่างๆก็โตขึ้นมาก <br />แต่ทำไมมาม่อนมันสูงช้ากว่าทุกคนนักฟ่ะเนี๋ย อย่างรีบอร์น เผลอแปบๆ 5 ปีก็สูงกว่าไอ้หนุรุ่น 10 สะแล้ว ไอ้ลูกวัวก็โตขึ้นมานิดนึงละนะ <br />ส่วนไอ้บ้ามวยนั้นไปวิ่งสุดหูรูดที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ พอมาคิดๆดูแฟมิรี่ของรุ่นที่ 10 เนี๋ยมีคนปกติบ้างไหมนะ???<br /><br />“ไปได้แล้วสึนะ! เจ้าสาวต้องพักแล้ว”<br />อัลโกบาเรโน่รีบอร์นดุขึ้นพรางยันโครมคนตัวเล็ก ทางฮิบาริเองก้ไม่มีท่าทางห้ามปรามหรือเข้าช่วย แต่กลับ...<br /><br />“จะนอนเล่นอีกนานไหมคุณน่ะ ที่ผมยอมมาสุ่มหัวกับคุณวันนี้ต้องกลับไปขย้ำเสียให้เข็ด”<br />ว่าแล้วก็เดินอ่าปากหามวอดๆเดินไปซะงั้น จะว่าดีใจนิดนึงก็ได้ที่พอรู้ตัวอีกทีก็มีคนรู้จักที่คุยกันได้มากขนาดนี้แล้ว<br /><br />เอาเป็นว่าฉันจะดีใจนิดๆละกัน<br /><br />“สควอโล่อ่า~นายนี่สวยจังน้า ทำไมไม่มาแต่งกับฉันนะ”<br />เสียงขอดีโน่ คาบัคโรเน่ เพื่อนเก่าแก่สุดขี้แง และ แหยเป็นที่สุด เดินเข้ากอดพรางสะอึกสะอื้นร่ำไห้ มันก็น่าดีใจที่มีคนมาร้องไห้ดีใจให้ <br />แต่ไหงมันรู้สึกเหมือนกับว่า ไม่ดีไม่งามอย่างไรอย่างนั้น<br /><br />หรือเรื่องนี้จะเปลี่ยนสมการเป็น DS ??<br /><br />ไร้ปฏิกิรกิยาตอบโต้ ไม่มีท่าทางปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น ภาพของเจ้าสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเงินสวยประดับดอกกุหลาบสีแดงโดดเด่น<br />ใบหน้าหวานมีสีหน้าเหนื่อยหน่าย ขณะที่อยู่ในอ้อมแขนของบุรุษผมสีทองผู้งามพร้อมราวกับเจ้าชายขี้ม้าขาว แห่ง คาบัคโรเน่ <br />ดูจะเป็นภาพที่งดงามในสายตาประชากรโดยรอบ หากเป็นคนอื่นคนไกลที่ไม่ได้ร่วมงานคงจะคิดว่า <br /><br />เจ้าชายผมสีทองอร่ามนั้นคือเจ้าบ่าวของงานแต่งนี้เป็นแน่แท้ แต่ไอ้เจ้าบ่าวตัวจริงนั้นมันกลับ.....<br /><br /><br />ไปตายห่าอยู่ที่ไหนไม่รู้....<br /><br /><br />“เฮ้ยสควอโล่...ถ้าบอสละก็....”<br />เสียงเข้มของเลวี่อัสนีผู้ไม่ถูกโฉลกกับพิรุธสีเลือดอย่างร้ายกาจ ดังขึ้นเรียกขณะส่งดาบประจำตำแหน่งของหลาม<br />ที่ถอดออกจากมือเก็บเอาไว้ มาให้ สีหน้าฉงนฉายชัดก่อนที่จะเบิกตากว้างอย่างตกใจในสิ่งที่ได้ยินจากปากศัตรูคู่อาฆาต<br /><br />ที่ตอนนี้กลายเป็นพันธมิตรที่แสนมีประโยชน์<br /><br />....<br />......<br />..........<br />.....<br />...<br />ทางด้านคนที่หายหัวไปหลังงานแต่ง บาร์หรูไฮโซตกแต่งอย่างหรูหราดูมืดสลัวเหมาะแก่บรรยากาศทำเรื่องผิดศีลธรรม<br />บุรุษผมสีดำ ผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีแดง และผมทรงเกาหลีเทรนใหม่ ใบหน้าคมเข้มนั้นกระตุกยิ้มร้ายกาจแสนทรงเสน่ห์<br />ขณะนั่งอ้อมล้อมไปด้วยหญิงสาวร่างอรชรขนาบข้างสองด้านค่อยออเซาะเอาอกเอาใจ ชุดสูทสีขาวถูกถอดทิ้งไว้ข้างกาย <br />เหลือเพียงเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยเห็นร่องกล้ามสุดแมนสุดแสนจะ เซะซี่ชวนน้ำลายหก <br /><br />ใช่แล้วตอนนี้เจ้าบ่าวหมาดๆที่ “ไปตายห่าที่ไหนไม่รู้” นั้น…..<br /><br />กำลังรื่นเริงลั้นล้าอยู่กับอีหนูในคลับหรูไฮโซสังกัดวองโกเล่แฟมิรี่!!!<br /><br />“ท่านแซนซันแต่งงานแล้วแบบนี้...ก็คงไปไหนไม่ค่อยได้สินะค่ะ ฉันเหงาจัง”<br />เสียงหวานกระแนะกระแหนพรางซบลงที่บ่าร่างสูงพรางแนบชิดอกที่แสนอึ๋มบึ๋มกับร่างสูง <br />แซนซันเพียงจิบเหล้าในแก้วพรางยิ้มเยาะขึ้น<br /><br />“ไม่จำเป็นต้องสนใจ มันก็แค่งานแต่งสวะๆที่จัดฉากหลอกตาไอ้แก่เพื่อให้มันเลิกยุ่งกับฉันเท่านั้นละ”<br />ตอบไปพรางโน้มหน้าลงซุกไซ้แก้มเนียนของร่างอรชรที่จัดได้ว่าสวยข้างกาย<br /><br />“แต่สวมแหวนแบบนี้ใครๆก็รู้ว่ามีเจ้าของแล้วสิค่ะ แต่แหวนนี้คงแพงน่าดูฉันก็อยากได้บ้างจัง”<br />อีกสาวนางหนึ่งก็ไม่น้อยหน้าทำสีหน้าเศร้าใจอย่างมีจริตมารยาก่อนจะซบลงที่อกอีกข้าง <br />แซนซันละจากหญิงสาวคนแรงมามองอีกคนที่แสร้งทสายตาเศร้าสร้อยเรียกร้องความเห็นใจ<br /><br />“แหนวนี้มันก็แค่แหวนสวะๆจะให้ฉันสั่งทำแบบนี้อีกกี่วงก็ได้”<br />ว่าเสร็จก็กระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง ช่างไม่รู้เลยจริงว่ามีฉลามยักษ์ตัวโตที่องค์ลงยืนมองอยู่ห่างไปไม่ถึง 10 เมตร<br />เหล่าแขกทั้งร้านค่อยๆถูกอพยบ ออกจากเขตอันตรายเพราะจะมีคนโดนเฉือดตายไม่รู้ตัว จนตอนนี้เหลือเพียงโต๊ะของเอกนภา<br /><br />ที่เริงรื่นลั้นล้ากับชู้สาวไม่สนใจสภานการณ์<br /><br />“อ๋อหรอ?แหวนสวะๆหรอ?ดาร์ริ่ง~”<br />เสียงหวานดังขึ้นเรียกร่างสูงด้วยสรรพนามหวานหู แต่คนฟังกลับขนลุกเกรียว ชายตามองที่มาของเสียงขณะกระดกปรันดีเข้าคอ<br />ก่อนจะแทบพุ่งพรูดออกจากปากเมื่อมองเห็นบุคคลไม่พึ่งประสงค์ยืนในชุดเจ้าสาวยาวลากพื้น ร่างเพรียมสูงในชุดแต่งงาน<br />ที่ประดับด้วยเครื่องประดับอัญมณีสี แดงและดำ รอยยิ้มวาดขึ้นช่างงามชวนฝันหากแต่งที่มีข้างซ้ายนั้นกลับมีดาบยาววาบวับติดอยู่และ<br /><br />ที่นิ้วนางข้างซ้ายนั้นก็มีแหวนเงินสวมอยู่เช่นกัน!<br /><br />“สวัสดีคุณสามี”<br />พูดทักทายทั้งที่พึ่งห่างกันได้ไม่ถึง 3 ชั่วโมง ใบหน้ายียวนนั้นยังคงแย้มยิ้มจนตาปิด <br />แต่รังสีฆ่าฟันที่ปล่อยออกมาก็มากพอที่จะทำให้รู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์เสียแค่ไหน<br /><br />“แกมาได้ยังไง?ไอ้สวะ”<br />ถามออกไป ทั้งที่ไม่ได้อยากจะรู้คำตอบมากนัก แต่สิ่งที่ทำให้ชวนแปลกใจมากกว่าก็คือ <br />คนเจ้าทิฐิอย่างฉลามครั่งแห่งวาเรียกล้าใส่ชุดแต่งงาน กระโปรงยาวชวนรำคาญนั้น ออกมาเดินข้างนอกได้ยังไง<br /><br />หรือมันจะโกรธจนลืมตัว?<br /><br />“ว่าไง ...นี่ขนาดแต่งกันแล้วแกยังกล้าทำกับฉันแบบนี้....งั้นก็เตรียมอำลาเมียน้อยแกไว้เหอะ! ฉันจะสับไม่ให้เหลือ”!!<br />พูดพรางจ่อดาบยาวไปที่คอของแม่สาวอกบึ๋มที่ตัวสั่นอย่างหวาดกลัว <br /><br />“โธ่ๆๆๆดูสิเมียน้อยแกกลัวจนร้องไห้แล้วน้า~ที่รักจะไม่ปลอบอีหนูนี้หน่อยหรอ?”<br />ว่าขณะที่นั่งไขว้ห้างดั่งเช่นราชินีมือก็จ่อดาษอยู่ที่คอสาวสุดอึ๋มใส่กระโปรงแหวกเห็นถึงน่องขาขาว <br />หล่อนตัวสั่นขณะเกาะที่แขนร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่ข้างกาย ไม่น่าเชื่อว่าการแต่งงานทำให้คนเปลี่ยน <br /><br />จากเคะทาสที่โดนย่ำยีทุกชาวค่ำอัพเกรดเป็นเคะราชินีได้ในพริบตา!!!<br /><br />“ทะ..ท่าน..แซน..ซัส..ฮึก.”<br />สะอื้นไห้เรียกความเห็นใจ ดวงตาสีซีดแข็งกร้าวดูน่าหวาดกลัวแซนซันยันตัวลุกขึ้นก่อนเดินหนีไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด <br />ร่างเพรียวบางเดินตามไปติดๆ บรรยากาศชวนอึดอัดเมือ่ มือเรียวคว้าแขนร่างสูงไว้เพื่อรั้งให้เครียให้รู้เรื่อง<br /><br />มาเที่ยวกับอีหนูหลังงานแต่ง ขอด่าสักฉอดหน่อยเหอะ!!<br /><br />ฉากแบบนี้ชักเหมือนจะเคยเห็นในหนัง ฉลามน้อยมองร่างสูงด้วยสายตาเดือดดาลอย่างหงุดหงิดใจ คนต้นเหตุก็ทำมึนเมินเสียอย่างนั้น <br /><br />“ทำไม่แกมันไม่รู้จักพอสักทีว่ะแซนซัส แกแต่งงานกับฉันแล้วนะเว้ย “<br />เสียงหวานโวยวาย มือก็เขย่าแขนร่างสูงเหมือนกับนางเอก MV ที่เห็นบ่อยๆไม่มีผิด<br /><br />“ก็แค่แต่งงานไม่ได้หมายความว่าฉันต้องผูกติดชีวิตกับสวะอย่างแก!”<br />เอกนภาแห่งวาเรียก็ตรงตามคอนเซ็ป ชั่ว โฉด หล่อ เลว ไม่มีผิดเพี้ยน คำตอบนั้นทำเอาร่างเพรียวนิ่งค้างอย่างอึ้งสนิท <br />มือก็เผลอกุมที่ท้องของตนอย่างลืมตัวตามสัญชาตญาณความเป็นแม่คน...<br /><br />หรือนี้จะเริ่มเข้าบทดาร์ก???<br /><br />“ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว!!”<br />ด่าไปด้วยคำพูดที่ดูจากหนังมาเมื่อวาน ไม่ได้คิดจะโฆษณาแต่งอย่างไรแต่ตอนนี้ปากมันพาไป <br />หลามน้อยจ้องมองนายเหนือหัวด้วยสายตาร้าวราน<br /><br />“แล้วไงไอ้สวะ!!”<br />ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านหน้าด้านๆ<br /><br />“เออดี!!แต่งงานบังหน้าหนีพ่อแบบนี้!! แกไม่เห็นความสำคัญของลูกเลยใช่ไหม!!ถ้าต้องให้มีพ่อแบบแกไปแต่งกับไอ้แหยมันยังดีซะกว่า!!”<br />ว่าเสร็จก็เดินหันหลังหนีทันทีคนฟังชักเดือนปุดๆเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่ 3 คนไม่พึ่งจะได้ยินจากปากภรรเมีย...<br /><br />หรือเรื่องนี้จะ DS จริงๆ?<br /><br />“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งนานแล้ว!!และไม่คิดเปลี่ยนด้วยจำไว้ไอ้สวะ!”<br /><br />“เออ!!ในเมื่อมันเลิกสำสอนไปหาอีหนูไม่ได้ก็หย่ากันไปเลย!!ฉันไม่อยากให้ลูกฉันมีพ่อเวรๆแบบแก!!”<br />ยังแต่งกันได้ ไม่ถึงวัน ก็จะหย่ากันเสียแล้ว สควอโล่พยายามถอดแหนวออกจากนิ้วของตน<br />แต่แซนซัสกับผลักอีกคนเสียล้มกระแทกพื้นซะงั้น!!<br /><br />แม่งพาลนี้หว่า!!<br /><br />“กล้าดียังไงมาขอหย่า!!ฉันไม่หย่าให้แกหรอกไอ้สวะ!!”<br />ปฏิเสธอย่างเอาแต่ใจ แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อไร้เสียตอบกลับจากฉลามน้อยที่ชอบโวยวายหนวกหู <br />ดวงตาสีแดงมองที่ร่างเพรียวที่นั่งก้มหน้านิ่งที่พื้น<br /><br />“...ซะ..แซน..ซัส...”<br />เสียงนั้นสั่นขึ้นชวนให้แปลกใจ <br /><br />“อะไรไอ้สวะ?เป็นอะไรอีก?”<br /><br />“ปะ..ปวดท้อง”<br />ใบหน้าหวานซีด และฉายแววตื่นตกใจ แซนซัสพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามันท้อง ดันลืมเสียสนิทว่ามันท้องก่อนแต่งเมื่อกี้ผลักเสียเต็มแรง<br /><br />หรือมันจะแท้ง?<br /><br />พอคิดได้แค่นั้นร่างสูงก็คว้าคนที่นั่งกองอยู่ที่พื้นขึ้นทันที!!สควอโล่กอดกุมท้องของตนเองแน่นอย่างตื่นตกใจกลัวว่าจะแท้งจริงๆ<br />บอสใหญ่แห่งวาเรียเร่งรีบรุดหน้าไปที่รถขันหรูของตนมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที!!<br /><br />สรุปนี่...จะเข้าดราม่าจริงๆแล้วใช่ไหม?<br /><br /><br />TBC!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-6758135418009690045?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-71369914603575565122009-11-18T23:39:00.000-08:002009-11-18T23:40:43.779-08:00P.9.1<br /><br />“เฮ้ย...ไม่เข้าไปไม่ได้หรอว่ะบอส”<br />เสียงฉลามน้อยสั่นอย่างหวาดระแวงตอนนี้เอกนภาแห่งวาเรีย และว่าที่สะใภ้ของรุ่นที่ 9 กำลังยื่นโต้เถียงกันอยู่หน้าคฤหาสวองโกเล่ <br />อย่างเอาเป็นเอาตาย<br /><br />“เรื่องมากทำไม!!จะช้าจะเร็วก็ต้องมาอยู่ดีละว่ะ...”<br />แซนซันเริ่มหัวเสียเมื่อร่างบางนั้นไม่ยอมเข้าไปในคฤหาสอย่างที่สั่ง <br /><br />“แต่ว่า..บอส...ฉันไม่อยากไปเจอพ่อแกนี่หว่า”<br />มันจะอะไรนักธรรมดาเจอกันออกบ่อยพอตอนนี้ทำมาเป็นกลัว!!สวะเอ๊ย!!<br /><br />“แซนซัน...ที่หลังห้ามเรียกฉันว่า บอส อีก แล้วนั้นก็ไม่ใช่พ่อฉันคนเดียวอีกหน่อยก็เป็นพ่อแกแล้ว”<br />ตอบออกไปพรางยิ้มอย่างนึกสนุก ร่างบางหน้าเหวอไปพักหนึ่งก่อนจะพยายามตั้งสติ <br /><br />ไอ้บ้านี่ต้องสติหลุดไปแล้วแน่ๆ มาทำดีด้วยผิดหูผิดตาแบบนี้มาแผนชั่ว เอ๊ย!!ชัวว์<br /><br />“แต่ฉันยังไม่พร้อมนี่หว่า...กลับไปเตรียมใจก่อนเหอะ!!ได้เวลาให้นมลูกแล้ว!!”<br />ว่าแล้วก็ยื่อแขนร่างสูงไว้ แซนซันก็ไม่ใช่พระเอกที่ดีตามแบบฉบับหนังเกาหลี <br />อีกฝ่ายคว้าร่างเพรียวขึ้นบ่าแล้วออกเดินทันที<br /><br />“ลูกมันยังไม่คลอดอย่ามาแหลสดไอ้สวะ!!”<br /><br />อ๊ากกกกกกก!!!อิบอสเฮงซวยยยย!!!<br /><br />……..<br />………….<br />…………….<br />…………<br />…….<br /><br />“แหมๆๆๆรักกันดีจังน้า~~”<br />เสียงของชายแก่บอสรุ่น ที่ 9 แห่งวองโกเล่พูดขึ้นขณะมองดูภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมัดร่างบางของว่าที่ “สะใภ้” <br />ไว้กับเก้าอี้ด้วยเชือกผลิตพิเศษจากวองโกเล่อย่างแน่นหนา ตอนนี้ร่างสูงคงเริ่มจะเห็นความดีของวองโกเล่รุ่นที่ 10<br />ขึ้นมาบ้างหลังจากหัวเสียเรื่องประตูสั่งทำพิเศษที่ถีบยังไงก็ไม่พัง<br /><br />ชายแก่ที่เป็นไม้ใกล้ฝังนั่งยิ้มพรางฮัมเพลงอารมณ์ดีโดยมีฉลามน้อยนั่งสถบด่าในใจ<br /><br />ตรงไหนของแก๊!!!ไปตัดแว่นเหอะ!!เพราะมีพ่อแบบแกนี่ละ แซนซันถึงกลายเป็นไอ้บ้าตัณหากลับ โหด ดิบ เถื่อน ครบสูตรแบบนี้!!<br />เลี้ยงลูกให้เป็นเหมือนพระเอกในหนังหน่อยไม่ได้รึไงว่ะ!!หน้ากับทรงผมมันผ่านแต่นิสัยเอามันกลับที่เดิมแล้วคลอดใหม่เหอะ!!<br /><br />“มีอะไรพูดมาซิจ๊ะ!!แซนซัน”<br />ถามเสียงหวานอย่างอารมณ์ดีราวกับแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าลูกของตนจะมาพูดเรื่องอะไร...<br /><br />จะไม่รู้ได้อย่างไรก็ในเมื่อแผนทั้งหมดถูกวางโดย บอสคนปัจจุบัน วองโกเล่รุ่นที่ 10 และวองโกเล่รุ่นที่ 9 เองนี่นา<br />ที่ส่งข่าวเท็จว่าท่านชายซาดิสผู้พิทักษ์เมฆาของ วองโกเล่รุ่นที่ 10 แพ้ เพื่อล่อสควอโล่ออกไป เป็นไปตามที่ต้องการซะขนาดนี้<br />ไม่ให้นั่งยิ้มจะให้ทำอะไร แต่ว่าที่ลูกสะใภ้ของเขาก็ช่างแสนซื่อนั่งมองตาปริบๆเป็นฉลามเกยตื้นอยู่ได้...<br /><br />“ไอ้แก่...สควอโล่มันท้อง...ลูกฉันเอง”<br />อยู่ๆแซนซันก็พูดผ่างออกไปเสียอย่างนั้น ท่ามกลางสายตาของประชากรนับสิบในห้องโถง ไม่มีการบอกสาเหตุที่ทำให้ผู้ชายทั้งแท่ง <br />ท้องได้ ไม่มีการบอกว่าทำไมถึงเป็นลูกของมัน ไม่มีการพูดอะไรไรอีกเลย...<br /><br />กรี๊ดดดดด!!!ไอ้บ้า!!!!!<br /><br />“แซนซัน!!เดี๋ยวพ่อแกก็หัวใจวายตายหรอก!!”<br />ตวาดร่างสูงข้างกายเสียงสูง อีกฝ่ายกลับทำหูทวนลมหันหน้าหนีไปทางอื่นเสียอย่างนั้น <br /><br />สนกรูบ้างเด้!!<br /><br />“แย่แน่ๆ....ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป รู้ถึงไหนอายถึงนั้น”<br />เสียงที่เคยสุขุมนุ่มลึกเสมอๆของชายแก่วัยทอง เริ่มเครียดขึ้นมาทันตา ชายชรายัดตัวลุกขึ้นพรางก้มหน้าลงต่ำ <br />ก่อนจะกำมือแน่นราวโกรธเคือง เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นจนทำเอาเหล่าผู้อารักขาโดยรอบสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวั่นเกรงต่อนายเหนือหัว <br />ผู้แสนอารมณ์ดีเสมอ<br /><br />ไม่โกรธก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว อยู่ๆลูกมาบอกว่าทำผู้ชายท้อง <br />ชาวบ้านรู้เขาคงต้องมองว่าวองโกเล่เพี้ยนไปแล้วแน่ๆ<br /><br />“เฮ้อ…”<br />เสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้นอย่างหนักใจ สควอโล่เหล่ไปมองร่างสูงข้างกายอย่างจนปัญญาเมื่อดูเหมือนว่าที่สาระมีจะไม่ให้ความสนใจ<br />ต่อท่าทีผู้เป็นพ่อกลับกระดกเหล้าเข้าปากอย่างเยือกเย็น...แกช่วยสนใจพ่อแกหน่อยเหอะ<br /><br />“ทำไม...”<br />เสียงของชายชราดังขึ้นอีกครั้งเรียกร่างบางหนึ่งเดียวที่โดนมัดติดเก้าอี้หันไปมอง<br />รังสีอึมครึมแผ่กระจายออกมาจนฉลามครั่งแห่งวาเรียต้องกลืนน้ำลายลงคอดังอึกอย่างอึดอัดใจ<br /><br />โกธรแหงมๆ<br /><br />“ทำไมแกไม่รีบมาบอกเร็วกว่านี้ถ้าชาวบ้านเขามารู้ว่าท้องก่อนแต่งจะทำยังไง!!!”<br /><br />เฮ้ยย!!!เครียดผิดเรื่องแล้วไอ้แก่!!!<br /><br />ชายชราเริ่มออกอาการหัวเสียพรางคว้าเอาโทรศัพท์โทรสั่งเตรียมของเสียยกใหญ่<br /><br />“แซนซัน...พ่อแกบ้าแน่ๆพาไปเช็คสมองเหอะ”<br />กระซิบบอกร่างสูง อีกฝ่ายกลับแย้มยิ้มราวกับคำนวนไว้แล้วอย่างดี เพิ่งจะรู้ว่าร่างสูงก็มีสมองไว้ใช้ก็คราวนี้ <br />ธรรมดาเห็นใช้แต่กำลัง เรื่องชั่วๆนี้ถนัดนัก!!<br /><br />“แซนซัน!!จัดงานแต่ง!!”<br />เฮ้ย!!<br /><br />“OK”<br />มันจะง่ายไปไหมไอ้คุณบอสสสสส <br /><br />ยกนิ้ว OK ยินยอมแต่โดยดีไม่สนคนที่จะ KO อยู่ข้างๆ ร่างบางเริ่มเหงื่อแตกพลักๆ เมื่อเห็นสายตาปิติยินดีของว่าที่พ่อสามี <br />ร่างนั้นกำลังเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือลงที่บ่าของฉลามน้อยแหนมมัดเบาๆ<br /><br />“อีก 3 วันเราก็จะเป็นพ่อลุกกันแล้วนะ สควอโล่จังเอ๊า!!เรียกคุณพ่อสิ”<br />ผู้ออกมาไม่ดูหน้าตาคงฟัง สควอโล่ช๊อคไปเสียแล้ว ดูท่าทางงานนี้มีหวังคงได้สละโสดจริงๆ <br />ฉันยังซิงอยู่เลยนะเว๊ย!จะให้แต่งเลยเรอะหมั่นก่อนไม่ได้รึไง ถึงจะท้องก่อนแต่งก็เหอะขอแค่หมั่นก่อนก็ได้!!<br /><br />“ซะ...แซนซัน..”<br />เรียกร่างสูงอย่างต้องการความช่วยเหลือแต่กลับได้ตอบกลับมาเพียงรอยยิ้มโฉด<br /><br />“อะไร?อีก 3 วันแกจะเป็นเมียฉันแล้ว ดีใจหน่อยสิ ฮึ”<br />พูดเพียงแค่นั้นก่อนกระดกเหล้าต่อไม่สนใจคนที่จะร้องไห้อยู่รอมร่อ <br /><br />เห็นทีคงจะไม่รอแน่งานนี้...สงสัยต้องซ้อมเรียกมันว่า ดาร์ริ่ง ด้วยมั่งเนี๋ย...<br /><br />…..<br />…….<br />………<br />……<br />….<br /><br />วันแต่ง<br />เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก นับตั้งแต่วันที่ไปปราสาทวองโกเล่เขาก็ไม่ได้เจอบอสอีกเลยเพราะว่า ไอ้หนูรุ่น 10 บอกเป็นธรรมเนียม<br />ที่ห้ามให้คู่บ่าวสาวเจอหน้ากันก่อนแต่งงาน ไม่อย่างนั้นจะอยู่กันไม่ยืด อยากจะบอกมันเหลือเกินว่ายังไม่ทันได้แต่ง<br />ก็มีรางว่าจะได้หย่าร้างอยู่รอมร่อ<br /><br />สควอโล่ถูกจับเข้าคอสเจ้าสาวฉบับเร่งด่วนแบบวองโกเล่ ตลอด 3 วัน บอสรุ่นที่ 9 ก็แวะเวียนมาหาตลอดพร้อมบังคับให้เรียกตนว่า <br />“ท่านพ่อ หรือ ป๊ะป๊า” ช่างน่าอนาถใจที่ต้องมามีพ่อสามีแบบนี้ <br /><br />ถ้าลูกฉันเกิดมาขอสาบานเลยว่าจะเลี้ยงเองไม่ให้โตขึ้นแล้วกลายเป็นแบบพ่อมัน และวันนี้ก็ถูกลากออกจากเตียงตั้งแต่ตี 3 <br />มาแต่งองค์ทรงเครื่องเหล่าช่างแต่งหน้าต่างกระดี้กระด๊าเสียยกใหญ่เวลาแต่งหน้าให้เขา<br /><br />“ว๊ายๆๆๆเธอดูสิผิวดีมากเลยนะเนี๋ย!!แหมๆสวยแบบนี้ท่านแซนซันต้องปลื้มมากแน่ๆ”<br />เสียงหนึ่งในเผ่าพันธุ์ของลุซซูเรียดังขึ้นขณะจับที่ผิวสีขาวของฉลามน้อยแห่งวาเรียที่กำลังทำหน้าเซงสุดจิต เมื่อชุดที่ตนต้องใส่นั้น....<br />ดันเป็นกระโปรงยาวลากพื้นสีขาวสะอาดเสียจนน่าหงุดหงิดและส้นสูงส้นเข็ม!!<br /><br />ทำไมฉันต้องมาแต่งตัวน่าอายแบบนี้ว่ะ!!แต่พอโดนย้อนกลับถามว่า “ถ้านายไม่แต่งจะให้แซนซันใส่รึไง” <br />แค่นั้นแหละก็เผลอตกปากรับคำไปเสียได้!! แค่คิดสภาพหมอนั้นใส่มีหวังได้หัวเราะน้ำตาเล็ดจนโดนกระทืบจนแท้งลูงแหงๆ<br /><br />ดีใจไว้ด้วยละไอ้หนู ฉันทำเพื่อแกเลยนะ...ว่าแต่ต้องให้เรียกว่า ป่ะป๋า หรือ ม่าม๊า ละเนี่ย...<br /><br />“นี่ๆๆดูสีผมสีสวยมากเลยนะเนี๋ยถ้ายาวกว่านี้คงดี...เหลือแค่บ่าแบบนี้คงต้องรวบละมั้งเนี๋ย”<br />สาว(?)อีกคนว่าพรางจับที่เส้นผมสีเงินที่เคยยาวถึงเอว แต่บัดนี้เหลือแค่ไหล่ พรางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จัดทรงผมให้เขา <br />เหล่าผองเพื่อนประเภทเดียวกับลุซซูเรียต่างดุกระตือรือร้นเสียเหลือเกิน<br /><br />เอาเหอะจะแต่งก็รีบแต่งเหอะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว...<br /><br />……<br />…….<br />……..<br />……<br />…..<br /><br />“กรี๊ดดดดดดดด!!สควอลี่อกอิเจ๊จะแตกกก!!”<br />เสียงเพื่อนสาว(?)คุณเจ๊สุดเริ่ดนามลุซซูเรียดังขึ้นมาจากห้องแต่งตัวเจ้าสาว <br />พาเอาคนข้างนอกชักจะเป็นห่วงสวัสดิภาพทางพรมหจรรย์ของเจ้าสาวตะหงิดๆ เพราะยังไงเจ้าสาวก็ยังเป็น <br /><br />“ผุ้ชาย”<br /><br />“เฮ้ยแกไม่มีอกจะแตกได้ไงใหญ่นักนี่อกน่ะ!!”<br />ฝ่ายเจ้าสาวที่นั่งทำหน้าเซงเป็ดอยู่หน้ากระจกพรางมองสารรูปตัวเองในกระจก <br />จะว่าแปลกใจก็แปลกอยู่แต่หงุดหงิดใจตัวเองชะมัด เรื่องอะไรน่ะหรอ?<br /><br />ก้เรื่องที่ดันเผลอคิดได้ว่าตัวเองสวยอ่ะดิ!! <br />ฉันเป็นผู้ชายนะเว้ยจะมาหลงรักตัวเองตอนแต่งหญิงแบบนี้ได้ยังไง!!<br /><br />“แหม~สควอโล่ละก็...ให้หมอเสริมหน่อยเดี๋ยวก็มีเองแหละ..ว่าแต่มีหมอดีๆหล่อแนะนำให้บ้างป่ะ เจ๊จะได้ไป..ตั-”<br /><br />“หุบปากไปเลยอิเจ๊!”<br />ยังไม่ทันพูดจบสควอโล่ก็พูดขึ้นขัดก่อนจะยืนเต็มความสูง มือเรียวยาวที่สวมถุงมือสีขาวกำแน่น ร่างสง่าในชุดสีขาวยาวลากพื้นดูบริสุทธิ์<br />ดั่งเทพธิดามาจุติ เส้นผมสีเงินถูกรวบขึ้นและประดับด้วยดอกไม้สีขาวเล็ก ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อน <br />ผิวขาวกระจ่างใสเพราะไม่ค่อยได้ต้องแดดต้องลมเนื่องจากใส่แต่เสื้อแขนยาวตลอดตอนนี้ดูเปร่งปรั่งยิ่งกว่าเก่า<br />เพราะการบำรุงด้วยคอสเจ้าสาวสูตรวองโกเล่ คงจะดีไม่น้อยหากดวงตาคู่สีฟ้าสวยไม่ขุ่นมัวอย่างอารมณ์เสีย<br /><br />“ไม่เอาน่าสควอโล่จังวันนี้จะแต่งงานแล้วนะ!!ยิ้มหน่อยสิ”<br />เสียงสูงดัดดังขึ้นพูดปลอบใจพรางประคองร่างที่เก่ๆกักๆเดินด้วยส้นสูงมานั่งที่โซฟาข้างกาย <br />มือเรียวนุ่ม(?)จับเบาที่เขาเล็กของคนที่ทำสีหน้าปั่นยาก<br /><br />“แต่ฉันยังไม่พร้อมนี่หว่า...ลุซซูเลีย..พวกไอ้บอสมันไม่ถามความเห็นฉันเลยนะเว้ย”<br />ว่าพรางทำสีหน้าไม่พอใจ ตอนนี้ใครจะว่ายังไงก็ช่าง ก็คนมันกลัวนี้หว่า <br /><br />แต่งงานมันยากเกินไป ให้ไปฆ่าคนมันยังง่ายกว่าเลย <br /><br />“น่าๆสควอโล่เจ๊ว่าดีออก...ได้แต่งงานกับคนที่รัก...มีลุกกับคนรัก..มันก้ดีแล้วนา...สควอโลโชคดีแล้วนะที่ท้องได้ ทีเจ๊อยากท้องยังไม่ได้เลย”<br />พูดพรางทำเสียงเศร้า ฉลามน้อยนั่งก้มหน้าพรางถอนหายใจ ใช่ว่าที่ลุซพูดมาจะผิด แต่อยากจะบอกเหลือเกินว่าจะดีมากท่าตูไม่ได้ท้องเอง...<br />ลุซซูเรียหัวเราะเบาๆก่อนจะบีบที่แก้มนวนเบาๆ จะว่าไปแล้วไม่ว่าเรื่องอะไรเขามักจะมาปรึกษากระเทยเพื่อนสาว(?)คนนี้เสมอ<br /><br />“ขอบใจนะเว้ย...ฉันสบายใจขึ้นมากแล้ว”<br />ตอบไปแล้วยิ้มน้อยๆ อีกฝ่ายยิ้มตอบพรางหัวเราะคิกคัก <br /><br />“ว่าแต่”<br /><br />“หือ?”<br /><br />“สควอโล่จังรู้จักหมอหล่อๆบ้างไหมอ่ะ เจ็อยากได้สาระมีเป็นคนมีความรู้อ่ะ”<br />อิเจ็พูดพรางทำสายตาปิ๊งๆจนน่าบีบตกโซฟา ทีเรื่องผู้ชายนี้ขาดไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว<br />ฉลามน้อนถอนหายใจพรางคิดถึงหมอที่ตนรู้จัง มันก็มีอยู่คนเดียวอะนะ...<br /><br />“มีหมอที่รู้จัก...แต่มันเป็นหมอทำคลอดนะ”<br /><br />“ผมไม่ได้เป็นหมอทำคลอดนะคุณ...ผมเป็น อายุรแพทย์ต่างหาก รู้จักป่ะ?”<br />เสียงกวนพระบาทดังขึ้นจากด้านหลัง ปรากฏร่างกายสมส่วนในชุดสูทและคลุมด้วยเสื้อกราวสีขาวตัวยาว<br />ราวกับกลัวว่าชาวบ้านจะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นหมอ ดวงตาสีฟ้าสดใสจ้องมองร่างเพียวของคนไข้พรางแย้มยิ้ม<br /><br />“ใครอ่ะสควอโล่น่ารักมั๊กๆสเป็กเจ๊เลย…หนุ่มแว่นโมเอะมั๊กๆ”<br />พูดกระซิบกับร่างเพรียวข้างกายก่อนทำสีหน้าเขินอายเสียจนน่าขนลุก<br /><br />ผู้ชายทุกคนบนโลก ก็สเป็กแกหมดนั้นแหละ<br /><br />“ก็บอกว่าหมอไม่ได้ยินไง...ไปรับแขกหน้างานได้แล้วไป!!ฉันจะพักก่อนเริ่มพิธี”<br />สควอโล่พูดไล่อีกฝ่ายแล้วดันให้ออกจากห้องไป อิเจ๊ก็ยังไม่วายส่งสายตาปิ๊งๆ พร้อมส่งจูบชวนสยองให้ <br />คุณหมอหัวทองทำสี ที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด จนตอนนี้เหลือเพียงคุณหมอหนุ่มผมทองและคุณเจ้าสาวหัวเงิน<br /><br />“ไก่งามเพราะคน ฉลามงามเพราะแต่งจริงๆนะเนี่ยคุณ”<br />หัวเราะฮึๆก่อนจะยื้นถุงยาพร้อมกล่องของขวัญเล็กๆกล่องหนึ่งให้คุณเจ้าสาวสายฟ้าแลบตรงหน้า <br />จ๊อตโตะมีท่าทางนิ่งเฉยก่อนจะแสร้งทำเป็นเส่มองทางอื่นปกปิดความกระดากอายที่ต้องให้ของขวัญคนอื่น<br /><br />มองมุมไหนก็คล้ายไอ้หนูรุ่น 10 แฮะ อิเอมิสึ แกแอบไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนป่าวเนี๋ย!!<br /><br />“ให้ฉัน?แกนี้ใจดีกับคนไข้จังนะ...ยังไงก็ขอบใจละกัน”<br />มือเรียวรับกล่องของขวัญมาพรางเปิดดูเซ็ตเครื่องประดับสีดำแดง อยู่ในกล่องที่แสนเรียบนั้น ความแปลกใจปรากฏบนใบหน้าหวาน<br />อย่างไม่ต้องสงสัย มือของคนในชุดกราวเอื้อมไปปรดสร้องไข่มุกสีขาวนวนออกจากคอระหง ดอกไม้สีขาวดอกเล็กดูอ่อนหวานค่อยๆถูกดึงออก<br />จากผมที่ม้วนไว้ ต่างหูเพชรระยิบระยิบโดนแกะออกอย่างเบามือ<br /><br />“ทำอะไรของแก...จะเอาไปขายรึไง..เป็นหมอริอาจขโมย โดนลดเงินเดือนมารึไงแกน่ะ”<br />บ่นฉอดๆจนคนฟังระอาใจขอให้ลูกมันเกิดมาไม่นิสัยแบบนี้ละกันนะ<br /><br />“ชุดสีขาวก็ไม่เลวแหะ....แต่คุณไม่เหมาะกับเครื่องประดับสีขาวหรอกนะ มีแต่สีแดงกับดำเท่านั้นละที่เหมาะกับคุณ เพราะคุณคือหยาดพิรุนที่จะเคียงคู่กับนภายามราตรีที่ฉโลมไปด้วยเลือดไงละ”<br />ว่าพรางค่อยใส่ต่างหูประดับอัญมณีสีดำเล็กและมีรูปทรงหยดน้ำสีแดงอยู่ข้างใต้ คอระหงที่เคยประดับไข่มุก ถูกแทนที่ด้วยสร้อยดีไซค์เรียบ<br />ที่ประดับไปด้วยเพชรเม็ดสีแดงที่ดูแปลกตา ตรงกลางดูเรียบๆแต่กลับน่าสยใจจนพิรุนสีเลือดแอบถูกใจ ดอกกุหลาบสีแดงสดทราถูกเสียบไว้<br />ในแจกันถูกดึกออกและตัดก้านอย่างระมัดระวังก่อนจะเสียบแทนที่เหล่าดอกไม้ที่แลดูอ่อนหวาน<br /><br />“นี้ละถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์...”<br />พูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อมองดูผลงานของตน สควอโล่มองตัวใจกระจกเมื่อตนถูกแต่งแต่มด้วยอัญมณีสีเข็ม น่าแปลกใจ<br />ทั้งๆที่ยอมรับว่าใส่เครื่องประดับสีขาวแล้วดูสายแต่พอมาใส่สีแดงและดำกลับถูกใจยิ่งกว่า <br />มือเรียวสวมถุงมือจับที่สร้อยเพชรบนคออย่างชอบใจลึกๆ<br /><br />ของจริงรึป่าวว่ะ...แต่รสนิยมดีใช้ได้นี่ ไอ้หมอปากหมา<br /><br />“นี่คุณอย่าเล่นมากรู้ไหมว่าเซ็ตเครื่องประดับนี้ราคาเท่าไหร่ โดยเฉพาะไอ้เพชรสีแดงที่คุณเล่นนั้นนะทำเอาขนหน้าแข้งผมร่วงหมดขาเลยนะ”<br />หมอหนุ่มพูดขึ้นเมื่อมองสร้อยที่ประดับคออีกฝ่าย เพชรแท้ยิ่งมีสีเข้มราคายิ่งแพง <br />แม้เพชรมีสีจะไม่ค่อยเป็นที่นิยมแต่ราคาของมันก็ไม่เคยตก เพราะเป็นของหายาก<br /><br />เฮ้อ...ทำงานคราวนี้เปลื้องตัวจริงๆเชียว...<br /><br />“โอ้...ทุ่มทุนนะเนี๋ย...เอาละฉันจะรับไว้ละกัน..ขอบใจนะหมอ...ไปเหอะอีก 10 นาทีจะเริ่มพิธีแล้ว...”<br />ได้ของเสร็จก็ออกปากไล่แต่อย่างน้อยยังดีที่พูดขอบคุณคุณหมอหนุ่มเดินออกจากห้องไป <br />ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เลี่ยงไม่ได้ <br /><br />คงต้องลุยเท่านั้นสินะ!!<br />.......<br />...........<br />..............<br />.........<br />....<br /><br />TBC!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-7136991460357556512?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-91932900457207879772009-11-18T23:37:00.000-08:002009-11-18T23:39:11.540-08:00P.8<br /><br />วาเรียกำลังจะแตก....<br /><br /><br />เพราะว่าสองผู้มีอำนาจกำลังโต้เถียงกันอย่างรุนแรง เหตุจาก....<br /><br />เอกนภาเอาชะนีมาลั้นล้าในห้องนอน และ....<br /><br />ฉลามน้อยเอาฮาเร็มผู้ชายเข้าบ้าน!!!!<br /><br />เสียงโครมครามดังขึ้นไม่หยุดในห้องนั่งเล่นแสนกว้างขวางของวาเรีย เหล่าลูกน้องไม่มีใครกล้าเปิดประตูเพื่อดูเหตุการณ์สุดระทึกภายใน<br />ลุซซูเรีย มาม่อน และ เบลต่างเริ่มคิดหนักเป็นห่วงสภาพคนท้องว่าอาจจะโดนกระทืบจนแท้งลูกเอา<br /><br />โครม!!!<br />โต๊ะวางแจกันถูกถีบล้มกระแทกพื้นเสียงดัง ร่างสูงผุ้เป็นเจ้าของฝ่าพระบาทมองหน้าร่างบางที่ยืนนิ่งเฉยอย่างเดือดดาล<br />คนความอดทนต่ำกำลังจะระเบิดเต็มที....<br /><br />“แกกล้าดียังไงเอาผู้ชายแปลกหน้าเข้าบ้าน!!”<br />เสียงเข้มแข็งกร้าวตวาดลั่นอย่างเดือดดาลเมื่อหลังจากเห็นภาพปลาน้อยคิดเป็นเจ้าของฮาเร็มพาชายหนุ่มหน้าตาดีนับ 10 <br />มาจัดปาร์ตี้ในห้องรับแขก!<br /><br />มันคิดจะเล่นสวิงกิ้งใช่ไหม!!!(ไอ้บ้า~)<br /><br />“แล้วแกกล้าดียังไงเอาชะนีไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าบ้านละห๊า!!”<br />ฉลามน้อยก็ใช่ว่าจะเป็นคนดี เริ่มโต้กลับพร้อมขว้างปาข้าวของใส่ร่างสูงของนายเหนือหัวแห่งวาเรีย <br />ทั้งที่เมื่อก่อนมันไม่กล้า หรือนี่จะเป็น.......... <br /><br />ฤทธิ์คนท้อง?<br /><br />แต่มีหรือชายโฉดที่ฟันผู้หญิงมานับ 100 จะมาแคร์กับเรื่องแค่นี้<br />ร่างสูงเบะปากอย่างไม่ใส่ใจพรางกอดอกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชวนให้บรรดาแม่ยก XS กระทืบให้ตายคาตรีนแบบดับเครื่องชน<br /><br />"ในเมื่อแกเป็นเมียฉันก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง ฉันจะนอนกับใคร พาผู้หญิงที่ไหนเข้าบ้านก็ต้องห้ามปริปากบ่น<br />ทำตัวเป็นเมียหลวงชีวิตรันทดเหมือนในละครก็พอ!"<br />ร่างสูงพูดอย่างไม่ใส่ใจ สควอโล่กัดฟันกรอดเมื่อเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกที่ปกเสื้อร่างสูง <br />มือบางกำแน่น พรางมองจิกร่างสูงอย่างเดือดดาล<br /><br />ริอาจเอาเมียน้อยเข้าบ้านแล้วยังมาด่ากรูอีกเรอะ!<br /><br />มือบางคว้าเอาแจกันปาลงพื้นแตกกระจาย เศษกระเบื้องกระเด็นบาดผู้ปาเลือดไหลโชก(โง่หรือโง่ค่ะเนี๋ย~)<br />แซนซันมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง หยาดพิรุธแห่งวาเรียกำลังหลั่งเลือดเพราะเศษกระเบื้อง!<br />(ใช่เรื่องไหม!!)<br /><br />"ก็ในเมื่อมีแกเป็นสามีแล้วมันไม่ได้เรื่อง!!กะอีแค่หาผู้ชายใหม่เข้าบ้านฉันผิดรึไงว่ะ!!"<br />ถามออกไปก่อนเดินหนีขึ้นห้องไป......<br /><br />กรุละเบื่อ!!ฝันไปเหอะว่าจะให้ฉันทำตัวเป็นเมียหลวงชีวิตรันทด!!<br />กะอิแค่ หันมาทำผมทรงเกาหลี อยากจะเป็นบอยแบน คิดรึไงว่าฉันจะยอม!!<br />ฉันคนนี้เนี๋ยละจะสอนให้แกรู้เองว่า...เคะทาส มันอัพเป็นเคะราชินีได้เว้ยยยย!!!(5555+)<br /><br />หากจะย้อนถามว่ามันกลับกันมาตอนไหน ก็หลังจากที่แซนซันบุกเข้าไปที่ห้องพักของฉลามน้อยที่ยังสติหลุดอยู่ <br />ร่างสูงก็จัดการหิ้วตัวคนป่วยกลับวาเรียในทันทีเพราะกลัวว่าจะหนีหายไปไหนอีก แต่พอกลับมาได้ไม่ถึงวัน <br />เอกนภาแห่งวาเรียก็ดันเอาชะนีนางหนึ่งเข้าห้องซะนี่!! <br /><br />ทางหลามน้อยที่โกรธจัดก็จัดการขนโฮสต์ทั้งคลับของวองโกเล่มาสังสรรค์ในห้องรับแขกพอแซนซันรู้เข้า <br /><br />เรื่องก็เป็นอย่างที่เห็น....<br />...............................<br />.....................<br />............<br />.....<br />ปัง!!!<br />เสียงปิดประตูโครมใหญ่ทำให้ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย ร่างสูงนิ่งอึ้งพรางมองเศษกระเบื้องและหยดเลือดที่พื้น <br /><br />นี่เขาเป็นอะไร?<br /><br />แค่เห็นไอ้ฉลามนั้นเลือดออกก็แทบอย่างจะวิ่งเข้าไปดู แค่เห็นท่าทางตอนมันลั้นล้าชนแก้ว <br />และคุยหยอกล้ออยู่กับผู้ชายแปลกหน้าก็แทบอยากจะไปกระชากมันออกมาให้พ้นๆ พอเห็นสายตามองจิกก็รู้สึกกลัว?<br /><br />หรือเขามีแววจะกลัวเมีย....<br /><br />หรือนี่จะเป็นความรู้สึกของคนมีเมียและกำลังเป็นพ่อ?(เกี่ยวกันไหม?) <br /><br />เมื่อเบื่อที่จะคิด เพราะคงคิดได้แค่นี่ เอกนภาที่สมองขาด DHA <br />ก็เดินตรงขึ้นไปบนห้องนอนของร่างบางที่หายลับไปเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด หรือว่าร่างสูงกำลังจะ...<br /><br />ง้อ?<br /><br />โครม!!<br />เสียงฝ่าพระบาทยันโครมเข้าให้ที่ประตูไม้แทนการเคราะเรียกด้วยเสียงหวานหูอันผู้ดีพึ่งมี <br />ร่างสูงตะโกนเรียกคนข้างในเสียงดังปาวๆหากนี่เป็นอาพาทเม้นคงมีคนขว้างรองเท้า และ กะระมัง มาเป็นแน่!<br /><br />“ไอ้ฉลาม!!!เปิดประตู!!”<br />คำสังนั้นทำเอาคนในห้องที่อารมณ์ยังเดือดดาลนิ่งเฉย ร่างบางสะบัดหน้าหนีทำเมินไม่สนใจเสียงเรียกที่ประตู <br /><br />ชิ!!ไอ้บอสเฮงซวย!!โวยวายให้ตายฉันก็ไม่เปิดหรอกเว้ย!<br /><br />“.........................”<br />เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เอกนภาความดันต่ำก็เริ่มอาระวาดเหมือนคนเอาแต่ใจ เสียงทุบประตูโครมครามดังลั่น <br />ประตูไม้พิเศษที่ผลิดโดยทีมงานวองโกเล่รุ่นที่ 10 ช่างทนทานดีเสียจนร่างสูงหงุดหงิด <br /><br />ทีบตั้งนานทำไมมันไม่พัง!!<br /><br />“เปิดประตูมาคุยกันให้รู้เรื่อง!!!สควอโล่!!”<br />เสียงเรียกชื่อที่นานปีมีหนจะได้ยินทำให้ร่างบางหันมามองประตูห้องตนเองน้อยๆ แต่แค่เรียกชื่อมีหรือจะทำให้ร่างบางหายโกธร<br /><br />ไม่มีทางซะหรอก!<br /><br />“แกอย่ามาทำเสียงน่ารำคาญ...ฉันต้องพักผ่อนเดี๋ยวลูกไม่แข็งแรง”<br />ช่างเป็นคนที่มีความเป็นแม่สูงนัก แซนซันนิ่งไปสักพักก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง<br /><br />พระอาทิตย์หลาอยู่กลางฟ้าบอกเวลากลางวันแสกๆ<br /><br />“อย่ามาตอแหลแกจะนอนเอาโหลรึไงออกมาฟังฉันพูดเดี๋ยวนี้!!”<br />โวยวายไม่เลิกพรางเริ่มพยายามจะงัดประตูเข้าไป เสียงก๊อกแก๊กๆเริ่มทำให้ร่างบางทนไม่ไหว<br />สควอโล่ยันประตูออกไปพรางโวยลั่น<br /><br />“จะอะไรนักว่ะมีอะไรก็รีบพูดๆมา!!”<br /><br />“ง้อ!!!”<br />ร่างสูงตะโกนผ่างออกไปไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแล้วเงียบ ร่างบางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอนาถจิตเสียเต็มประดา<br />นี่ที่มันมาโวยวายหน้าประตูเป็นเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อจะมาพูดคำว่า ง้อ คำเดียวเนี๋ยนะ!!<br /><br /><br />กรูอยากจะบ้า!!!หัดง้อคนอื่นแบบมีสีสันหน่อยดิว่ะ!!<br />ผมทรงเกาหลีของแกไม่ได้ช่วยให้มีความคิดแบบพระเอกเกาหลีเลยรึไง!!<br />ดอกไม้น่ะมีไหม?ตุ๊กตาละ!!ของขวัญน่ะหัดไปหามาสิว่ะ!!เวณเอ๊ย!!<br /><br />ดุเหมือนว่าสควอโล่จะดูซีรี่เกาหลีของลุซซูเรียมากไป ร่างบางทำท่าทางไม่ใส่ใจก่อนจะหนีเข้าห้อง <br />แต่ร่างสูงกลับคว้าเอาไว้แล้วดันตัวเข้าห้องไปด้วยกันก่อนเสียงประตูลงกรจะดังขึ้นเป็นสัญญาณ<br /><br />ฉลามเสร็จแน่....แต่..มันท้องอยู่นี่นา...<br /><br />“เข้ามาทำไมออกไป!!บอกว่าจะนอนเดี๋ยวลุกฉันไม่แข็งแรง!!”<br />หาข้ออ้างไล่ร่างสูงไปให้พ้นๆ อีกฝ่ายทำไม่สนใจแต่กลับนอนลงบนเตียงกว้างของลูกน้องใต้บังคบบัญชาแทน<br /><br />เตียงไม่นุ่มเลยแหะ...แสดงว่าไม่ค่อยใช้ทำกิจกรรมบนเตียงสิเนี๋ย...<br /><br />“เตียงแข็งแบบนี้แสดงว่าแกยังเวอร์จิ้นอยู่สินะ...ไม่หัดใช้ทำอย่างอื่นบ้างเดี่ยวเสียของหมดนะ”<br />พูดว่าออกไป ทำเป็นเอาเหตุผลมาอ้าง ผีมามอนเข้าสิ่งรึไงเกิดเสียดายของ<br />งั้นแกก็หัดเสียดายแก้วที่ชอบทำแตกบ้างเหอะวะ!!<br /><br />“ฉันไม่ใช่แกจะได้ทำตัวสำส่อนไม่เลือกหน้า...ออกไป!!เตียงฉันมีไว้นอนไม่ได้มีไว้เล่นสวิงกิ้ง!”<br />ออกปากไล่ไปอีกครั้งอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมฟัง สควอโล่ก็เหนื่อยเต็มทีจะว่าไปตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลเขาก็ยังไม่ได้นอนสักงีบ <br />ถ้าไม่พักผ่อนให้พอไอ้ตัวเล็กในท้องจะเป็นอะไรป่าวนะ?(ความเป็นแม่สูงนะนู๋)<br /><br />“แกจะรีบนอนทำไม!!กลางวันแสกๆห่วงตัวในท้องตายรึไง”<br />พูดออกมาเสียงเบื่อหน่าย สควอโล่กัดฟันกรอดเมื่อได้ยิน ที่เขาว่าคนท้องมักคิดเล็กคิดน้อยนี่ถ้าจะจริง...<br /><br />แกเรียกว่า “ตัวในท้อง” นี่มันก็ลูกแกนะเว้ย!!!<br /><br />“เออ!!ฉันห่วงลูกฉัน!!กลัวลูกฉันตายมันผิดรึไง!!ออกไปพ้นๆได้แล้ว!!จะนอน!!”<br />โวยวายออกไปเพราะแรงโมโหอันเกิดจากความน้อยใจ ส่วนคนพูดไม่คิดก็ยังไม่รู้ตัว...<br /><br />“ในท้องแกมันก็เกิดจากฉันนี้หว่า...”<br />น้ำเสียงราวไม่ใส่ใจยิ่งทำให้ร่างบางเคืองหนัก นี่แกไม่เห็นความสำคัญของลูกแกเลยใช่ไหม!!<br /><br />“นี้ไม่ใช่ลูกแก!!ลูกของฉันคนเดียว!!ฉันยังไม่เคย XXX OOO XOXOXO หรือใช่ท่ากามสูตรกับแกสักท่าจะมาบอกว่าเป็นลูกแกได้ไง!!”<br />เมื่อเห็นท่าทางปฏิเสธความเป็นภรรยาแบบหัวชนฝาแซนซันเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง <br />ร่างสูงกระชากร่างบางให้ล้มตัวลงมานอนที่เตียงด้วยกันก่อนขึ้นคร่อม สควอโล่เห็นท่าไม่ดีเริ่มหาทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว<br /><br />“ทำไมจะไม่ใช่ลูกฉัน! ลูกแกมันก็เกิดจากเลือดฉัน ส่วนเรื่องที่แกว่ารอคลอดก่อนแล้วค่อยทำก็ได้นี้!หรือจะเอาตอนนี้เลย?”<br />แซนซันถามออกไปไม่ฟังคนตอบ ร่างสูงโน้มตัวลงก่อนซุกเข้าที่ลำคอขาวริมฝีปากหนากดจูบที่ต้นคอเบาๆ พรางขบกัดจนเกิดรอยแดง<br /><br />เวณแล้วไง!!!ยังไม่ถึงคิวบท NC เมิงจะรีบไปไหน!!<br /><br />“ปล่อยดิว่ะ!!ในเมื่อรู้ว่าเป็นลูกแกก็ให้ฉันนอนซะ!!ถ้าพักผ่อนไม่พอไอ้หมอเวณบอกว่าจะแท้งเอา...หรือแกอยากให้ฉันแท้งจะได้หมดปัญหา?”<br />ถามออกไปอย่างหยั่งเชิงซึ้งก็ได้ผลเกินคาด ร่างสูงผละตัวออกก่อนจะจัดร่างของสควอโล่ให้นอนบนเตียงดีๆ<br />พร้อมเอาผ้าห่มห่มให้ร่างบางเสร็จสรรพ แซนซันครุ่นคิดบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจาห้องไป<br /><br />นึกว่ามันจะบอกว่าให้แท้งๆไปเลยซะอีก....<br /><br />สควอโล่คิดด้วยหัวใจพองโตพรางมองร่างสูงที่เดินออกนอกประตูไปอย่างเงียบเฉียบ <br />แต่พอหายไปได้แค่พักเดียวก็กลับมาพร้อมกับหมอนส่วนตัวของตัวเองซะงั้น<br /><br />ไปเอามาทำไม...อย่าบอกนะว่าจะมานอนด้วย..<br />ไม่ใช่และมั้งคนอย่างไอ้บอสบ้านี้ไม่มีทางทำตัวเป็นสามีที่ดีหรอก<br /><br />“ไอ้ฉลาม...เหยิบไปจะนอนด้วย”<br />คำพูดของร่างสูงทำเอาหลามน้อยหัวเราะไม่ออก<br /><br />หรือมันจะสติหลุดจนบ้าไปแล้ว!!!ไอ้หมอนี้ไม่มีทางเป็นแซนซันแน่ๆ!<br /><br />ไอ้ผู้ชาย เลว ชั่ว โฉด นั้นไม่มีทางทำแบบนี้แน่!!<br /><br />ไม่รอให้ร่างบางอนุญาติแซนซันมุดตัวเข้ามาในผ้าห่อมพร้อมวางหมอนลงข้างๆร่างบางแล้วล้มตัวลงนอน<br /><br />“แซนซัน...แก โอเคนะ..”<br />ถามออกไปอย่างเป็นห่วงเมื่อร่างสูงเริ่มผิดปกติ คนตัวโตกว่ามองในหน้าหวานที่นอนอยู่ข้างกายนิ่งพรางกระตุกยิ้มนิดๆ<br /><br />“นอนกับลูกกับเมียผิดรึไง...พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม...ฉันจะพาแกไปหาไอ้แก่รุ่นที่ 9...เพราะงั้นนอนซะสควอโล่”<br />พูดจบก็ดันชิ่งหลับไปก่อนซะงั้น!!จะหลับเร็วไปไหมพ่อคุณ!!!<br /><br />นี่มันจะพากรูไปหาพ่อสามีแล้วงั้นหรอ!!!!<br /><br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-9193290045720787977?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-66993681210993701402009-11-18T23:36:00.002-08:002009-11-18T23:37:52.715-08:00P.7<br /><br />เสียวนาทีที่ได้เห็นภาพบาดตา ทั้งที่น่าจะคุ้นชิน<br />แต่ทำไมกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด...<br />หรือนี้จะเป็น...ความรู้สึกของแม่คน?<br />........................<br />..............<br />..........<br />...<br />“อ๊ะ!!อ๊า!!ท่านแซน...ซัน!”<br />เสียงหวานรัญจวนดังขึ้นในห้องของคนไข้ วีไอพี ที่กำลังทำกิจกรรมพิเศษกับนางพยาบาลสาวสวยในห้องพักแบบ First class<br />ร่างหนาปล่อยกายให้ขยับปลดปล่อยไปตามอารมณ์ราคะ ถึงมีสัมพันธ์ทางกายกับใครไปทั่วไม่เลือกหน้า (?)<br />แต่ชายที่ได้ชื่อว่าแข๊งแกร่งที่สุดในวาเรีย ก็ไม่เคยมีสัมพันธ์ทางใจกับผู้ใด....<br /><br />หรืออาจจะมีแต่ไม่รู้ตัว?.....<br /><br />“.................”<br />ไม่มีเสียงใดเร็ดรอดออกจากปากร่างสูง แซนซันไม่พูดอะไรซักคำเพียงแค่เร่งจังหวะให้เสร็จกิจ <br />ในใจพลานนึกไปถึง ร่างบางผมสีเงินที่เคยยาวพริ้วไสวทุกครั้งเมื่อต้องลม <br />แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงบ่าเพราะผู้เป็นเจ้าของประกาศตัดสัมพันธ์(?)กับเขา <br />ซึ่งตอนนี้ไอ้เจ้าของที่ว่าก็หายหัวไปไหนก็ไม่อาจทราบได้<br /><br />แกอยู่ไหน?...สควอโล่...<br /><br />ใจคิดถึงแต่ร่างเพรียวบางหารู้ไม่ว่าอีกไม่กี่อึดใจก็จะได้พบ...แต่ในสภาพแบบนี้ไม่พบเลยคงดีกว่า...<br /><br />แอ๊ด!!!<br /><br />“แน่ใจนะเว้ยไอ้หมอเวณว่ามันอยู่ห้องนี้แกพาฉันเข้าห้องผิดมา 4 รอบแล้........ว....”<br />มือบางเปิดประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาทตามความเคยชิน ปากก็ด่าหมอหนุ่มที่ทำหูทวนลม <br />ก่อนที่เสียงจะขาดหายไปเมื่อพบว่าคนในห้องที่ตนรีบตามหากำลังเริงรักหักสวาทกับนางพยาบาลสาวสวยบนเตียงคนป่วย<br /><br />ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่แพ้กับร่างสูงบนเตียงพยาบาลที่หันมาสบตาพอดี...<br /><br />ไม่เข้าใจ...ทำไมเจอหน้ามันทีไร...ก็เล่น Sex seen อยู่กับผู้หญิงแปลกหน้าทุกที...<br /><br />“ว๊ายยย!!!!”<br />นางพยาบาลสาวร้องเสียงดังเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาเห็นฉากหน้าอับอาย(แล้วทำไมไม่ล็อคประตู!) <br />หล่อนรีบจัดเสื้อผ้าก่อนจะวิ่งออกนอกห้องไป แต่เมื่อพบกับร่างของหมอใหญ่ประจำโรงพยาบาลขาเรียวก็แทบทรุด<br /><br />ดวงตาสีฟ้าที่เคยสดใสของจ๊อตโตะกลับนิ่งสงบเย็นชาไม่ต่างกับตอนที่ปลาทูน่าแห่งวองโกเล่เข้าโหมดไฮเปอร์<br /><br />“ไล่ออก! ไส่หัวไปซะ”<br />น้ำเสียงแข็งฉายวาวเคะราชินีทำเอา ร่างชะนีน้อยชุดพยาบาลสั้นสะท้าน <br /><br />“คุณหมอใหญ่...ขะ..ขอโทษค่ะ!!!”<br />หล่อนร้องอ้อนวอนพรางขอร้องร่างตรงหน้าเพื่อไม่ให้ไล่เธอออก <br />แต่ชายดวงตาสีฟ้าไม่เพียงไม่ชายตามองกลับเดินผ่านแล้วจับมือสควอโล่ที่ยืนนิ่งหมายจะลากฉลามสติหลุดให้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้....<br /><br />“ไปเถอะคุณ...เครียดมากอันตรายนะ...”<br />พูดบอกเสียงเบาเพื่อเรียกสติร่างเพรียว <br />มือที่สั่นเทาของสควอโล่เผลอบีบมือนุ่มนั้นอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยวสติที่หลุดลอยเพราะความตกใจ<br /><br />ในใจของพิรุนสีเลือดยังคงหาคำตอบของที่มาของ Sex seen ที่ตนได้เจอจนชินตา <br />นี่อาจจะเป็นสัญชาตญาณ ทั้งที่น่าจะชินชากับเรื่องแบบนี้แค่ครั้งนี้กับเจ็บเป็นพิเศษ <br />พอเป็นแม่คนแล้วทำไม่ถึงรู้สึกเสียความรู้สึกเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว...<br /><br />แต่เอ๋?เด็กในท้องไม่ใช่ลูกมันนี้หว่า...หรือนี่จะเป็นปรากฏการ เดจาวู (เกี่ยวกันไหม?)<br />หรือมันจะเครียดเรื่องที่เขาด่ามันไร้สัมทภาพทางเพศเลยต้องทดสอบ? ใช่แน่ๆ<br /><br />แซนซันมองดูภาพร่างบางในชุดคนป่วยของโรงพยาบาล <br />สวะหัวทองที่ใส่ชุดเหมือนหมอกุมมือ ฉลามสวะของเขาอยู่(แน่ใจว่าของป๋า?)<br /><br />เมื่อร่างบางของเคะราชินี เอ๊ย!แฝดทูน่ากลับชาติมาเกิด ไม่ใช่! <br />คุณหมอหัวทอง เมื่อเห็นสายตาวาวโรจของร่างสูงในห้องผู้ป่วย ก็พรั้นครุ่นคิดบางอย่างก่อนสั่งคนข้างๆอย่างถือสิทธิ์เสียเต็มประดา<br /><br />“กลับไปพักที่ห้องก่อน”<br />เสียงของจ๊อตโตะเริ่มเข้มขึ้น สควอโล่พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนหันมาสบตากับแซนซันครู่หนึ่ง แววตาตัดรอน(?)<br />ทำเอาหัวใจของ เอกนภาแห่งวาเรียกระตุกวูบ....<br /><br />“หายหัวไปไหนมาไอ้สวะ!!”<br />เสียงตวาดไม่ทันคิดนั้นทำให้ร่างเพรียวสะดุ้ง<br />ดวงตาสีแดงวาวโรจเมื่อเห็นท่าทางว่าง่ายที่ร่างเพรียวแสดงต่อหมอสวะ<br /><br />“ฉะ..ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ดีจะกลับไม่นอนพัก..”<br />สควอโล่เมินคำถามของร่างสูงสบัดมือของหมอหนุ่มออกแล้วเดินผละออกไป<br /><br />มันต้องโมโหเรื่องที่ด่ามันไร้สมัธภาพทางเพศแน่ๆ เผ่นก่อนเหอะ!!<br /><br />ว่าแล้วหลามน้อยที่ลืมโกรธก็รีบตีครีบหนีไป <br />ทิ้งไว้เพียงคนที่เข้าใจผิดคิดว่าร่างบางผมสีเงินเสียใจเพราะเห็นภาพบาดตารีบพุดลุกจากเตียงคนป่วย<br /><br />ร่างสูงผมดำลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยอย่างเร่งรีบหมายตามไปลากตัว(อดีต)ลูกน้องใต้บังคับบัญชา <br />แต่กลับโดนขวางโดยหมอหนุ่มผมทองที่มีใบหน้าคล้ายคลึงวองโกเล่รุ่นที่ 10 ปลาทูน่าอัพเกรดพันธุ์ดี<br /><br />“ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”<br />พูดออกไปอย่างสุภาพทั้งที่สายตาบ่งบอกว่าจะฆ่าร่างสูงเอาง่ายๆ รังสีเคะราชินีแผ่ซ่าน ทำเอาร่างสูงรู้สึกได้<br /><br />ไอ้หมอสวะตัวเตี้ยนี้ อัพเคะเหนือชั้นกว่าไอ้สวะทูน่านั้นหลายขุม!<br /><br />“แต่ฉันไม่มีเรื่องต้องคุยกับแกไอ้สวะ!”<br />พูดออกไปอย่างหัวเสียเมื่อเห็นสายตาชวนหงุดหงิด รีบหาเหตุเดินหนีเพราะไม่มีภูมิคุ้มกันเคะราชินี <br />แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันกลับเดินมาขวางยิ่งทำให้แซนซันอารมณ์เสียหนักกว่าเก่า<br /><br />บรรยากาศมาคุประทุขึ้นแผ่ขยายเป็นวงกว้างหากใครมาเห็นทั้งสองคนในตอนนี้คงต้องคิดว่าตนเองตาฝาดเป็นแน่<br />เมื่อทั้งคู่ต่างมี สิงโตสีดำ และ สิงโตสีทอง เป็น BG ด้านหลัง<br /><br />“แม้ว่าจะเป็นเรื่องของสควอโล่?”<br />เป็นคำถามที่ได้ผลฉะงักแซนซันนิ่งอึ้งก่อนจะยอมเดินเข้าไปพูดคุยกับคุณหมอดีๆ <br /><br /><br />เมะซึน SM เมื่อทำตัวว่าง่ายเมื่อไหร่มันก็เหมือนแมวเชื่องๆ<br />หน้าที่ 18 บรรทัดที่ 27,<br />อ้างอิงจากตำราลับเคล็ดลับอัพเคะราชินี <br />โดย จ๊อตโตะ(หืม?) วองโกเล่รุ่นที่ 1<br /><br /><br /><br />“มันโกรธชัวว์...โธ่เอ๊ย!!ทำไมตอนนั้นไม่คิดว่ะว่าด่าไปแล้วมันจะอาฑาตบรรลัยแน่ๆถ้ามันตามมากระทืบแล้วยิ่งในสภาพแบบนี้หนีไม่ได้อีก โว๊ยยยย!!”<br />หลามน้อยสติหลุดพรึมพร่ำขึ้น ใจก็พลานคิดวกวนหาทางหนีทีไล่อย่างเร่งรีบ <br />ขาเรียวเดินฉับๆไปโดยไม่มองทางจนเผลอไปชนกับร่างปริศนา<br /><br />ตุบ!<br /><br />“เฮ้ยเดินดีๆดิว่ะ”<br />เสียงด่าเขาไม่ดูตัวเองดังขึ้น สควอโล่ทำท่าทางไม่พอใจใสคนที่ตนเดินชนก่อนจะพบว่า <br />ร่างตรงหน้าคือคุณพ่อ(จะใช่หรอ?)หมาดๆนี่เอง<br /><br />“สควอโล่? ไม่สบายมาเดินทอดน่องอย่างนี่ได้ไง”<br />ดีโน่บ่นขึ้นก่อนพยุง(ลาก)ตัวคนป่วยหัวเงินไปพักผ่อนที่ห้อง <br />สควอโล่เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นว่าร่างสูงของ สามี(?) ทำตัวไม่รู้เรื่องรู้ราว<br /><br />“เอ้า...นอนๆๆคนท้องต้องพักผ่อนมากๆ”<br />ดีโน่พูดเสียงสดใสราวกับเป็นเรื่องปกติ <br />แต่ร่างบางที่ตอนแรกกำลังจะนอนบนเตียงกลับพุดตัวลุกขึ้น<br /><br />“แกว่าไงนะ?ไอ้แหย่?”<br />เสียงกังวานพูดออกไปอย่างไม่มั่นใจ<br />อเกนพรีซซซซซ!!ขอฟังชัดๆ!<br /><br />“คนท้องต้องรีบนอน!”<br />มันยังมีหน้ามาย้ำ!<br /><br />“แกรู้!!รู้ว่าฉันท้อง!ใครบอกแก!!ไอ้หมอเวณนั้นใช่ไหมห๊ะ!!”<br />ร่างบางเริ่มรนรานอยู่ไม่สุข ดีโน่หัวเราะแห้งๆพรางนึกไปถึงตอนที่ได้รับจดหมายปริศนาเมื่อเช้าจากโรงพยาบาล <br />ในจดหมายระบุชัดเจนว่าสควอโล่ท้อง และคนเป็นพ่อก็คือ...<br /><br />“แต่นั้นไม่ใช่ลูกฉัน...นายอาจจะยังไม่รู้..”<br />คำพูดของร่างสูงหัวทองทำเอาร่างเพรียบบางใจสั่นกระตุกวูบ ดวงตาสีฟ้าไหวละริก<br /><br />“ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว!!นี่แกจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม!!”<br />ร่างบางด่าพรางทำหน้าจะร้องไห้ ดีโน่ชักอยากจะบ้าเมื่อเห็นเพื่อนวันยเยาว์ทำตัวเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่โดนสามีทิ้งเข้าไปทุกที<br /><br />“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น..แต่จะบอกว่าเลือดที่นายใช้ไม่ใช่เลือดฉัน..”<br /><br />“แล้วมันเลือดใคร! แกอย่ามามัวก็ฉันเห็นแกเจาะเลือดกับตา!!”<br />สควอโล่เริ่มโวยวายเมื่อดีโน่ทำท่าทางจะไม่รับผิดชอบ(?) ร่างสูงหยิบผลตรวจให้ร่างบางดูก่อนที่ดวงตาสีฟ้าจะเบิกกว้าง...<br /><br />..........................<br />.................<br />...........<br />......<br /><br />“มีลูก?กับใคร?”<br />เสียงเข้มนั้นดังขึ้นเหมือนกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินจากคุณหมอตรงหน้า<br /><br />“กับคุณ...สควอโล่กำลังมีเด็กที่เกิดจากเลือดของคุณ...”<br />คำเน้นย้ำนั้นดังขึ้นอีกครั้งราวย้ำเตือนความจริงที่ไม่น่าเชื่อถือ<br /><br />“แล้ว?”<br /><br />“เด็กในท้องเป็นลูกของคุณกับสควอโล่....”<br /><br />ลูกของคุณกับสควอโล่…………..<br />ลูกของคุณกับสควอโล่………………….<br />ลูกของคุณกับสควอโล่……………………..<br />ลูกของคุณกับสควอโล่………………………….<br />ลูกของคุณกับสควอโล่.........................................................<br /><br />เสียงออโต้ซาร์วทำเอาสติหลุด เอกนภากำลังช๊อกกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างสูงทุบกำปั้นกับโต๊ะดังปังก่อนเถียง<br /><br />“มันจะท้องกับฉันได้ยังไง ฉันยังไม่ได้ XXX กับ OOO แถมยังไม่เคย XOXOXO กับมันเลย แล้วมันจะท้องได้ยังไงไอ้สวะ!!”<br />แซนซันเข้าขั้นโคม่า สติร่างสูงขาดสะบันในใจเต้นรัวไม่เข้าใจตัวเอง ว่าดีใจหรือเสียใจ...<br /><br />“คุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นอะไร...ผมแค่อยากจะบอกคุณไว้ว่าอย่าให้สควอโล่รับงานที่อันตรายเพราะมันเป็นอะนตรายต่อแม่และเด็ก <br />ตอนแรกก็จะฝากมามอนมาบอกคุณแค่พอบอกว่าเป็นลูกคุณเท่านั้นละก็สลบไปเลย...ไม่ไหวๆ”<br /><br />ใครมันจะไปไหว...บอกว่าเป็นลูกของชายที่อันตรายติดอันดับ 1 ใน 5 เลคกิ้งมาเฟียขนาดนี้ <br /><br />“ไอ้สวะนั้นรู้ไหมว่าเป็นลูกฉัน...”<br />ถามออกไปใจก็นึกหวั่น ถ้ามันรู้มีหวังขอทำแท้งเอาเด็กออกชัวว์!!<br /><br />“ไม่รู้...ตอนแรกสควอโล่เลือกใช่เลือดของ ดีโน่ คาบัคโลเน่ แต่ผมได้รับคำสั่งตรงจาก วองโกเลารุ่นที่ 9 และ 10 ให้ใช้เลือดของคุณ<br />แต่อีกสักพักคงรู้เพราะผมบอก ดีโน่ ไปแล้วว่าในท้องเป็นลูกคุณไม่ใช่เขา”<br />จ๊อตโตะอธิบาย แซนซันตอนนี้มีท่าทางนิ่งเงียบจนน่าแปลกใจ <br /><br />หรือช๊อกจนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว....<br /><br />ไอ้แก่กับไอ้หนุนั้นมันวางแผ่นทั้งหมดใช่ไหม!!ที่ใช้เลือดเขา ได้ทั้งสะใภ้ กับ ได้หลาน!! ยิ่งนัดเดียวได้นกสองตัวเลยนี่หว่า!<br /><br />แต่เดี๋ยวก่อน....<br /><br />“แกบอกว่าไอ้ฉลามสวะมันเลือก ไอ้ม้าสวะ ใช่ไหม? ทำไมไม่เลือกฉัน..มันรักฉันไม่ใช่รึไง?”<br />เป็นคำถามที่ร่างบางอยากจะตบกบาลให้ร่างสูงหายโง่!<br /><br />นี่พ่อคุณเล่นพาผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าไปเริงรักลั้นล้าในปราสาท ไม่พอยังไปตบเขา และสั่งให้ขอโทษผู้หญิงเกรดต่ำ<br />ทำร้ายร่างกายสารพัด ทั้งทุบตี ปาแก้ว สควอโล่ไม่ใช่หนุ่ม M นะเว้ยจะได้มีความสุดตอนโดนกระทืบ!<br />ยังมีหน้ามาถามว่าทำไมไม่เลือก ทำตัวเป้นหนุ่ม SM ซึนเดระ ขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ตัวก็ไม่รู้จะพูดไงแล้ว!<br /><br />“ไม่รู้สิ...”<br />และแน่นอนข้อความข้างบนนั้นคุณหมอจ๊อตโตะคนเก่งก็คงได้แต่พูดในใจ<br /><br />“มันอยู่ไหน?”<br />แซนซันถามออกมาพรางยันตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางนิ่งสงบ<br /><br />“จะไปทำไม ถ้าไปทำร้ายร่างกายขอบอกไว้ก่อนว่าถ้าเด็กแท้งสควอโล่ก็ตายด้วย!”<br />จ๊อตโตะพูดดักร่างสูงหันหน้ามามองหมอสวะข้างกายช้าๆก่อนกระตุกยิ้มบาง<br /><br />“จะไปเยี่ยมเมียของตัวเองที่ท้องอ่อนหน่อยไม่ได้รึไง?”<br /><br /><br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-6699368121099370140?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-61905440248755753992009-11-18T23:36:00.001-08:002009-11-18T23:36:45.449-08:00P.6<br /><br />“ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ?”<br />เสียงของหมอหนุ่มถามขึ้นกับ “ญาติ” คนไข้ของสควอโล่ เด็กทารกอัลโคบาเรโน่ <br />ไวเปอร์หรือมามอนนั่งมองหน้าหมอหนุ่มนิ่ง ก่อนพยักหน้า....<br /><br />“ใช่ฉันเอง...”<br />เสียงเล็กๆนั้นบอก ท่าทางกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัดทำให้ <br />คุณหมอมือหนึ่งเริ่มคิดภาพว่าเด็กตรงหน้าเป็นคนดูแลบัญชีของวาเรียได้ยังไง<br /><br />ชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าวาเรียนี่อยู่กันยังไง...<br /><br />“เฮ้ยแก!!มาม่อนไหงเป็นแกมาได้ละว่ะเนี๋ย..”<br />สคอโล่ในชุดผู้ป่วยเดินออกมาจากห้องพิเศษที่อยู่ติดของของคุณหมอมือหนึ่ง <br />ร่างเพรียวผมเงินมีท่าทางกระชับกระเชงจนดูไม่เหมือนคน “ท้อง”สักนิด<br /><br />“นี่คุณ...บอกให้นอนเฉยๆฟังไม่รู้เรื่องรึไง...หรือต้องให้ผมพูดภาษาปลาเนี๋ย”<br />คุณหมอดุเข้าให้อย่างหงุดหงิดตลอดวันที่เขารับงานอื่นไม่ได้ก็เพราะ <br />มีปลาฉลามที่ชอบอยู่ไม่สุขอยู่ในการดูแลเนี๋ยละ<br /><br />ให้ตายเหอะ!!จะอยู่เฉยหน่อยได้ไหมเนี๋ยยยย!!<br /><br />“เอาน่า...แล้วไหงแกทำผมสีทองละว่ะเนี๋ย”<br />สควอโล่มองอย่างแปลกใจเมื่อคุณหมอผมสีชาในอดีต <br />แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีทองเหมือนของม้าพยศหนุ่มแห่งคาบัลโลเน่แทนซะแล้ว...<br /><br />“ก็แค่คิดว่าสีทองมันแจ่มดีเท่านั้นละ”<br />ดวงตาสีฟ้าหันมามองสบคนถามอย่างแปลกใจ คำตอบสั่นง่ายได้ใจความทำให้สควอโล่ยิ้มแหยๆ<br /><br />นี่คงไม่ใช่ว่า...เห็นผมไอ้ดีโน่มัน สวยก็เลยไปทำตามใช่ไหมเนี๋ย....<br />แต่มองไปมองมาหน้าตาชักคล้ายๆใครกันนะ?<br /><br />“เอาละ...ในเมื่อคนไข้กับญาติก็อยู่กับพร้อมผมจะพูดเกี่ยวกับการดูแลตัวเองในระหว่างตั้งครรถ์นะ...อย่างแรกคือห้ามให้คุณสควอโล่ไปทำงานที่ต้องใช่แรงหรือต่อสู้เพราะจะมีผลกระทบกับร่างกายและเด็กในท้อง ข้อสอง เรื่องอาหารการกินต้องบำรุงเป็นพิเศษ ข้อที่สามต้องมาให้ผมตรวจ 2 อาทิตย์ 1 ครั้ง ข้อที่ 4 ต้องพักผ่อนให้มากๆ และข้อสุดท้าย กรุณาอย่าไปทำเรื่องอย่างว่ากับใครนะคุณ อันตรายต่อเด็ก”<br />กฏ 5 ข้อที่ออกมาจากปากคุณหมอ มาม่อนจดเอาไว้ราวกับเป็นการบ้านวิชาคณิต <br /><br />ไอ้ข้อ 1 – 4 น่ะเข้าใจ แต่ข้อ 5 มาบอกทำเพื่อ!!!<br /><br />สควอโล่ทำท่าจะโวยวายเมื่อได้ยินคำสั่งคุณหมอทั้ง 5 ข้อ แต่ก็ต้องโดนไล่ออกไปก่อน เพราะคุณหมอต้องการคุยกับ ญาติ 2 ต่อ 2<br /><br />“นี่คุณมาม่อน....สำหรับเรื่องเลือดที่ผมอยากให้คุณรู้ไว้”<br />เสียงนุ่มนั้นเกรนนำ ทำให้ทารกน้อยสนใจ <br /><br />“เลือดของคาบัลโลเน่มีปัญหา?”<br />หมอหนุ่มเพียงส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำถาม และถอนหายใจราวกับเรื่องร้ายแรง<br /><br />“ความจริงแล้วเลือดที่ฉีดเข้าไปเป็นเลือดของ...........”<br /><br />.........................<br />...........<br />......<br />..<br /><br />“อะไรกันว่ะแค่นี้มีลับลมคมใน คนท้องมันฉันนะเว้ย!!”<br />ร่างบางนั้นบ่นกระปอดกระแปดอย่างหัวเสีย พรางเริ่มนั่งคิดว่าหมอหนุ่มหน้าตาเหมือนใครที่ตนรู้จัก <br />โปรแกรมรันหน้าตาเริ่มวิ่งในสมองของปลาฉลามน้อย <br /><br />อืออ...ใครกันหว่า หน้าตาดูซื่อๆ แต่ตอนจริงจังก็เหมือนเสะขั้นเทพ?<br />ผมสีทอง? ไอ้คนผมทองที่เรารู้จีกมันก็มีไม่เยอะด้วยสิ...<br /><br />ไอ้ดีโน่? ไม่ใช่เมื่อวานก็อยู่ด้วยกันไม่เห็นจะเหมือนเลย <br />บาจิล? ไอ้เด็กนั้นมันคมสีชานี่หว่า<br />ตาเหม่งร้านขายปลาทูน่า? ไม่ใช่ๆก็ตาลุงนั้นเหม่งนี่นา<br />สวะหัวทองร้านหนังสือ?ไม่ๆนั้นแค่หนอนหนังสือธรรมดา<br />เฮียที่ขายข้าวมันไก่?แต่นั้นก็หัวดำ<br /><br />ความคิดเริ่มจะออกห่างความเป็นจริงเข้าไปทุกที ร่างเพรียวเริ่มคิดถึงสิ่งอื่นที่พอจะนึกได้บ้างขึ้นมาแทน<br /><br />จะว่าไปถ้าหมอนั้นถอดแว่นออกจะเป็นไงน่า?....<br />ถ้าผมมันไม่ใช่สีทอง แล้วตามันไม่ใช่สีฟ้า...ไม่ใส่แว่น แล้วทำตัวซื่อๆ...มันเหมือนกับ...<br /><br />“อ่าใช่แล้ว!!!เจ้านั้นไงละ!!”<br />เสียงตะโกนราวบรรลุสัจจธรรมดังขึ้น เหล่านางพยาบาลและผู้ป่วยละแวกนั้นหันมามองร่างเพรียวที่ทำเสียงดังเป็นตาเดียว <br /><br />“เฮ้ยย!!มองหาอะไรกันฟ่ะ!!”<br />สควอโล่ตวาดใส่ พรางทำท่าทางหงุดหงิด<br /><br />ครืดดด!!<br />เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมๆกับร่างเพรียวของคุณหมอที่เดินออกมาพร้อมกับมือนั้นถือกระทะสีดำขนาดเหมาะมือออกมาด้วย<br /><br />ผัวะ!<br /><br />“เงียบๆหน่อยสิคุณ...คนเป็น ‘แม่’ น่ะทำตัวก้าวร้าวมากเด็กจะก้าวราวตามนะ” <br />คุณหมอหนุ่มแว่นที่บัดนี้หัวทองไปเสียแล้วบ่นขึ้นหลังจาก พี่แกเอากระทะจากที่ไหนไม่รู้มาฟาด กบาลฉลามน้อยดังผัวะ<br /><br />นี่แกมีความเป็นหมอยู่หรือป่าวหา!!<br /><br />“แล้วหมอเวนที่ไหนเขาเอากระทะฟาดหัวคนท้องกันบ้างละว่ะ!!”<br />สควอโล่ก็โวยกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ร่างนั้นดูไม่ใส่ใจ มือเรียวลูบที่รอยบุบของกระทะราวกับเสียดายของ <br /><br />“มามอนละ?”<br /><br />“สติหลุดไปแล้ว...พอพูดเรื่องอะไรนิดหน่อยให้ฟังก็ช๊อคสลบไปเลย”<br />คำบอกกล่าวเริ่มทำให้สควอโล่อยากรู้ว่า หนุ่มแว่นพูดอะไรกับอัลโคบาเรโน่หนูน้อย <br />คุณหมอเดินเข้าไปนั่งเยียดตัวในห้องพักของสควอโล่ เพราะว่าไม่อยากไปปลุกร่างเล็กของเด็กน้อยที่หลับ (สลบ) อยู่อีกห้อง<br /><br />นี่แกไปพูดอะไรให้เด็กมันฟังเนี๋ย!!!<br /><br />“นี่ๆพูดเรื่องอะไรกันน่ะ?บอกมั้งดิ”<br />ท่าทางอยากรู้อยากเห็นทำให้หมอหนุ่มแปลกใจ เขายันตัวขึ้นและยื่นหน้าเข้าใกล้ร่างที่สูงเพรียวกว่า<br /><br />“ไม่บอก”<br />ตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะยื่นยาบำรุงครรถ์มาให้เป็นของตอบแทนแล้ว <br />หนุ่มแว่นจอมกวนส้นตริงก็นอนแผ่ลงบนเตียงคนไข้อย่างอ่อนแรง<br /><br />เฮ้อ...พึ่งรู้ว่าเป็นหมอประจำวองโกเล่ แล้วมันจะเหนื่อยแบบนี้ รู้งี้ตอนนั้นไม่น่ารับงานเพราะเงินดีเลยแฮะ<br /><br />“เฮ้ย!!นี่แก!งานการไม่มีทำรึไงมานอนกลิ้งเตียงของฉันเนี๋ย”<br />สควอโล่ทำท่าทางไม่พอใจเมื่อหนุ่มแว่นบนเตียงเริ่มกลิ้งเกลือกไปมา<br /><br />ฟันมันสักฉับจะเป็นอะไรไหม!<br /><br />“เออใช่...ได้ข่าวมาว่าบอสของคุณอยู่อีกตึกหนึ่งด้วย..ไปเยี่ยมไหมละเดียวผมบอกห้องให้”<br />คำพูดนั้นทำให้ร่างบางเบิกตากว้างอย่างตกใจ<br /><br />แซนซันเข้าโรงพยาบาล!!!<br /><br />“แซนซันเป็นอะไร!!”<br />ท่าทางกระวนกระวายและร้อนใจนั้นทำให้ร่างสูงนึกสนุก <br /><br />“ก็หนักอยู่...ในช่วงที่รอ อัลโกบาเรโน่นั้นตื่น จะไปไหมละ?”<br />ไม่รีรอที่จะตอบสควอโล่ฉุดกระฉากลากถูคุณหมอหนุ่มให้ออกจากห้องตามไปด้วย<br />หนุ่มแว่นถอนหายใจ เมื่อคิดได้ว่าไม่นาพูดเลยให้ตาย<br /><br />“ยังไงบอกเลยนะว่าผมจะไปด้วย”<br />หนุ่มแว่นพูดออกไปอย่างเบื่อหน่ายเหล่า<br />นางพยาบาลเมื่อเห็นหมอใหญ่ของโรงพยาบาลโดนฉุดอยู่ต่างก้มหัวทำความเคารพเป็นแถว<br /><br />“มาแล้วไม่ต้องพูดมาก!!”<br /><br />“นี่คุณ.....”<br /><br />“อะไรละว่ะ!!!”<br /><br />“ผิดทางแล้ว”<br />พูดเพียงแค่นั้นทำเอาสควอโล่เบรคแทบไม่ทัน!<br /><br />“แล้วทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ละว่ะ!!!แกกก!”<br />ฉลามหนุ่มหัวเสียหนักเข้าไปใหญ่ คุณหมอแกะมือออกจากการจับกุมแล้วเดินนำหน้า <br /><br />“ตามมา...แล้วก็เรียกชื่อผมบ้างก็ดีนะ..ยังไง 9 เดือนนับจากนี้เราต้องเจอกันบ่อยๆอยู่แล้ว”<br />ร่างนั้นพูดขณะเดินนำไปอย่างช้าๆ สควอโล่ทำหน้าแปลกใจก่อนภาพของคนที่อยู่ในความคิดจะซ้อนทับขึ้นมา <br />ภาพของคนที่หน้าเหมือนกับหนุ่มแว่นหัวทองอย่างกับตัวก๊อปปี้<br /><br />“แกน่ะ...ชื่อเจมส์ ?”<br />คำถามห้วนๆทำให้คุณหมอเงียบไปพักหนึ่งก่อนหันหน้ากลับมา <br />แว่นตาถูดถอดออกมาเช็ดทำให้ สควอโล่เริ่มคิดว่าตัวเองตาฟาดแหงมๆ<br /><br />“เรียกผมว่า จ๊อตโตะ ก็ได้”<br />ตอบเพียงแค่นั้นก่อนสวมแว่น และเดินนำหน้าไป<br /><br />ใช่แล้วหน้าของไอ้หมอนั้น เหมือนไอ้หนูรุ่นสิบอย่างกับแกะ จะมีก็ตรงสีผม กับสีตา แล้วก็ผมที่ไม่ชี้ฟู เท่านั้นละที่ไม่เหมือน <br /><br />นอกนั้นเหมือนหมดเลย!!<br /><br />“แล้วจะนิ่งอีกนานไหม?ไม่ไปแล้วรึไงหาแซนซันน่ะ”<br />จ๊อตโตะถามออกมาเมื่อสควอโล่ยืนนิ่ง ร่างเพรียวนั้นเหมือนกับจะพึ่งนึกได้เลยเดินมามาติดๆ<br /><br />ตกลงแซนซันมันเข้าโรงพยาบาลมาทำไมว่ะเนี๋ย?<br /><br />.....................<br />..............<br />........<br />...<br />..<br /><br /><br />TBC~<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-6190544024875575399?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-31264175701418916242009-11-18T23:35:00.001-08:002009-11-18T23:35:59.923-08:00P.5<br /><br />..................<br />........<br />...<br />.<br /><br />“นะๆๆๆๆๆไปบริจาคเลือดเถอะ เผื่อพ่อไม่สบายไง”<br />ชายแก่ วองโกเล่ รุ่นที่ 9 เกาะขาลูกชายอย่างออดอ้อน <br />ช่างเป็นภาพที่ชวนอนาถใจยิ่งนักเมื่อชายแก่คราวปู่มาทำท่าทางออดอ้อนเช่นนี้<br /><br />“อยากได้แก ก็ไปหาเลือด พวกโรคจิตเองละกัน”<br />ท่านลูกชายสะบัดหนีอย่างเหลืออด ผู้พ่อก็ไม่ยอมปล่อยอยู่ดี<br /><br />“แต่พ่ออยากได้เลือดลูกนี้นา..นะๆๆๆๆ”<br /><br />“โว๊ยยยย!!อะไรนักว่ะก็ได้!!”<br />แซนซันชักจะทนไม่ไหว เออ!!ไปก็ได้!!<br /><br />ทำไมชีวิตฉันถึงเฮงซวยขนาดได้พ่อ ไม่สมประกอบได้ขนาดนี้ฟ่ะ ลูกน้องแต่ละคนก็ไม่ปกติ ชีวิตของคนที่ชื่อ แซนซัน มันมีอะไรดีบ้างเนี่ย!!<br />ดีก็แค่มีผู้หญิงมาให้เล่นทุกคืน มีเงินให้ใช้เป็นฟ่อน อย่างอื่นไม่มีดีซักอย่าง!!!<br /><br />……………….<br />………..<br />……..<br />….<br /><br />โรงพยาบาล<br /><br />“นี่จะดีหรอ...ฉันไม่ได้เลือดกรุ๊ปเดียวกับนายนะ...จะเอาเลือดฉันไปทำไม”<br />เสียงม้าพยศแห่ง คาบัคโลเน่ พูดขึ้นเมื่อเพื่อนของตน ยื่นถุงเก็บเลือดและสายน้ำเกลือมาให้ <br /><br />“เอาเลือดแกมาให้ฉัน...ฉันกำลังจะตายและต้องใช้เลือดแก”<br />สควอโล่พูดขึ้นอย่างไม่แยแส สีหน้าที่ซีดเผือกของม้าหนุ่มผมทองซักนิด <br />คนฟังตัวสั่นงิกๆพรางมองร่างเพรียวตั้งแต่หัวจรดเท้า..<br /><br />มันเหมือนคนกำลังจะตายตรงไหนว่ะ!!!<br /><br />“ฉันว่าไม่เหมาะมั้ง~”<br />ดีโน่พยายามเกลี้ยกล่อมร่างบาง หนุ่มผมทองมองไปทางคุณหมอหน้าอ่อนที่นั่งดูดนมสตอเบอรี่จวบๆอย่างขอความช่วยเหลือ <br />หนุ่มผมสีชาเหมือนจะเห็นใจ เดินเข้ามาใกล้และวางมือลงที่ไหล่ของสควอโล่ พร้อมทำสีหน้าหนักใจ<br /><br />“นี่ๆคุณสควอโล่....เลือดน่ะต้องบิ้วอารมณ์ให้ดีๆหน่อยนะถึงจะออกมาได้คุณภาพ”<br />ไอ้คุณหมอเฮงซวยพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปมองเอกสารในมือต่ออย่างไม่ใส่ใจ<br /><br />สนใจกรูหน่อยเด้!!!<br /><br />“เอาละ!!บิ้วอารมณ์ดีๆแล้วไปนอนบนเตียงซะไปไอ้ม้าพยศ...”<br />พี่แกสั่งไม่สนใจคนฟัง หมอหนุ่มหันมายิ้มก่อนจะพูดเพียงสั่นๆกับเขาว่า<br /><br />“ทำใจเถอะครับ...มันไม่เจ็บหรอก..แต่โคตรเจ็บเลย”<br />แล้วมาบอกกรูทำเพื่อ!!!<br /><br />ว่าเสร็จเฮียแกก็ฝังเข็มเข้าเนื้อทันที เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นในห้องของคุณหมอ มือหนึ่ง<br />ม้าพยศต้องสินชื่อก็เพราะเข็มฉีดยาก็วันนี้เนี๋ยละ โลหิตสีแดงสดไหลลงถุงผ่านสายน้ำเกลือ <br />รหัสบนถุงมีลายมือหวัดที่เขียนเอาไว้ว่า “S71” ไม่รู้ว่าด้วยขี้เกียจตั้งตัวเลขหรือเจตนา<br /><br />แต่ว่าถุงเลือดนี้จะสร้างเรื่องให้ไม่น้อยเชียวละ...<br /><br />.....................<br />..............<br />........<br />...<br />.<br />“บริจากเลือด”<br />เสียงเข้มพูดขึ้นกับหมอหนุ่มในห้องส่วนตัวเพื่อบริจารเลือด แซนซันนั่งมองเข็มตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉย<br />หนุ่มแว่นตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าจะกล้าฝังเข็มเขา เมื่อร่างสูงทนไม่ไหว จึงแทงฉึกเข้าเนื้อตัวเองซะงั้น!!<br /><br />อืดอาดนัก!!<br /><br />โลหิตทรงค่า ของนภาสีนิลแห่งวองโกเล่ ไหลสู่ถุงเก็บเลือดผ่านสายน้ำเกลือ แซนซันนั่งนิ่งมองเลือดของตน อย่างแปลกใจ<br />ไม่มีโอกาสบ่อยนักที่เขาจะเลือดออก แตพอพูดถึงเลือด ก็ต้องทำให้นึกถึงคนที่ชอบมาป่วนเปี่ยนใกล้ๆ<br />พร้อมกับ เลือดที่โชกตัวทุกครั้งหลังจากกลับมาจากทำภารกิจ <br /><br />ไอ้ฉลามเฮงซวย...อย่าคิดว่าฉันจะง้อแกซะให้ยาก<br />....ให้มันรู้ไปซิว่ะ..ขาดแกไปสักคนแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้...<br /><br />หยิ่งว้อย!!<br /><br />“อ่า..เสร็จแล้วนะครับท่านแซนซัน เชิญพักผ่อนก่อนจะครับ”<br />คุณหมอรีบจรรีจากไปพร้อมถุงเลือดที่มี รหัสเขียนไว้อย่างบรรจงว่า “S.71” แซนซันนอนมองเพดานสีขาวในห้องพักส่วนตัว <br /><br />“แกรีบๆกลับมาขอโทษฉันซะดีๆสควอโล่”<br />พูดขึ้นลอยๆเพียงแค่นั้น ก่อนจะหลับตาลง ก็ในเมื่อศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ ใครจะยอมแพ้ก่อนกัน <br /><br /><br />ฉันจะไม่มีทางยอมไปขอโทษแกก่อนคอยดูเหอะ!!<br /><br />……………..<br />………..<br />……<br />…<br />.<br />“นี่คุณสควอโล่พร้อมนะ...”<br />หมอ เจมส์ ถามขึ้นกับร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงเตรียมถ่ายเลือด <br />เลือดของดีโน่ถูกนำไปห้องแช่ก่อนเพื่อเตรียมเลือดให้พร้อม 30 นาที <br />สควอโล่ดูมีท่าทางเป็นกังวนเล็กน้อยจนหมอหนุ่มต้องยิ้มขำ<br /><br />“นี่คุณ...ไม่ต้องเครียดหรอกน่า..ผมน่ะมือหนึ่งของที่นี่นะ”<br /><br />“แล้วแกเป็นที่เท่าไหรของที่อื่นว่ะ?...”<br />สควอโล่พูดขึ้นลอยๆ จะบอกว่าไม่กังวนคงไม่ได้ ตั้งแต่ไล่ดีโน่มันกลับไป เขาก็เริ่มมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด <br />ไม่รู้ว่าควรจะบอกเจ้าของเลือดดีรึป่าวว่ามันจะเป็นพ่อคน แต่พอเห็นหน้าที่เหมือนจะร้องไห้แล้วก็ไม่กล้าพูดออกไปซักคำ <br />ก็ได้แต่ไล่มันกลับไปไม่ให้รับรู้ว่า เกิดอะไรขึ้น...<br /><br />“ผมไม่ปล่อยให้คุณตายหรอก..อีกอย่างเลือดของ คาบัคโรเน่ที่ได้มา ก็มีดีกรีพอสมควรยังไงก็รอดชัวว์”<br />คำพูดให้กำลังใจถูกเอ่ยขึ้น โดยคุณหมอมือหนึ่งที่ปากหน้าหารองเท้ามากระแทกซัก ที สองที <br />หนุ่มผมสีชาก้มมองดูนาฬิกาที่บอกเวลา ว่าควรทำการถ่ายเลือดได้แล้ว...<br /><br />ถุงเลือดถูกนำออกมาจากกล่องแช่ สายยางและเข็มถ่ายเลือดถูกฝังเข้าที่บริเวณท้องน้อยของสควอโล่ <br />ถุงเลือดถูกแขวนขึ้นที่ต้นเสา โดยที่หน้าถุงนั้นเขียนไว้ว่า...<br /><br />“S.71”<br /><br />ไม่มีใครรู้เลยว่า อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป หากรู้ว่าเลือดที่ถูกถ่ายเข้าไปเป็นเลือดของใคร<br />แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งนี้ละ ที่รู้ดีไปเสียทุกอย่าง หมอหนุ่มมองปริมาณเลือดที่เริ่มหายไปจากถุงด้วยสายตาเรียบเฉย<br />ยานอนหลับทำให้สควอโล่หลับไปแล้ว ที่เหลือก็แค่รอดูให้เลือดหมดก็พอ<br /><br />“จะให้เด็กออกมาแข็งแรง ก็ต้องหาเลือดที่ดีกรีแรงหน่อยซิ...ทีนี้ก็เสร็จไปอีกหนึ่งงาน”<br />เสียงนุ่มพูดขึ้นลอยๆพรางมองไปซองจดหมายสีขาว ที่จ่าหน้าซองถึงตนโดยมีกำกับผู้ส่งด้วยตัวเลขสีส้ม<br /><br />/ 27 /<br />..............................<br />................<br />.......<br />..<br />.<br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-3126417570141891624?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-88752890700416645952009-11-18T23:34:00.000-08:002009-11-18T23:35:12.995-08:00Part 4<br /><br />“จะ..จะเป็นไปได้ยังไงฉันเป็นผู้ชายนะ..จะท้องได้ไงเล่า!แล้วไอ้ที่จะตายน่ะคืออะไร”<br />ฉลามหนุ่มเริ่มออกอาการสติแตกอย่างเห็นได้ชัด จากความรู้สึกของร่างกายตัวเองก็พอจะเข้าใจอยู่หรอกว่ามีอะไร <br />แปลกๆอยู่ในตัวของเขา แต่จะให้เชื่อว่า ผู้ชายที่แมนขนานฉลามบุกเรียกพี่เนี่ยนะ ท้อง!!<br /><br />แล้วกรูท้องกับใคร!!<br /><br />นี่เป็นลูกไม่มีพ่อหรอเนี๋ย!!!<br /><br />“สารที่คุณได้รับการฉีดจาก ด๊อกเตอร์ โซเนีย จาก ดีเอโก้ แฟมิรี่ คือตัวอย่างทดลองอันเดียวที่ได้ผล หากว่าฉีดสารนี้เข้าร่างกาย <br />ก็จะทำให้ตายได้ภายในเวลา 3 วินาที แต่ถ้าหากฉีดได้พอเหมาะ และ ร่างกายผู้รับสารเข้ากันได้กับยา ก็จะทำปฏิกิริยาให้ ตั้งครรภ์<br />แต่ว่าถ้าในเวลา 3 วัน คุณไม่ได้รับสารที่จะเพิ่มเสถียรภาพให้กับ สารที่ทำปฏิกิริยาในร่างกาย <br />สิ่งที่อยู่ในร่างกายคุณก็จะฆ่าคุณให้ตายใน 3 วินาที”<br />คำอธิบายอิงทฤษฏีจ้าถูกร่ายออกมาไม่ได้เข้าสมอง ปลาฉลามน้อยสักนิด <br />ใบหน้าเหวอรับประทานชวนให้หมอหนุ่มอยากเขกกะโหลกขึ้นมาตะหงิดๆ<br /><br />“หมอ...พูดง่ายๆก็คือ ...ฉันท้อง แล้วถ้าไม่หาสารบ้าอะไรสักอย่างมาใน 3 วัน ฉันก็จะตายใช่ไหม?”<br />ร่างบางพูดขึ้นลอยๆ ช่างเป็นคนที่มีความสามารถ ย่อประโยค 4 บรรทัดเหลือบรรทัดเดียวได้...<br /><br />“ถะ..ถูกต้องนะคร้าบบบบ!”<br />มันยังมีเวลามาเล่นมุข...<br /><br />“แล้วไอ้สารที่ว่านั้นอะไร?”<br /><br />“เลือด 100 CC. ของผู้มีไฟธาตุนภา”<br />ช่างเป็นอะไรที่ประจวบเหมาะขนาดนี้...ธาตุอื่นไม่ได้รึไงว่ะ!!<br /><br />“ทำไมต้องนภา?”<br />ร่างบางถามออกไปอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงผู้มีไฟธาตุนภาที่ตนรู้จัก<br />แต่ละคนก็ดีๆกันทั้งนั้นนี้ คนหนึ่งก็ซุ่มซ่าม อีกคนก็อ่อนต่อโลก ส่วนไอ้อีกคนที่เหลือไม่ต้องพูดถึง เจ้า S แห่งปี<br /><br />“เพราะว่าคุณเป็น พิรุณสิ่งที่จะลบล้างได้ก็มีแต่นภาไงเล่า...จะเอาธาตุอื่นก็ได้นะแต่เพื่อเด็กในท้อง...<br />ไปหาเลือดมาละกัน....ภายใน 3 วันนะคุณไม่งั้นก็กลับบ้านเก่าที่ก้นทะเลไปซะ”<br />คุณหมอพูดเสร็จก็เดินออกไปพร้อมแก้วกาแฟ ทิ้งไว้เพียงฉลามจิตตกนั่งระทมทุกข์อยู่ผู้เดียว<br /><br />“ทำไมชีวิตฉันถึงเฮงซวยอย่างนี้เนี๋ยยยยยย!!!”<br />เสียงคำรามของฉลามครั่งดังลั่นโรงพยาบาล ช่างเป็นเสียงร้องที่น่าสงสารจับใจ(?) <br />กร๊ากกกกๆๆๆ<br /><br />.........................<br />...........<br />.....<br />..<br /><br />“นี่ๆลุซซิเลีย สควอโล่จะลาออกจริงๆหรอ...เจ้าชายไม่ชอบใจเลย..ชิชิชิชิ~”<br />เจ้าชายน้อยถามขินพรางนอนเกลื้อกกลิงที่พื้นห้องรับแขกหลังจากที่สควอโล่ออกไป <br />บอสก็โดนลากตัวไปปราสาทวองโกเล่เหมือนกัน<br /><br />“เจ๊ก็ไม่รู้เหมือนกัน..แต่บอสก็เกินไป..โดนซะบ้างถึงจะเข็ด...”<br />ลุซบ่นขึ้นพรางทำแผลให้ อัลโกบาเลโน่ น้อยที่หัวโนนั่งน้ำตาซึมอยู่ข้างๆเจ้าชายน้อย....<br /><br />เจ็บจัง....TT^TT<br />ฉันจะเอาเงินค่าทำขวัญ~<br /><br />ปัง!!!<br /><br />เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏร่างของฉลามหนุ่ม ทุกคนต่างดีใจที่ร่างบางกลับมา <br />แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นท่าทางที่แปลกไป....<br /><br />“สควอโล่จัง!!เจ๊เป็นห่วงจะแย่ทำงานเสร็จรึป่าว?”<br /><br />“............”<br />ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีแต่สายตาเหม่อลอย และดวงหน้าที่แสดงว่าตอนนี้ <br />สควอโล่ได้สติหลุดไปแล้ว....<br /><br />ร่างบางเดินแหวกผู้คนขึ้นไปชั้นสอง ช้าๆ มือเรียวจับที่ท้องของตนเองเบาๆ<br />ตั้งแต่เกิดมา ก็พึ่ง จะเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่เลือกจะเอาเด็กไว้ หรือทำแท้งนี่ละ...<br /><br />อ่า....ในท้องของฉันกำลังมีเด็กอยู่จริงๆหรอเนี๋ย....<br />มันเป็นเด็กจริงๆหรอ...ไม่ใช่เอเลี่ยนแน่นะ?<br /><br />แต่ไอ้หมอเฮงซวยนั้นก็บอกว่า ยาที่ไอ้แก่ฉีดเป็นแค่ตัวกระตุ้น แต่เด็กคนนี้จะเกิดมาได้จากตัวของเรา<br />เลือดเนื้อของเรา กับเลือดของผู้มีไฟธาตุนภา...<br /><br />หรือก็หมายถึง...คนที่มีไฟธาตุนภาคือพ่อของเด็ก...<br /><br />แล้วกรูจะเอา...เลือดมาจากใครเล่า ไอ้หมอเวน!<br /><br />สควอโล่นั่งปลงตกอยู่ในห้องนอนในมือถือเพียงถุงยาที่มีแต่พวกยาบำรุงและยาแก้อาเจียนทั้งนั้น<br />....ยิ่งเป็นสิ่งตอกย้ำว่า…..<br /><br />กรูกำลังจะท้อง กับไอ้บ้าตัวไหนสักตัวที่มีไฟธาตุนภา...<br /><br />“โธ่เว๊ย!!แล้วฉันจะเอาเลือดใครละเว้ย!!”<br />สควอโล่โวยวายลั่นอย่างเหลืออดความเครียดกำลังมารุมเร้าเขา<br />เหมือนกับตนเองการเป็นผีดูดเลือดมือใหม่ที่หาแหล่งอาหารยังไงยังงั้น...<br /><br />/อย่าเครียดมากนะคุณ...เป็นอันตรายต่อสารที่กระตุ้นอยู่ในตัว..ไม่สิต้องบอกว่าเป็นอันตรายต่อลูกในท้องนะคุณแม่...ฮะฮะฮะ~/<br /><br />เสียงของหมอหนุ่มดังขึ้นในสมอง แต่ตอนนี้จะให้เย็นยังไงไหว <br />ความเครียดและตะหนักทำให้ร่างบางต้องระบายอารมณ์โดยการปาถุงยาในมือทิ้งออกไปทางประตูหารู้ไม่ว่า <br />ลุซซูเลียและมาม่อนเปิดประตูออกมาพอดี<br /><br />ผัวะ!<br /><br />“ก้าวร้าวจังนะสควอโล่จัง...แต่นี่มัน...ยาสำหรับดูแลครรถ์นี่นา”<br />ลุซพูดขึ้นมาม่อนเก็บยาเข้ามาดู ทั้งสองมองไปทางร่างบางที่มีท่าทางตกใจและกระวนกระวาย <br /><br />สควอโล่จังจะเอายาไปให้สาวที่ไหน!!<br /><br />“ฉะ...ฉัน..ป่าว...อะโอ๊ก!!”<br />มันจับได้แล้วว่าเขาท้อง!!<br />ความเครียดที่รุมเร้าตอนให้ร่างกายอ่อนแรง สารกระตุ้นในร่างกายทำงานหนักขึ้นจนสควอโล่รู้สึกอยากอาเจียน <br />ร่างบางวิ่งเข้าห้องน้ำไป หนึ่งกระเทย กับ อีกหนึ่งทารกน้อย มองหน้ากัน ปิ๊ปๆ<br /><br />อย่าบอกนะว่า มันท้อง!!<br /><br />“ไม่น่า..มาม่อนจะเป็นไปได้ยังไง”<br />ลุซพูดขึ้นเสียงสั่น...<br /><br />สควอโล่จังจะท้องได้ไงละ ขนาดเจ๊ยังท้องไม่ได้เลยฮ๊า~<br /><br />“อะ..โอ๊ก!!มาม่อนเอายามาให้ฉันที.....อ้วกกกก”<br />เสียงที่ดังจากห้องน้ำทำให้ทั่งสองเริ่มคิดหนัก<br /><br />“เคยได้ยินมาว่า...ดีเอโก้แฟมิรี่มีการวิจัยลับเรื่องการตั้งครรภ์ โดยใช้เลือด<br />แต่ก็มีความเสี่ยงต่อชีวิตมาก...ถ้าสควอโล่ได้รับสารนั้นละก็...”<br /><br />มาม่อนเริ่มอธิบายตามแหล่งข่าวที่เขาได้ยินมา<br /><br />ก็มีสิทธิ์ถึง 80.59% ที่จะสำเร็จ...แต่อะไรจะลงตัวราวแต่งฟิคขนาดนั้น~<br /><br />“อ้วกกกก...พวกแกพูดอะไรกันอยู่เอายามาเร็ว”<br />เสียงหวานเตือนสติทั้งสอง กระเทยหนึ่ง และ เด็กทารก วิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที!!!<br /><br />ตำนานบทแรกที่มีสิทธิลงกินเนสบุ๊คปรากฏขึ้นแล้ว!!<br /><br />……………….<br />………….<br />……..<br />….<br />..<br />.<br /><br />“หมายความว่า...สควอโล่จังกำลังมีเด็กสินะ”<br />ลุซซูเรียพูดพรางทำท่าทางตื่นเต้น หล่อนมีท่าทางวี๊ดว๊ายอย่างเห็นได้ชัด <br />มาม่อนที่อยู่ๆก็คลานมานอนทับที่ท้องของฉลามหนุ่มซะงั้น หูเล็กๆนั้นแนบลงที่ท้องของสควอโล่ <br />ท่าทางราวเด็กน้อยที่กำลังมีน้องชายทำให้สควอโล่มองอย่างแปลกใจ<br /><br />“ในนี้มีเด็กสินะ...ฉันจะได้ดูตอนเกิดมารึป่าว? ตอนฉันเกิดก็ไม่ได้เกิดออกมาแบบคนปกติ...ถ้าได้เห็นคนที่เกิดแบบปกติก็คงดี”<br />ท่าทางที่ดูสมเป็นเด็กน้อยทำให้สควอโล่เริ่มฉุกคิดว่า จะเอาเด็กไว้หรือจะยอมตาย...<br /><br />มีลูกแล้วจะกลายเป็นเด็กแบบมาม่อนสินะ....<br />เด็กตัวเล็กแก้มยุ้ยๆแบบนี้...แต่ขออย่าให้หิวเงินแบบนี้เลยนะ...<br />....เลี้ยงไม่ไหว...<br /><br />มือเรียวเอื้อมออกไปจับที่หัวของมาม่อนเบาๆ <br />ท่าทีแปลกใจนั้นทำให้สควอโล่เริ่มคิดและตัดสินใจกับชีวิตตัวเอง...และชีวิตของสิ่งในท้อง...<br /><br />ตั้งแต่เกิดมาก็พึ่งคิดที่จะห่วงตัวเองก็ตอนนี้ เราไม่เคยเป็นกังวนกับเรื่องอะไรนอกจากเรื่องของบอส...<br />ถ้ามีเด็กคนนี้เราจะเลี้ยงดู...และให้ความสำคัญได้อย่างมากที่สุดรึป่าวนะ?...<br /><br />“แน่นอน...ต้องมีวันที่นายได้เห็นเด็กคนนี้คลอดออกมาแน่ๆ”<br />ใช่..ต้องมีวันที่นายได้เห็น....ตัดสินใจแล้วฉันจะเอาเลือดของผู้มีไฟธาตุนภามาให้ได้...<br /><br />ฉันจะคลอดเด็กคนนี้เอง!!!<br /><br />“ลุซซูเรีย...ติดต่อ ไอ้ม้าพยส คาบัคโลเน่ให้ที”<br />คำตอบของการตัดสินใจทำให้ ลุซดูตกใจไม่น้อย<br /><br />ทำไม่ สควอโล่ไม่เลือกบอสละ!!! <br /><br />“บอสไม่มีทางยอมเสียเลือดเพื่อฉัน....แต่ถ้าเป็นไอ้ม้าบ้านั้น..มันต้องยอม”<br />ราวอ่านใจได้ สควอโล่ตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจ<br /><br />“แต่เลือดนั้นก็คือ พ่อของเด็กนะ..จะไม่ดีกว่าหรอถ้าเป็นลูกของแกกับบอส”<br />เสียงปริศนาดังขึ้น เลวี่ปรากฏตัวแสดงถึงว่าเขาได้ยินเรื่องทุกอย่างแล้ว ....<br />ช่างน่าแปลกใจที่มันอยู่เพราะปกติจะหายหัวไปทำภารกิจ ...<br />ส่วน เบลมีท่าทางดีใจมากมายจนหน้ากระทืบทิ้ง<br /><br />“มีเด็กหรอ มีเด็กหรอ เจ้าชายจะมีน้องสินะ!!!”<br />ให้เป็นน้องแกฉันไม่เอาหรอกไอ้โรคจิต...<br /><br />“เอาเหอะน่า~บอกไอ้ม้าโง่นั้นให้ไปบริจาคเลือดมาให้ฉันซะ!!”<br /><br />TBC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-8875289070041664595?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-88187289698878677352009-11-18T23:33:00.000-08:002009-11-18T23:34:36.589-08:00P.3<br /><br />....................<br /><br />.............<br /><br />........<br /><br />....<br /><br />.<br /><br />ฐานทัพลับ ของ ดีเอโก้ แฟมิรี่ กำลังโดนถล่มโดยคนๆเดียว <br />บุรุษหนุ่มผมเงินที่กำลังเดือดระอุฟาดฟันศัตรูที่กู่เขามาราวกับต้องการระบายอารมณ์ที่คุกกรุ่น <br /><br /><br />“อ๊ากกกก...ช่วยด้วย”<br /><br />เสียงร้อยโหยหวยดังขึ้นตลอดทางเดิน ร่างบางระเลงเพลงดาบไม่ยั้ง <br /><br /><br /><br />“อ๊ากกกก!!”<br /><br /><br />“อุ๊ก!!อั๊ก!!”<br /><br />เสียงร้องยังคนดังขึ้น เหล่าผู้คนที่บาดเจ็บแต่ไม่ถึงตายต่างร้องโหยหวน อยู่ๆร่างบางที่ยืนอยู่เหนือกอง <br />ผู้คนที่โชกเลือดก็ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด<br /><br />“พวกแก!!!โดนฟันแล้วร้องอย่างอื่นไม่เป็นรึไงว่ะ!!ร้องอยู่ได้ ‘อ๊าก อุ๊ก อั๊ก’น่ะที่หลังหัด ร้องเป็น อ๊า อู๊ โอ๊ บ้างดิว่ะ จะได้ไม่เจ็บไง!!”<br />พอพูดเสร็จเพียงแค่นั้น สควอโล่ก็เดินไปทันที มุ่งหน้าไปห้องในสุดของฐานทัพลับ อันเป็นที่กบดาลของหัวหน้าแฟมิรี่ พ่อเลี้ยงของมาเรีย<br />สาวแพศยาที่อาจหาญกล้าลองดีกับ สเปลบี สควอโล่<br /><br /><br />หงุดหงิด หงุดหงิด หงุดหงิด!!<br /><br />คำๆนี้เป็นเพียงคำเดียวที่จะอธิบายอารมณ์ของฉลามหนุ่มได้ คำว่า ของเล่น ที่ออกมาจากปากของแซนซันยังวนเวียนอยู่ในหัว <br />เป็นเสียง เซอว์ราวร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนถีบประตูเข้าไปเพื่อจัดการภารกิจให้เสร็จก่อนจะอำลาวาเรียไป<br /><br /><br />ปัง!!<br /><br />“พ่ออินังมาเรียนั้นโผล่หัวมาดิ”<br /><br />สควอโล่ตะโกนราวเมียหลวงบุกบ้านพ่อเมียน้อยดังขึ้น ในห้องในสุดที่เป็นดั่งห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ก็ได้ข่าวมาอยู่เหมือนกัน ว่า ดีเอโก้ แฟมิรี่ เป็นแฟมิรี่ที่มีความสามารถด้านวิทยาการที่ล่ำสมัยมาก <br />เป็นหนึ่งในแฟมิรี่สำคัญที่เป็นผู้คิดค้นวิทยาการใหม่ๆให้วองโกเล่ ไอ้เด็กรุ่น 10 นั้นบริหารแฟมิรี่ยังไงให้เขาคิดทรยศได้ว่ะเนี๋ย แต่จะไปว่าเขาก็ไม่ถูก หากให้แซนซันเป็นวองโกเล่ อาจจะหนักกว่านี้ก็ได้ <br /><br /><br />พอพูดถึงแซนซัน.....โมโหเว้ย!!<br /><br /><br />“เข้ามาไม่เคาะประตูแบบนี้ วาเรียไม่สั่งสอนเธอรึไง สเปลบี สควอโล่”<br /><br />เสียงชายแก่ในชุด กราวเดินออกมาจากความมืด สายตาคมจับมองที่ร่างบางหน้าประตู สคอโล่ถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือออกไปทางประตูไม้ที่จะพังแหล่ไม่พังแหล่<br /><br /><br />ก๊อก ก๊อก<br /><br /><br />“พอใจยัง”<br /><br />เคาะประตูพังๆนั้นก่อนถาม ชายแก่ยิ้มเยาะน้อยๆ ดูก็พอรู้ว่า ไอ้แก่ตรงหน้าไม่ใช่คนเลวร้ายแต่ก็ต้องระวัง!<br /><br />สควอโล่ตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่เสมอ ชายคนนั้นกลับเดินเข้ามาใกล้และพินิจดูใบหน้าหวานใสที่มีแววหงุดหงิดตลอดเวลา<br /><br /><br />“ช่างเป็นเด็กที่สวยแต่ก้าวร้าวจริงๆนะ...เฮ้อ~ไอ้ฉันก็อยู่มาจน 50 แล้วไอ้เรื่องความตายก็เตรียมใจไว้แล้ว แต่ถ้างานทดลองที่ฉันทำมาตลอดทั้งชีวิตสำเร็จก็คงจะดี”<br /><br />ชายคนนั้นกล่าวก่อนจะหยิบหลอดเข็มฉีดยาหลอดใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีประหลาดอยู่ในนั้นขึ้นมาดู<br /><br /><br />“เอาเหอะไอ้แก่...ลูกสาวแกทำเรื่องแสบกับฉันไว้พอดู...แกจะชดใช้ยังไง”<br /><br />สำเนียงราวยากูซ่าเรียกเก็บค่าที่ ทำเอาชายแก่ยิ้มขำ เขามองใบหน้านั้นอย่างตัดสินใจบางอย่าง หลอดฉีดยาในมือคือหลอดสุดท้าย และเป็นเพียงหลอดเดียวที่ทำสำเร็จ <br />มือหนาหยิบแก้วบรรจุของเหลวขึ้นมาดื่ม สควอโล่มองชายแก่นิสัยประหลาดตรงหน้าอย่างสงสัย<br /><br /><br />“นั้นไม่ใช่ลูกฉันหรอก...เป็นลูกของน้องชายที่ตายไป...ฉันรับเลี้ยงเอาไว้เพราะสงสารน้องสะใภ้”<br /><br />สรุปพ่ออินังตัวดีหนีตายไปก่อนแล้วสินะเนี๋ย...<br /><br /><br />“เอาเหอะ...ฉันก็ไม่อยากฆ่าแกหรอกนะ..แต่ในเมื่อแกมีแผนทรยศ วองโกเล่ แฟมิรี่ ฉันก็คงปล่อยแกไปไม่ได้”<br /><br />สควอโล่พูดพรางง้างมืออกเตรียมฟัดร่างชายแก่ให้ขาดสะบั้น ในจังหวะเดียวกันนั้น ชายคนนั้นกลับก้มต่ำลงพรางแทงเข็มฉีดยาในมือเข้าที่ท้องน้อยของสคอโล่ ความเจ็บจี๊ด <br />และความกระอักกระอวนเมื่อมีของเหลวบางอย่างเข้าสู่ร่างกายโดยไม่พึงประสงค์<br /><br /><br />ร่างบางทรุดลงทั้งที่หากเป็นเมื่อก่อนแผลแค่นี้ไม่คณาเขาหรอก แต่ทำไมรู้สึกหมดแรง?<br /><br /><br />ชายแก่มองดูเด็กหนุ่มที่อ่อนแรงบนพื้น มือเรียวที่จับท้องของตนเองอย่างอ่อนแรงทำให้เขาพอใจเล็กน้อย<br />มือหนาขยี้ลงที่ผมสีเงินสั่นแค่ไหล่ เบาๆ <br />สควอโล่เงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเห็นสายตาปิติยินดีอยู่ในดวงตานั้น ร่างชราค่อยๆทรุดลงพรางหอบหายใจอย่างรุนแรง<br /><br /><br />“กะ..แก..เป็นอะไรน่ะ...หรือว่า?ยาพิษ”<br /><br />ฉลามครั่งถามอย่างไม่เข้าใจ แก้วน้ำดื่มที่ชายแก่ตรงหน้าดื่มไปคือยาพิษ แล้วมันฉีดอะไรเข้ามาในตัวเขากัน<br /><br /><br />“งะ..งานทดลองของฉัน...คงต้องฝากเธอทำต่อแล้วละ”<br /><br />เสียงนั้นเริ่มอ่อนแรง ชายตรงหน้าเอื้อมมือจับผมสีเงินอีกครั้งอย่างเอ็นดู วาระสุดท้ายที่ใกล้เข้ามาของนักวิทยาศาสตร์อันดับหนึ่งคือความตายที่แสนปิติยิ่ง<br /><br /><br />“อะ..ไอ้แก่!!แกฉีดอะไรให้ฉัน!!”<br /><br />สควอโล่เริ่มสติแตกเมื่อตอนนี้มีแต่เรื่องที่เขาไม่เข้าใจ กระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนชื่อและที่อยู่ของ นายแพทย์ เจมส์ เฮเลสั่น ถูกยื่นให้เขาจากมือชายชราที่อ่อนแรง<br />มือเปื้อนเลือดของสควอโล่รับมันไว้ ก่อนมองหน้าชายที่ยิ้มอย่างมีความสุข<br /><br />จะตายแล้วยิ้มบ้าอะไรเนี๋ย...<br /><br />“อย่าลืมไปหาคนๆนี้ภายใน 3 วันละ...ไอ้หนู”<br /><br />สิ้นเสียงสั่งสุดท้าย ชายชรานิสัยประหลาดก็จากโลกนี้ไปด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากแห้ง <br />สควอโล่กำกระดาษแผ่นนั้นแน่ ก่อนที่สติจะเลือนรางและดับวูบไป พร้อมกับแผลที่ท้องน้อยที่สมานกันราว ปฏิหาร<br /><br /><br />เหมือนกับได้ยินเสียงเต้นตุบๆที่ท้อง...<br /><br />มีอะไรเขามาให้ตัวเรากันแน่...<br /><br />.............................<br /><br />................<br /><br />.......<br /><br />...<br /><br />..<br /><br />“นี่มันอะไรไอ้แก่”<br /><br />แซนซันถามขึ้น เมื่อตอนนี้ตนอยู่ในประสาทวองโกเล่ พร้อมกับวองโกเล่ รุ่นที่ 9 และ10 รวมถึงเหล่าผู้พิทักษ์วองโกเล่รุ่นที่ 10 ด้วย<br /><br /><br />“แหมๆแซนจังพ่อแค่อยากจะเจอหน้าลุกชายหน่อยจะเป็นอะไรไป”<br /><br />วองโกเล่รุ่นที่ 9 พูดขึ้นพรางมองหน้าคุณลูกชายสุดเลิฟ<br /><br />ซาวาดะ สึนะโยชิที่นั่งอยู่ข้างๆพ่อของเขาคอยประคบประงมผู้พิทักษ์เมฆา จนเขาหมั่นไส้<br /><br />“แล้วสคอโล่ละ แซนซัน”<br /><br />ยามาโมโตะ ทาเคชิ ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นหน้านักดาบผมเงิน แซนซันกระตุกเล็กน้อยก่อนจะพาลไปนึกถึงประโยคสุดท้ายที่ได้พูดกับฉลามสวะของตน<br /><br /><br /><br />ไอ้คนไร้สมัทภาพทางเพศ!!<br /><br />ไอ้คนไร้สมัทภาพทางเพศ!!!<br /><br />ไอ้คนไร้สมัทภาพทางเพศ!!!!!!!<br /><br /><br /><br />ราวเสียง ออโต้ เซอร์ราวตอกย้ำให้โมโหขึ้นมาอีกครั้ง...<br /><br />คำก็ไร้สมัทภาพ สองคำก็ไร้สมัทภาพ นี่แกด่าเป็นคำเดียวรึไงไอ้ฉลามสวะ...<br /><br />หน่อยแหนะริอาจมาวัดดีดรีความเร้าร้อนของฉันกับมาตฐานป่องไม่ป่องเนี๋ยนะ!<br /><br />แกเคยมาลองรึไงถึงรู้ว่าฉันไม่มีน้ำยา ไอ้ฉลามหัวเงินปากเสีย ไอ้เคะหัวเงินไม่เจียมบอดี้<br />คิดว่าฉันไม่รู้เรอะว่าแกแอบสนใจไอ้เด็กสวะนักดาบนี่ อย่าได้หวังเลยแกมาจะได้เปลี่ยนที่อยู่อย่างแกรับไปอย่างเดียวก็พอแล้ว!!<br /><br /><br />แซนซันก็ได้แค่บ่นในใจอย่างหัวเสียพรางมองจิกไปที่ยามาโมโตะที่ไม่รู้อิโน่อิเน่อะไรด้วยเลย...<br /><br />“มันไปตายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้!!”<br /><br />พอพูดเพียงแค่นั้น เสียงในห้องก็เงียบไป ประชากรที่ไม่รู้ อิโน่อิเน่ต่างลงมติว่า<br /><br /><br />ทะเลาะกันชัวว์!<br /><br />“มีอะไรก็ว่ามา...ถ้าไม่มีธุระฉันจะกลับแล้ว”<br /><br />แซนซันพูดขึ้นพรางมองหน้า ชายแก่ผู้พ่ออย่างหาเรื่อง <br /><br /><br />“ที่พ่อมาวันนี้อยากจะให้แกไป ตรวจเลือด ตรวจร่างกายหน่อยน่ะ เผื่อว่ามีปัญหาอะไรจะได้ให้หมอแก้ไข ...พ่อเข้าใจลูกนะ แซนซัน ไม่ต้องเครียดไปพ่อเข้าใจ...ตอนนี้พ่อก็เป็น..ไม่สิพ่อยังไม่เป็น...”<br /><br />น้ำเสียงเห็นใจจากผู้เป็นพ่อทำให้ แซนซันชักหงุดหงิด อิเอมิสึนำขวดยาสีประหลาดมาวางตรงหน้าเขาก่อนจะตบที่ไหลอย่างเห็นใจ <br /><br />พวกวองโกเล่รุ่นที่ 10 ขอตัวกลับเพราะฮิบาริ เคียวยะ เริ่มออกอาการ งี่เง่า อยากขย้ำคนสุ่มหัวกัน ทุกคนต่างส่งสายตาเห็นใจมาทางเขา แต่ที่อดแปลกใจไม่ได้คงไม่พ้นไอ้หนูรุ่น 10 กลับเดินเข้ามาใกล้แล้วบอกว่า<br /><br /><br />“ฉันเข้าใจอย่าเครียดนะ...ถึงพวกคุณฮิบาริ กับมุคุโร่จะไม่เคยเป็นแต่ฉันก็เข้าใจความรู้สึกนายนะ”<br /><br />แล้ววองโกเล่ ที่แสนอ่อนโยนก็จากไปพร้อมปริศนาให้บอสใหญ่วาเรีย<br /><br /><br /><br />มันเข้าใจอะไรของมัน แล้วอิเอมิซึ เอาอะไรมาให้ เข้าหยิบมันขึ้นมาดูก่อนที่จะตัดสินใจปามันทิ้งแล้วควักปืนยิงเฉียดหัว<br />วองโกเล่รุ่นที่ 9 ไป 0.182769 เซน<br /><br /><br />ปัง!!!<br /><br /><br />“แกคิดอะไรของแกเนี๋ยไอ้แก่!!”<br /><br />แซนซันคำรามลั่นพรางพุ่งเข้าไปหมายทำร้ายท่านพ่อบังเกิดกร้าว<br /><br /><br />“กะ..ก็พ่อไม่รู้นี่นา ก็เห็นส่งผู้หญิงไปให้ต้องเยอะ แต่ว่า...”<br /><br />ชายชราตอบอย่างลังเลพรางมองหน้าลูกชาย<br /><br /><br />“ก็เลยคิดว่าฉัน ไร้สมัทภาพทางเพศจนต้องเอายาปลุกกำลังยอดชายมาให้เรอะ!!ไอ้แก่สวะ!!”<br /><br />นภาสีนิลโวยลั่นอิเอมิสึล๊อกตัวเด็กหนุ่มที่ฟิวว์ขาดไว้เพื่อไม่ให้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้น<br /><br /><br />“เอาน่าแซนซัน รุ่นที่ 9 แค่อยากอุ้มหลานเร็วๆเท่านั้นเอง..... ก็เล่นส่งผู้หญิงให้เป็นร้อย มันไม่ป่องขึ้นมาสักคนเลยนี่นา….ใครๆเขาก็ต้องคิดว่านาย...”<br /><br />อิเอมิสึอิบาย ชายชราที่พื้นพยักหน้าเห็นด้วยอย่ารีบเร่ง<br /><br /><br />“แกก็เลยคิดว่าฉันเป็น คนไร้สมัทภาพ!!นี้รู้ไว้ซะว่าฉันรู้จักป้องกันเฟ้ย!!มันไม่ท้องง่ายๆหรอก!!”<br /><br /><br />“แต่ว่าไม่รู้ละก็พ่ออยากอุ้มหลานนี้นา!!”<br /><br />ท่าทางงอแงชวนสงสารลูกตา ชายชรายังคงโวยวายและทกเทียงกับลูกชายเรื่องอยากได้หลานต่อไป...<br /><br />.........................<br /><br />........<br /><br />...<br /><br />..<br /><br /><br />ตอนนี้สควอโล่กำลังจะสติแตก....<br /><br /><br />“นี่หมอ!...หมอว่าอะไรนะพูดใหม่ดิ”<br /><br />ร่างบางในชุดคนไข้นั่งมองหน้า นายแพทย์ผมสีชา นาม เจมส์ เฮเลสั่น <br />หนุ่มแว่นหน้าตาเนียบๆตรงหน้าทำสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง...<br /><br /><br />“คุณท้องครับและกำลังจะตาย”<br /><br />ราวกับมีคนมาแสกกลางหน้า สควอโล่มองหน้าหมอหนุ่มอย่างตกใจ <br /><br />แต่สีหน้าจริงจัง ไม่มีท่าทางล้อเล่นนั้นทำให้ชักหวั่น<br /><br /><br />ชะตาชีวิตของคนเราช่างเล่นตลก...<br /><br />...เป็นผู้ชายอยู่ดีๆ...ก็....ท้องได้ซะงั้น!!!<br /><br /><br />TBC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-8818728969887867735?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-23557511686992752952009-11-18T23:32:00.000-08:002009-11-18T23:33:32.193-08:00ฉลามหนุ่มที่อาจหาญตัดสัมพันธ์(?)กับบอสใหญ่แห่งวาเรีย เดินเข้าโรงรถพรางคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ของตน <br />แต่ยังไม่ทันได้ขึ้น นภากาฬ ก็กระชากหัวไว้ซะงั้น! แต่ก็หลุดไปเพราะผมที่สั้นลง<br /><br />“จะไปไหน!!ไอ้สวะ”<br />แซนซันถามพรางกระชากให้อีกฝ่ายเข้าหา สควอโล่ขัดขืนเมื่อร่างสูงบีบต้นแขนอย่างแรง<br />ก็บอกแล้วว่า นางเอกของเราใช้จะเป็นคนดี สดใสอ่อนโยน เช่น วองโกเล่ รุ่นที่ 10<br />พิรุนสีเลือดยันโครมเข้าให้ที่ท้องน้อยร่างสูง อย่างสะใจที่ได้ระบายความแค้นมาตลอด 10 ปี <br /><br />สะใจหลามโว๊ย!!<br /><br /><br />“วุ่ยวายจริง!!รีบอยู่!!”<br />ไม่ว่าปล่าว พ่อฉลามน้อยตัวดียังทำสายตาเย้ยยั่นใส่ บอสใหญ่วาเรียที่ยืนมองอยู่อีกนั้น<br />แซนซันชักฉุนเมื่อเห็น (อดีต)คนในบังคับบัญชา อาจหาญกล้าถีบเขา และ ยันโครม...<br /><br />มือหนากระชายแขนเรียวอีกครั้ง!!!<br />ตายแน่แก!!ไอ้ฉลามสวะ!!<br /><br />“ไอ้บอส!!ปล่อยดิว่ะ!!”<br />ท่าทางขัดขืนเรียกสายตาไม่พอใจของร่างสูงได้อย่างดี<br /><br />“ไหนบอกว่าจะลาออก?ฉันไม่ใช่บอสแกแล้วนี่!!”<br />มือหนากระชากร่างบางให้เข้าใกล้ ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ <br /><br />เฮ้ยๆๆๆจะใกล้ไปไหม!!!<br /><br />“ถึงงั้นก็เหอะ..ตอนนี้ฉันยังอยู่ในพื้นที่ของวาเรีย!ปล่อยซักที!!”<br />อ้างอิงเหตุผลไปร้อยแปด ไอ้ตอนนั้นมันก็แค่โมโห แต่ในเมื่อพูดไปแล้ว สควอโล่คนนี้ก็จะไม่คืนคำ!!<br />พวกแกต้องรู้ซะบ้าง ว่าวาเรีย ขาดฉลามไป แล้วจะอยู่กันไม่ได้!!วะฮาๆๆๆ!!<br /><br />แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ในใจก็ยังหัวเราะอย่างบ้าครั่งเช่นเดิม แซนซันมองเส้นผมสีเงินที่สั้นลง<br />มือก็พานเอื้อมไปจับ(กระชาก) ผมเส้นสีเงินสวยสั่นลงเหลือเพียงไหล่บาง...<br /><br />“แก..ตัดผมทำไม”<br />นี่แกมากระชากผมฉันเพราะฉันตัดผมเนี๋ยนะ!!<br /><br />“แล้วจะทำไมเล่า!!มันยาวเกินไปแล้วไว้มาตั้ง 10 ปี ตัดมันออกซะจะเป็นอะไรไป..”<br />คำตอบของร่างบางทำให้ ร่างสูงดันสคอโล่ติดกำแพง ดวงหน้าหวานใสที่เขาไม่เคยได้มองใกล้ๆเลยตลอด 10 ปี<br />ทำไมไม่เคยเอะใจว่าร่างข้างกายก็งดงามกว่าสตรีคนใดที่ผ่านมา ใบหน้าคมโน้มเขาใกล้จนร่างบางต้องขืนตัวหนี<br /><br />โวยยย!!พอตัดผมพึ่งคิดได้รึไงว่ะ!!<br />รู้งี้ตัดไปต้องนานแล้ว!!<br />เฮ้ย!!ไม่ใช่ดิ!!!<br /><br />“ปะ..ปล่อย..ฉันต้องไปทำภารกิจ..”<br /><br />“ฉันไม่ให้แกไป....”<br />เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาสะท้าน มือของแซนซันเริ่มอยู่ไม่สุข มือข้างหนึ่งผละออกจากที่ยันกำแพงมาลูบที่แก้มนวล<br />สควอโล่แก้มแดงขึ้นทันที จมูกคมสันกดลงที่แก้มนุ่มอย่างถือสิทธิ์<br /><br />“ปะ..ปล่อย..แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย”<br />ร่างบางดันร่างสูงออกอย่างแรง แซนซันมองสควอโล่ตรงๆอย่างที่ตนเองก็ไม่เข้าใจ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่า <br />ไอ้สวะตรงหน้าเขาหลงรักเขามาตลอด 10 ปี แต่เพราะไม่เคยสนใจ ก็แค่สวะที่ต้อยต่ำกว่า<br />แต่พอเห็นร่างบางที่ไม่เคยปฏิเสธคำสั่งของเขากลับตัดผมที่มันสาบานว่าจะไว้ยาวเพื่อเขาออก ในใจกลับหงุดหงิด <br />พอรู้ตัวอีกทีก็เผลอตามมารั้งมันถึงโรงรถซะแล้ว...<br /><br />“แก...รักฉันไม่ใช่รึไง..ไอ้สวะ”<br />ราวมีมีดมาแทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ สควอโล่มือสั่นเทาอย่างประหม่า แซนซันจับที่มือเรียวเบาๆ<br />ก่อนจะจุมพิษลงไป สายตาคมมองร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์<br /><br />“ไม่คิดจะมาเป็นของเล่นของฉันหน่อยรึไง...รักฉันใช่ไหมละ”<br />มือหนากดไหล่ให้ร่างบางชิดกำแพงไปอีกครั้ง ริมฝีปากหนากดลงที่ริมฝีปากอิ่มอย่างเร้าร้อน<br />ดวงตาสีน้ำแข็งเอ่อล้มไปด้วยหยาดน้ำตาใส<br /><br />ของเล่น....ในเมื่อแกรู้ว่าฉันรักแก...แต่แกก็เห็นค่าของฉันแค่ของเล่น<br />จะเกินไปหน่อยแล้วนะ!!นี่แกไร้สมัทภาพ ทางเพศจนขนาดลดค่าความรักของชาวบ้านด้วยรึไง!!<br /><br />มือบางดันร่างสูงออก สายตาแข็งกร้าวมองอีกฝ่ายอย่างเสียความรู้สึก<br />สควอโล่ขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ของตนก่อนที่จะบิดกุญแจรถทันที<br /><br />แกร๊ก!บรืนนนน~~<br /><br />“แกจะไปไหนสควอโล่!!”<br />แซนซันตวาดลั่นร่างบางบิดรถออกไปก่อนหันหน้ากลับมามองร่างสูงและยกนิ้มกลางใส่ทันที <br /><br />“ถ้าแกอยากได้ของเล่นนักละก็!!ไปหาตามซ่องโน่นไป!หรืออยากได้เกรดดีหน่อยไปอ้อนพ่อแกให้ส่งมาให้ก็ได้ไอ้บอสเฮงซวย!!<br />ลาขาด!!ชาติหน้าก็อย่ามาเจอกันอีกเลย!!ไอ้คนไร้สมัทภาพทางเพศ!!”<br />พอด่าเสร็จก็บิดรถบึ่งหนีทันที ไม่อยู่รอให้ร่างสูงแจกกระสุนใส่ แซนซันยืนนิ่งอยู่ที่โรงรถ ด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่น<br />เพลิงโทสะ พร้อมย่างสดฉลามได้ทุเมื่อที่เห็นหน้า<br /><br />มันกล้าดียังไงมาด่าว่าเขาไร้สมัทภาพทางเพศ!!!!<br />ไอ้ฉลามสวะ!!เพราะปากแกเป็นแบบนี้นะสิ...ฉันถึงทำใจกดไม่ลงน่ะ!!<br />ไอ้ฉลามเฮงซวยยยยยย!!<br /><br />TBC.!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-2355751168699275295?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-22010345005200803402009-11-18T23:31:00.000-08:002009-11-18T23:32:28.294-08:00ปฐมบท <br /><br /><br />นภาสีนิล....อยู่ไกลเกินกว่าที่ พิรุณจะเคียงข้าง..<br /><br />สควอโล่เดินไปตามทางเดินวนไปวนมาหลังจากได้รับคำสั่นให้เฝ้าระวังภัยหน้าของของบอสใหญ่แห่งวาเรียที่กำลัง พลอดรัก กับ คู่หมั้น <br />ที่รุ่นที่ 9 ส่งมาให้ มาเรีย ลูกสาวคนเดียวของ หัวหน้าแก๊ง ดีเอโก้ แฟมิรี่ แฟมิรี่พันธมิตรที่มีข่าวว่าจะมีการกบฏ ต่อวองโกเล่แฟมิรี่<br />แบบลับๆอยู่ แฟมิลี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องการทดลองวิทยาศาสตร์ การที่จะทำลายล้างให้สิ้นซากจำเป็นต้องมีตัวประกันเอาไว้ก่อน<br />จะเป็นคำสั่งให้จับตาดูหรืออะไรก็ไม่รู้ละ แต่เล่นกกกันอยู่เป็นอาทิตย์แบบนี้ไปกระดกยาที่ไหนกันมาฟ่ะ....<br /><br />10 ปี ที่ฉันรอคอยแก<br />10 ปี ที่ฉันเสียสละทุกอย่างเพื่อแก<br />10 ปี ที่ฉันยังคงเคารพและเชื่อฟังคำสั่งนายทุกอย่าง<br />10 ปี ที่ฉัน รักแก โดยที่สิ่งที่ได้กลับมาตลอด 10 ปี<br />คือ....ความเจ็บปวด....<br /><br />“อะ...อ๊า...แซนซัน..”<br />เสียงหวานครางระงมเรียกชื่อของชายผู้ทาบทับ ร่างบางของคุณหนูทายาท ดีเอโก้ แฟมิรี่ <br />สั่นสะท้านและครวญครางเย้ายวนเสียงดังราวกับต้องการเย้ยยั่นร่างของฉลามหนุ่มแห่งวาเรียที่อยู่นอกห้อง สเปลบี สควอโล่ <br />ฉลามคลั่งผมสีเงินแห่งวาเรียที่แสนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ดวงตาสีน้ำแข็งเส่มองไปทางอื่น มือเรียว หยิบเครื่องเล่นเอมพี3 <br />ที่เบลให้มาเปิดฟังเพื่อกลบเสียง ครางหวานของหญิงสาวผู้เป็นคู่หมั่นของบอสวาเรีย และเสียงของ ชายที่ตนรักหมดใจ <br />นภานิลแห่งวาเรีย แซนซัน<br /><br />นานแค่ไหนแล้วที่เราต้องมารับรู้เรื่องราวแบบนี้<br />นานแค่ไหนแล้วที่เราได้แต่แอบร้องไห้ทุกค่ำคืน<br />นานแค่ไหนแล้ว...ที่ต้องเจ็บปวดทรมาน....<br /><br />เสียงเพลงที่ดังขึ้นจากหูฟังไม่ได้ช่วยให้เสียงหวาน หลุดออกไปจากโสตประสาท สควอโล่ถอนหายใจและพยายามข่มตาเพื่อกักเก็บอารมณ์โกธรและอิจฉาริษยา มือเรียวกระชากเครื่องเล่น MP3 ออกอย่างแรงก่อนโยนไปข้างหลังด้วยอารมณ์ เกี้ยวกราด หารู้ไม่ว่าร่างบางที่เปิดประตูออกมาพอดีนั้นโดน วัตถุเครื่องน้อยกระแทกเข้าอย่างจัง!<br /><br />ผัวะ!!<br /><br />“อะ..โอ๊ย!”<br />เสียงหวานร้องโอดโอยเรียกให้ทั้งคนในห้องและนอกห้องหันไปมอง สควอโล่รีบหันกลับมามองด้วยสายตาตกใจ<br />เมื่อเห็นสาวน้อยร่างอรชร นั่งทรุดอยู่ที่พื้นคลำหัวปอยๆน้ำตาซึม แซนซันในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาพรางก้มลงดู<br />อาการบาดเจ็บของร่างบางอย่างที่ไม่เคยทำให้ใคร ช่างดูแปลกพิลึกจนหน้าขนลุก บุรุษผมเงินที่กำลังจะกล่าวขอโทษต้องนิ่งค้าง<br />เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า เสียงร้องของ มาเรีย แม่สาวเจ้า เจ้าปัญหาทำให้ เบล มามอน และ <br />ลุซซิเลียต้องเดินออกมาดูด้วยสายตางัวเงีย<br /><br />แซนซันลุกขึ้นยืนหันหน้ากลับไปมองร่างเพรียวของฉลามหนุ่มด้วยดวงตาสีแดงเกี้ยวกราด <br />สควอโล่นิ่งค้างอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆแซนซันกลับเดินเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณสั่งให้ถอยหนีออกห่างจากร่างสูงแต่ขากลับก้าวไม่ออก<br /><br />เพียะ!!<br />ฝ่ามือหนาตบฉาดเข้าที่ใบหน้าเรียวงามจน ร่างเพรียวบางต้องทรุดลงพื้นเลือดกกริมฝีปาก <br />มือหนาจิกที่เส้นผมสีเงินยาวให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นก่อนตบฉาดเข้าให้ที่แก้มอีกซีกจนสควอโล่หน้าชา และปากปริแตก<br />แต่อะไรจะเจ็บเท่าที่หัวใจ <br /><br />นี่แกตบฉันเพราะแค่เครื่อง MP3 กระแทกหัว ยัยตอแหล นั้นหัวปูดเนี๋ยนะ!!<br /><br />ก็เพียงได้แค่โวยวายในใจเมื่อใบหน้าด้านชาจนไม่สามารถปริปากพูดได้<br />เลวี่ที่ไม่เคยจะเข้าข้างสควอโล่กลับเดินเข้ามาขวางอย่างรวดเร็วจนคนอื่นต่างสงสัย<br /><br />อ๊ะฮ๊า!!แบบนี่เจ๊ตามไม่ทันค่า!!<br /><br />“พอเถอะครับบอส...ไอ้สควอโล่มันคงไม่ได้ตั้งใจ”<br />ร่างสูงของผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวาเรียพูดขึ้น ลุซซิเลียวิ่งเข้ามาพยุงร่างบางที่นอนทรุดอยู่ที่พื้นเพราะอาการเจ็บแสบที่ได้รับ <br /><br />“บอสทำเกินไปแล้วนะค่ะ...สควอโล่จังยังไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะค่ะ..เจอหน้ากันก็ตบเอาๆ เจ๊ต่อต้านความรุนแรงคร้า!”<br />ลุซว่าด้วยเสียงแสดงความไม่พอใจ มือคู่เรียวจับที่ใบหน้าของฉลามหนุ่มที่ดูอิดโรยเบา<br />แก้มบวมช้ำกับริมฝีปากแดงที่ปริแตกทำให้กระเทยร่างบาง(?)สงสารจับขั้วหัวใจ<br /><br />“คุกเข่า!!ไอ้ฉลามสวะ!คุกเข่าขอโทษมาเรีย ซะ!!ขอโทษคู่หมั้นฉันซะ!”<br />คำสั่งที่ประกาศทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง มาเรียทำสีหน้าตกใจก่อนฉุดมือของแซนซันไว้ สีหน้าออดอ้อนส่ายหน้าเบาๆ<br />ก่อนหันมาสบตากับฉลามหนุ่มเพียงชั่วขณะดวงตาใสซื่อกลับฉายแววเย้ยยั่น สควอโล่มองกลับด้วยสายตาเจ็บแค้น<br />แซนซันมองใบหน้าที่บวมฉึง สายตาหยิ่งยโสทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ มือเรียวจิกผมสีเงินอย่างแรง<br />เบลที่ยืนดูเหตุการณ์วิ่งเข้ามาขวางแซนซันอย่างรวดเร็ว<br /><br />“บอสหยุด!!อย่าทำอะไรสควอโล่!!”<br />นักฆ่าอัจฉริยะอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร เข้าข้างกันเขาไป!!ไอ้สวะพวกนี้!!<br /><br />“ถอยไป!!นี่คือคำสั่งของฉัน!!คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!!”<br />แซนซันปัดเบลออกอย่างแรง สควอโล่มองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไม่แซนซันต้องโกธรขนาดนี้ <br />เบลและคนอื่นๆที่พยายามปกป้องเขาถูกปัดทิ้งอย่างแรงรวมทั้งมามอนเด็กน้อยตัวกลมที่ถูกปัดซะกลิ่ง <br /><br />นายกำลังจะให้ฉันคุกเข่าขอโทษงั้นหรอ...<br /><br />ทั้งที่นายรู้ว่าฉันรักในศักดิ์ศรีขนาดไหน...<br /><br />แต่นายก็ยังสั่งให้ฉันคุกเข่าขอโทษ ยัยตอแหลนี่!<br /><br />เออ!!ให้มันรู้ไปสิวะ!!แค่ MP3 เครื่องเดียวทำให้โมโหขนาดนี้!!<br /><br />“ไม่เว้ยไอ้บอสเฮงซวย!!ฉันไม่ได้ผิดขนาดต้องคุกเข่าขอโทษ!”<br />ร่างบางตวาดกลับ!แซนซันฟาดมือเข้าที่เบาหน้างามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ร่างบางกลับฝืนตัวยืนนิ่ง<br />ดวงตาสีน้ำแข็งมีแววเจ็บราวอย่างที่แซนซันไม่เคยได้เห็นมาก่อน ร่างสูงชะงักก่อนลดมือลงเมื่อพบว่าร่างบางตรงหน้าที่แสนหยิ่งทะนง<br />เงียบเฉยไม่โวยวายอะไรอีก<br /><br />ความเงียบทำให้คนในละแวกนั้นเริ่มเป็นกังวล เพราะมันเป็นดั่งสัญญาณเตือนก่อนพายุเข้า<br /><br />“งั้นเจ้าชายจะขอโทษแทนสควอโล่เอง!!ปล่อยสคอโล่เถอะนะบอส!!”<br />เจ้าชายน้อยร้องบอกเมื่อเห็นว่าบรรยากาศที่เงียบสงบกดดันเกินไป<br />สควอโล่กันเบลออกเบาๆ ร่างบางค่อยๆคุกเข่าลงช้าๆ ต่อหน้านภาสีนิล<br /><br />“ขอโทษ..ฉันผิดเอง..คุณคู่หมั้น”<br />เสียงนุ่มกล่าวเบาๆพรางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของนายเหนือหัวและศัตรูหัวใจที่เขาไม่อาจต่อสู้ได้ด้วยเลย<br /><br />“แค่นี้ก็จบ!!”<br />แซนซันหันหลังไปพร้อมๆกับร่างบางที่เดินเกาะแขนตามไป สายตาของมาเรียที่มองมา <br />ราวหัวเราะเยาะใส่อย่างบ้าครั่ง ทั้งสองหายเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง<br /><br />อย่าให้ถึงทีเขาบ้างเหอะ..พ่อจะฟาดไม่เลี้ยง!!<br /><br />ลุซซิเลียโอบร่างของสควอโล่เบาๆ ใครๆก็รู้ว่าสคอโลรักบอสขนาดไหน<br /><br />บอสนะบอส...จะเกินไปหน่อยแล้วนะ...เล่นนอนกกกับยัยผู้หญิงน่ารังเกียจ นั้นทั้งอาทิตย์แบบนี้นะ!!<br />แถม ยัย นั้นดันมาสั่งให้สควอโล่เฝ้าหน้าห้องด้วย!!ร้ายกาจที่สุดเจ๊รับไม่ด้ายยย!!<br />กกกันขนาดนี้ไม่เรียกคู่หมั้นแล้วค่ะ!ยกเป็นเมียไปเลย!!เจ๊อารมณ์เสีย!!<br /><br />“แกมาช่วยฉันทำไม..เลวี่?”<br />คำถามแรกจากริมฝีปากที่ปริแตกถามขึ้น ใบหน้างามทำสีหน้าราวร้านจนน่าสงสารจับใจ<br /><br />“ถ้าจะยอมให้บอสรักกับผู้หญิง จอมวางแผนนั้นละก็สู้ให้แกดีกว่า”<br />เลวี่พูดเพียงแค่นั้น ก่อนที่สควอโล่จะถูกพยุงกลับห้องนอน แต่แล้วอยู่ๆ<br /><br />“ท่านแซนซัน!!!!!เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!!”<br />เสียงของลูกน้องปลายแถวคนหนึ่งดังขึ้น สควอโล่หันกลับไปมองทางต้นเสียง <br />ไม่มีทีท่าว่าร่างสูงจะออกมาจากห้องนอนที่พึ่งเข้าไป รองหัวหน้าผมเงินจึ้งตัดสินใจกระโดดลงไปจากระเบียงเพื่อรับงานแทน<br /><br />เออ!!นอนกกกันเข้าไป!เสียบกันให้พรุนไปเลย!!<br />นี่ไม่ได้หึงนะเว้ย!!แต่หมั่นไส้!!<br />นี่ถ้าฉันท้องได้!!คอยดูเหอะ!ฉันจะเอาลูกฉันมาเย้ยแก ไอ้บอสหื่นไร้ สมัทภาพทางเพศ เสียบผู้หญิงมาเป็นร้อย ไม่เห็นป่องซักคนเลยว่ะ!!เพราะงี้น่ะสิตาแก่รุ่น 9 ถึงส่งผู้หญิงมาให้ทำลูกเป็นร้อยเนี๋ย!!<br />อารมณ์เสียโวยยยยย!!<br /><br />“มีอะไร?เรื่องด่วนหรอ?”<br />ร่างบางถามด้วยหน้าบวมทำให้ลูกน้องปลายแถวตกใจเล็กน้อย ทั้งที่ในใจฉลามหนุ่มด่าคนในห้องนอนอย่างไม่เกรงใจ<br />แต่ใบหน้าที่แสดงออกมากลับเรียบเฉย...<br /><br />“ครับ!!เมื่อครู่มีสายของเราแจ้งว่าคืนนี้จะมีการลอบสังหารท่านรุ่นที่ 9 ครับ!!”<br /><br />“ใครหน้าไหนมันกล้าทำเรื่องโง่ๆแบบนี้..แล้วทางวองโกเล่ไม่มีคนอื่นแล้วรึไงถึงได้มาตามถึงวาเรีย!”<br />เลวี่พูดขึ้นเสียงแข็งพรางเดินลงจากบันได เบลมีท่าทางตื้นเต้นเมื่อได้ยินถึงข่าวคราวของ เหยื่อ ที่ต้องเชือด<br /><br />“วองโกเล่ได้ส่งคนไปแล้วครับ แต่ว่า...บาดเจ็บสาหัสกลับมาตอนนี้ยังไม่ได้สติ”<br />สิ้นเสียงรายงานประตูห้องนอนก็เปิดออกเพราะคนในห้องได้ยินเสียงเอ็ดตะโร <br /><br />“ใคร! ใครบาดเจ็บกลับมา...!”<br />สควอโล่ร้องถามอย่างเป็นกังวล วองโกเล่มันส่งไอ้อ่อนที่ไหนไปล่ะว่ะเนี๋ย!!!<br /><br />“ ผะ..ผู้พิทักษ์เมฆา ฮิบาริ เคียวยะครับ!!”<br />เฮ้ยยย!!ไอ้เด็ก 18 นั้นอ่ะนะ!!<br /><br />“วะ..ว่าไงนะ!!!!เจ้าชายไม่เชื่อ!”<br />เบลอุทานอย่างตกใจ ถ้าพูดถึงฮิบาริ เคียวยะ ก็คือ ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด <br />ดูถ้าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วนะเนี๋ย…<br /><br />“แฟมิรี่ไหน?ไอ้สวะ!!”<br />แซนซันถามขึ้นพร้อมปรากฏกายจากชั้น 2 ใบหน้าขาวของมาเรียซีดเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าร่างสูงตรงหน้ากำลังถามหาความจริง <br />หล่อนพยายามจะเบี่ยงเบนความสนใจของแซนซันไปทางอื่นแต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล<br /><br />“ดีเอโก้แฟมิรี่ครับ! แล้วดูเหมือนว่า คุณมาเรียจะเป็นคนส่งตารางงานของรุ่นที่ 9 ไปให้ฝั่งศัตรู”<br />สิ้นคำตอบ แซนซันหันหน้ากลับไปมองร่างบางผมสีน้ำตาลยาว ก่อนจะตบฉาดเข้าให้ที่ใบหน้างาม<br /><br />เพียะ!<br /><br />“แกกล้าดียังไงมาทรยศฉันไอ้ผู้หญิงสวะ!!”<br />ร่างอรชรทรุดหมอบลงกับพื้น หญิงสาวแสร้งทำน้ำตาซึมก่อนร้องแก้ตัว<br /><br />พฤติกรรมก้าวร้าวและรุนแรงผิดกลับเมื่อครู่จากหน้ามือเป็นหลังตีนทำให้ฉลามหนุ่มเอ๋อเล็กน้อย...<br />เออ!ดีจริงๆ เมื่อกี้ take care กันปานจะรักกันตาย พอมางี้ตบซะหมอบคาพื้น<br /><br />“ฉะ..ฉัน..ฉันไม่รู้เรื่องนะค่ะท่านแซนซัน...ต้อง..ต้องมีการเข้าใจผิดแน่ๆ”<br />มาเรียร้องบอกเมื่อเห็นว่าภัยกำลังมาถึงตัวในอีกไม่ช้า สควอโล่มองเห็นการณ์ข้างบนด้วยสายตาเรียบเฉย <br />ให้ตายเถอะจะเกินไปหน่อยแล้วมั้ง เริ่มเรื่องมาก็ตบไม่ยั้ง แถมยัยมาเรียนั้นพึ่งนอนอยู่กับแกหยกๆไม่ใช่รึไง?<br /><br />“บอส...ออกคำสั่งด้วย..ฉันจะรับภารกิจฆ่าล้างแฟมิรี่นี้เอง”<br />ฉลามหนุ่มพูดขึ้น พรางมองจิกสายตาไปที่ แม่สาวเจ้าดวงดับ<br /><br />เสร็จแน่แก...ยัยผู้หญิงแพศยา กรรมตาสนองแล้วเป็นไงละ<br /><br />ก็ใช่ว่านางเอกของเราจะเป็นคนดี ดวงตาสีน้ำแข็งมองจิกอย่างสะใจ พรางกระตุกยิ้มที่มุมปาก สุ่มไฟแค้นให้กับ มาเรียยิ่งนัก<br /><br />อ๊ะฮ๊า!!หลามน้อยมาดราชินี!!!!~<br /><br />“ใครบอกว่าฉันจะส่งแกไปไอ้ฉลามสวะ!”<br />ดวงตาสีแดงถอดมองอย่างเย็นชา แซนซันส่งสัญณาณไปทางเบลราวกับบอกให้ไปจัดการ <br />ราวกับได้ยินเสียงฟ้าผ่าลงกลางแสกหัว..<br /><br />ตลอด 10 ปีที่ฉันรับใช้แกมา แกยังไม่มอบความเชื่อใจให้ฉันอีกงั้นหรอ <br />แล้วตำแหน่งรองหัวหน้าแกมายกให้ฉันทำซากอะไรวะ!!<br /><br />ในเมื่อแกไม่เคยไว้ใจฉัน ไม่เคยเห็นค่าฉัน วันๆก็เอาแต่ตวาด ไม่ก็ตบเอาตบเอา พอกันที!!<br /><br />“งั้นเจ้าชาย..”<br /><br />“ไม่ต้องไป!!อยู่ที่นี่กันให้หมดนี่ละ”<br />ฉลามหนุ่มประกาศกร้าว เส้นผมสีเงินยาว พลิ้วไสว มือเรียว จับที่ผมของตนเบาๆ<br />ใบหน้าหวานหันมาสบกับร่างสูงของคนที่ตนยอมถวายชีวิต <br /><br />ฉึบ!!!<br />ดาบคมกริบตัดลงที่เส้นผมยาว ผมสีเงินร่วงลงที่พื้น ทามกลางสายตาของประชากรชาววาเรีย <br />ผมที่สควอโล่รักยิ่งชีพ!!!มันตัดแล้ววว!!<br /><br />ฉันจะไม่ตัดผมจนกว่าแกจะได้เป็นรุ่นที่10!<br /><br />เส้นผมแห่งพันธสัญญาถูกตัดออกเหลือแค่ไหล่ แซนซันมองดวงตาสีน้ำแข็งอย่างนิ่งค้าง <br />การที่ร่างบางตัดเส้นผมที่ไม่เคยตัดออกนั้นทิ้งไปเหมือนกับการกล่าวอำลา และ ตัดพันธสัญญาที่มีมาตลอด 10 ปี<br />แสดงถึงการไม่รับฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป...<br /><br />“ถ้าหากฉันกลับมาไม่ได้ก็ฝังผมนี้ที่หลุมศพของฉันด้วย....แต่ถ้าฉันกลับมาได้ ฉันของลาออกจากวาเรีย” <br />คำพูดสุดท้ายเอ่ยออกไปก่อนที่ร่างเพรียวจะเดินออกจากประคูคฤหาสน์ วาเรีย <br />ราวกับคำอำลาที่มีให้กับนายเหนือหัวที่ตนเฝ้ารับใช้มาตลอด 10 ปี......<br /><br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-2201034500520080340?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-87697636362471456932009-11-18T23:26:00.000-08:002009-11-18T23:27:34.497-08:00ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้สร้างโลก ข้าได้กระทำบาปอันใหญ่หลวงนัก<br /><br />ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้ให้กำเนิดมนุษย์ ข้าได้ละเลยกฏของท่านดั่งเช่น อดัม กับ เอวา<br /><br />ข้าแต่พระองค์....โปรดยกโทษแก่บาปของลูกแกะที่ไม่เชื่อฟังพระองค์<br /><br />ได้โปรดประทานอภัยแก่ข้าที่แปดเปื้อนไปด้วยโลหิตอันโสมม<br /><br />โปรดประทานอภัยแก่ข้า...เหตุเพราะข้าหลงรักชายผู้เป็นดั่งยมทูตนั้นด้วย..<br /><br />.....<br />.........<br />............<br /><br />มือหนาเย็นเฉียบเริ่มร้อนขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ลมหายใจของร่างสูงร้อนระอุเป่ารดอยู่ที่ข้างใบหู เรี่ยวแรงทั้งหมดหายไปราวกับไร้ทางขั้นขืนต่อสู้<br />แผ่หลังของผมถูกดันชิดจนติดกำแผงกระเบื้องตั้งแต่ตอนไหน จำไม่ได้ ในสมองมีเพียงความว่างเปล่า หูอื่ออึงไม่ได้ยินเสียงใดๆ <br />จะมีก็เพียงสัมผัสเร่าร้อนที่ริมฝีปากเท่านั้นเป็นตัวบ่งบอกว่าตอนนี้....<br /><br />.....ไม่ได้ฝันไป....<br /><br />แท่งเนื้อแข็งแสดงความเต็มไปด้วยอารมย์ร่านราคะ เสียดสีกับบันท้ายมนและหว่างขาเรียวจนไปสัมผัสถึงแก่นกายของร่างเล็ก<br />ที่โดนกดแนบกำแพงเย็นเฉียบ ดวงหน้าหวานแดงกล่ำแต่ไร้ซึ่งเสียงอันใดเล็ดรอดออกจากริมฝีปากที่โดนบดเบียดจนแดงฉ่ำนั้น <br />จะมีก็เพียงเสียงครางต่ำในลำคอแสดงความพึงใจของร่างสูงที่ได้ลูบไล้ร่างกายเปลื่อยเปล่าที่ตนใช้แทนเครื่องทำความร้อน <br />และตอนนี้กำลังจะการเป็นเครื่องสำเร็จความใคร่แทน<br /><br />“..............”<br />ไร้เสียงใดรอดออกจากวัวน้อยที่แต่ก่อนชอบแหกปากร้องไห้ ริมฝีปากนั้นเงียบกริบไม่มีเสียงครางออกมาสักแอะอย่างที่ควรจะเป็น <br />ดวงตาสีเขียวเหม่อมองออกไปอย่างเลื่อนลอย ขณะที่ร่างสูงข้างหลังไม่ได้สนใจเลยว่าอีกคนมีท่าทีอย่างไร <br /><br />สนใจแต่ตัวเอง....<br />เห็นแก่ตัว...<br />เย็นชาหน้าด้าน...<br /><br />นั้นคือส่วนหนึ่งที่รวมให้เป็นชายคนนี้ ชายที่ชื่อว่า รีบอร์น แต่เมื่อไร้ท่าทีตอบสนองมากเกินไป <br />ร่างสูงจำต้องกระชากอีกคนให้หันมาดูใบหน้าหวานนั้น<br /><br />ไม่มีสีหน้าแดงระเรื่อ อย่างหญิงโสเพณีร่านราคะ หรือ คู่นอนคนอื่น<br />ไม่มีเสียงร้องเว้าวอน เฉกเช่นเด็กหนุ่ม หรือ สาวน้อยที่ไม่ประสีประสา<br /><br />มีเพียงสายตาเรียบที่มองสบอย่างไร้เยื่อใยจนกระแทกลงไปกลางใจร่างสูงคาสโนว่า <br />เหมือนเอาฝ่าเท้าเหยียบขยี้ศักดิ์ศรีเพล์บอยผู้มากประสบการณ์<br /><br />“แกตายด้านรึไง?ไอ้วัวโง่”<br />พูดออกไปอย่างหงุดหงิดใจกับสีหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่เป็นอย่างที่หวัง วัวน้อยเพียงถอนหายใจเบาๆ <br />มือเรียวโอบรอบคอร่างสูงขณะอีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว กดจูบเร้าร้อนที่ริมฝีปากหนา ลิ้นเล็กชำชอง <br />เย้ายวนในโพร่งปากจนรีบอร์นเผลอเคริ้มตามรสจูบที่ร้อนเหมือนไฟเผ่าอารมณ์สวาท <br />มือที่เริ่มลูบไล้แผ่นหลังเล็กให้แนบกายกลับต้องหยุดลงเมื่อร่างเล็กนั้นผละตัวออกมาเสียเฉยๆ<br /><br />“ไม่ใช่เพราะฉันตายด้านแต่เพราะนายมันไม่ได้เรื่องต่างหาก...รีบอร์น”<br />กล่าวเสียงเรียบแล้วเดินออกจากห้องน้ำปล่อยอีกคนนิ่งค้างอยู่ในห้องน้ำ อย่างตกตะลึง <br /><br />ตั้งแต่จำความได้ไม่เคย โดนด่าว่าไร้น้ำยามาก่อน <br />รีบอร์นเมื่อรวบรวมสติได้ก็รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ<br />แต่วัวน้อยที่นิสัยเปลี่ยนแปลงไปจากหน้ามือเป็นหลังฝาเท้านั้นก็ได้หายไปเสียแล้ว....<br /><br />“ปัดโธ่เว้ย!!”<br />โว๊ยวายออกมาอย่างหัวเสียพรางปัดข้าวของทิ้งด้วยความโกรธกริ้ว<br /><br />หน่อยแหนะไอ้วัวบ้า!!!อย่าให้เจอตัวนะพ่อจะยิงให้พรุนเชียว!!!<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />กริบ...<br />เสียงแก้วปรันดีถูกวางลงที่โต๊เคาเตอร์ ในผับหรูแห่งหนึ่ง ร่างสุงสีดำปล่อยรังสีอาฆาตไปทั่วเสียจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้<br />ใช่แล้วตอนนี้รีบอร์นกำลังโกรธ ทั้งวันนี้เขาตามหาตัวไอ้วัวโง่ทั้งวันแต่ก้ไม่พบ สึนะเองก้บอกว่ายังไม่ติดต่อเขามา<br /><br />หายหัวไปไม่ยอมโผ่หัวไปที่คฤหาส มันน่าหงุดหงิดนัก!!!<br /><br />ยั่วให้อยากแล้วจาก แล้วยังด่าว่าไร้น้ำยาอีก มันน่านัก!!<br /><br />“ฮ่า ฮ่า เจ้าหนูอารมย์เสียหรอ..คนอื่นเขากลัวกันหมดแล้วนะ~”<br />เสียงร่าเริงของนักดาษแห่งวองโกเล่ดังขึ้นขณะนั่งลงข้างกายร่างสีดำที่ดูหงุดหงิดใจ ยามาโมโตะ ทาเคชิ <br />แย้มยิ้มตามแบบฉบับหนุ่มอารมณ์ดี รีบอร์นไม่ตอบกลับกระดกเหล้าเข้าปากไปเงียบๆ<br /><br />“เรื่องแรมโบ้เรอะ?”<br />คำถามตรงประเด็นทำเอาคนฟังหันควับไปมองคนพุดที่ยังคงแย้มยิ้มไม่หุบ<br /><br />“ทำไมคิดแบบนั้น?”<br />ถามหยั่งเชิง อีกฝ่ายเพียงหัวเราะเบาๆ<br /><br />“ก็เห็นเมื่อเช้าโกคุเดระหัวเสียใหญ่ที่วัวน้อยมาบอกให้หาที่อยู่ใหม่ให้หน่อยในสภาพเลือดเต็มตัว แถมแต่งตัวไม่เรียบร้อยอีกสังสัยเจอศัตรูระหว่างทาง…แล้วแรมโบ้เองก็บอกว่าพอดีมีปัญหากับนายที่บ้านพักนิดหน่อยน่ะ”<br />ยามาโมโตะเล่าสาวความย้อนเหตุการไปเมื่อเช้าที่ แรมโบ้มาปรากฏตัวที่หน้าห้องพักของสุดที่รักของเขาในสภาพดูไม่ได้<br />รีบอร์นหัวเราะเหอะในลำคอแสร้งทำเป้นไม่สนใจทั้งที่ดวงตาสีดำนั้นฉายแววแค้นเคือง<br /><br />“ฉันไม่จำเป็นต้องไปสนใจคนชั้นตำแบบนั้นหรอก เจ้านั้นแค่ยิงปืนเป็นก็อัศจรรย์แล้ว”<br />พูดไปเสียงเรียบ ยามาโมโตะเพียงหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะเงียบลงแล้วทำเสียงเศร้าถนัดหู<br /><br />“แต่เขาก็เปลี่ยนไปเยอะเกินไป จากลูกวัวที่ไม่รู้เรื่องอะไร บริสุทธิ์ วุ่นวาย และร่าเริง ชอบสร้างแต่ปัญหา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็น นักฆ่าอันดับต้นๆเสียได้ โลกนี้เปลี่ยนเขามากเกินไปจริงๆ”<br /><br />จากเด็กหนุ่มผู้เคยสดใส แต่จนเมื่อ 3 ปีก่อนเด็กคนนั้นก็เปลี่ยนแปลงไปจนทุกคนแปลกใจเริ่มตั้งแต่วันที่ อัสนีผู้ไม่เคยแผลงฤทธิ์แห่งวองโกเล่นั้นกลับมาที่คฤหาสพร้อมเอกสารสั่งฆ่า แก็งมาเฟียคู่อริ ในสภาพเลือดโทรมกาย แต่กลับไม่มีบาดแผลสักที่ <br /><br />รายงาน “ทำความสะอาด”ยกแก๊งถูกส่งถึงมือบอสแห่งวองโกเล่แฟมิรี่ทามกลางสายตาของเหล่าผู้พิทักษ์ที่แตกตื่นอย่างเก็บไม่อยู่ <br />หลังจากนั้นแรมโบ้ก็ไม่เคยร้องไห้ โวยวาย เหมือนแต่ก่อนอีกเลย.....<br /><br />“มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเยอะนี่...วัวโง่ๆนั้นคงจะซิงอยู่ละมั้ง”<br />พูดไปถึงเรื่องเดียวที่เคยมั่นใจจนถึงเมื่อเช้า เหตุที่เขาหงุดหงิดมาจนถึงตอนนี้คือต้องการรู้ว่าร่างนั้นยังคงบริสุทธิ์อยู่ไหม....<br />ยังไม่ถูกชายใดแตะต้องใช่ไหม เท่านั้น....<br /><br />ถึงจะเสียซิงแล้วก็ช่างประไลแค่อยากจะรู้ว่ามันไม่ร่านนอนกับใครหน้าไหนมาบ้าง...<br /><br />พ่อจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด...<br /><br />“นายอาจจะประมาทเกินไปนะรีบอร์น.....ถึงทุกคนจะรู้ว่าแรมโบ้ชอบนาย แต่ตอนนี้เขาน่ะไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่นายคิดแล้วละนะ....เขาไม่ใช่คนที่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว...”<br />ยามาโมโตะตอบขึ้นขัด ก่อนจะค่อยๆวางแก้วลงที่โต๊ะพร้อมเงิน แผ่นกระดาษเล็กๆถูกวางไว้ข้างๆกายอัลโกบาเลโนไร้หัวใจ <br />ทั้งที่มอบใจให้เด็กหนุ่มบางคนไปแล้วโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงยันตัวขึ้นพร้อมออกเดินไปสอง – สามก้าว <br />ก่อนจะพูดบางสิ่งออกมาจนคนฟังต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง<br /><br />“ปืนที่อยู่ที่เอวของนายไม่ใช่แค่นายคนเดียวหรอกนะที่เคยเห็น....แล้วนายรู้รึป่าว...ที่สะโพกของแรมโบ้น่ะมีไฝอยู่สองเม็ดนะ...รู้ไหมรีบอร์น...ถ้าไม่เชื่อลองไปถาม โกคุเดระ หรือ โคโรเนโร่ดูก็ได้นะ....ฉันไปละ”<br /><br />อัสนีที่เคยสดใสและบริสุทธิ์ ทั้งที่มั่นใจว่าต้องเป็นของเขาคนเดียว<br />แต่พอคาดสายตาไป กลับกายเป็นของคนอื่นมากมายโดยที่เขาไม่รู้....<br /><br />อัสนีนั้นไม่ใช่ อัสนีที่ส่องสว่าง ใสซื่อเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว<br />แต่กลับถูกแต่งแต้มไปด้วยสีดำจนราวกับแสงที่มืดมน....<br /><br />TBC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-8769763636247145693?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-51262374556076351642009-11-18T23:21:00.000-08:002009-11-18T23:22:40.168-08:00ความเปลี่ยนแปลงที่กำลังมาเยื่อน<br /><br />ในค่ำคืนที่เงียบสงบนี้ ฉันจะโอบกอดเธอไว้...<br /><br />แต่ในรุ่งอรุณเธอและฉัน...ไม่อาจอยู่ด้วยกันได้<br /><br />เพราะว่าเราเปรียบดังด้ายสีขาวและดำที่ไม่อาจบรรจบ<br /><br />.......................<br />............<br />......<br />..<br /><br />เพร้ง!!<br /><br />เสียงของกระเบื้องแตกทำให้ร่างสูงสะดุ้งตื่นจากนิทรา ช่างน่าแปลกที่ถึงถูกปลุกให้ตื่น<br />ตัวเขากลับรู้สึกเต็มอิ่มกับการนอนแค่เพียง 4 ชั่วโมง<br /><br />รีบอร์นหันไปมองทางต้นเสียงอย่างหงุดหงิดใจ กลิ่นเลือดอ่อนๆลอยจางๆมาจากทางห้องครัว <br /><br />ปัง!!<br /><br />ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะลุกขึ้นไปดูต้นเสียงเอะอะ เสียงปืนลั่นไกรดังขึ้นทำให้เข้าต้องคว้าปืนที่อยู่ใกล้ตัวออกมา<br />กระบอกปืนสีดำที่สะลักตัว L เอาไว้ถูกนำมาถือเตรียมพร้อม<br /><br />ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ที่หมายด้วยฝีเท้าที่เบาสมเป็นนักฆ่ามือหนึ่ง<br />เลือดคาวเจิ่งที่พื้นประตูก่อนทางเข้าห้องครัว ร่างสูงตัดสินใจพิงหลบที่กำแพงเพื่อรอดูสถานการณ์<br /><br />ปัง!ปัง!ปัง!<br />ลูกตะกั่วทะลุผ่านร่างของชายชุดดำสองคนไปด้วยน้ำมือของร่างบางชุดลายวัวที่ใส่ผ้ากันเปื้อน รีบอร์นลอบมองอัสนีแห่งวองโกเล่ราวกับสำรวจเก็บข้อมูล<br /><br />เป็นโอกาสดีที่จะดูความพัฒนาของผู้พิทักษ์ของสึนะ<br /><br />ศพของชายชุดดำคนหนึ่งอยู่ที่พื้นสาเหตุการตายเพราะกระสุนทะลุกะโหลกศีรษะ ร่างบางล้มโต๊ะกินข้าวเป็นที่กำบังก่อนจะยิงเข้าให้ที่ร่างสูงอีกร่าง <br />เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนราวกับเทวทูตสีขาวที่นำพาความตาย ศพของชายปริศนา 3 คนกองอยู่ที่พื้น แรมโบ้ยื่นนิ่งก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อนหน่าย<br /><br />“แค่จะเตรียมของทำข้าวเช้าสักเดี๋ยว...รอให้เสร็จก่อนแล้วค่อยบุกเข้ามาไม่ได้รึไงนะ”<br />แรมโบ้พูดเบาๆผ้ากันเปื้อนสีขาวเปรอะไปด้วยเลือดสีแดงฉาดถูกถอดออกและโยนทิ้งไว้<br />ร่างเล็กที่หันหน้ากลับหมายจะไปอาบน้ำกลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงที่เมื่อครู่ยังหลับอุตุ กลับยื่นพิงกำแพงมองอยู่<br /><br />“ตื่นแล้ว?”<br />เสียงแปลกใจถามออกมา ร่างบางมองหน้ารีบอร์นเรียบเฉยราวกับว่าไม่มีเหตุการณ์นองเลือดเกิดขึ้นเมื่อครู่ รีบอร์นมองใบหน้านั้นอย่างแปลกใจ<br />อัสนีตรงหน้าของเขาเปลี่ยนไปขนานไหนกันแล้วนะ...<br /><br />ไม่หวั่นเกรงแม้ความตายที่อยู่ตรงหน้า ยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดอย่างนิ่งเฉย<br />อัสนีที่เคยสดใสและขี้กลัว กลับแปรเปลี่ยนไปอาจเพราะช่วงเวลาที่ผ่านเลย <br /><br />หรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น....?<br /><br />“เสียงเอะอะขนาดนั้นใครจะหลับลง...”<br />ตอบออกไปแบบนั้นพรางลอบมองกิริยาของร่างบาง แรมโบ้มีท่าทีแปลกใจที่เขาตอบคำถามก็หน้าอยู่หรอก ร้อยวันพันปีไม่เคยจะคุยกันดีๆ<br /><br />“นั้นสินะ...นี่ปืนของนายรึป่าว? ฉันคงหยิบผิดมา”<br />แรมโบ้ถามพรางส่งกระบอกปืนในมือให้ชายตรงหน้า รีบอร์นทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนเดินหนีซะเฉยๆ<br /><br />“ในเมื่อแกเอาปืนฉันไปยิงสวะแถวนี้มาแล้ว...ฉันจะขอรับปืนของแกไปละกัน..”<br />อ้างเหตุผลไปร้อยแปด แรมโบ้ทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทักทวงอะไร รีบอร์นลอบยิ้มเมื่อคิดว่าร่างบางจับไม่ได้ว่าตนสลับปืน<br /><br />ใครเดาไม่ออกก็โง่แล้ว...ปืนนายคงจะมาอยู่ในลิ้นชักฉันได้เองหรอก...<br /><br />แต่จะพูดออกไปก็คงไม่ได้ในเมื่อใครๆก็รู้ว่ารีบอร์นทั้งเอาแต่ใจและฟอร์มจัดขนาดไหน ถ้าเกิดหน้าแตกมีหวังหยิบกระบอกปืนมาสาดกระสุนใส่แน่ๆ<br /><br />“แล้วนายจะไปเมื่อไหร?”<br />ถามเชิงไล่ แรมโบ้เริ่มก้มลงเก็บข้าวของที่จำเป็นรอบๆตัวอย่างอ้อยอิ่ง รีบอร์นมองร่างเล็กด้วยความหงุดหงิด<br /><br />นี่แกกล้าไล่ฉันออกจากห้องเชียวหรอเนี๋ย!!<br /><br />เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้คุยกับแรมโบ้สองต่อสอง เมื่อเจอหน้ากันจะมีเพียงคำทักท้ายเบาๆหรือสิ่งจำเป็นที่ต้องพูด <br />หากเทียบกับเมื่อครั้งอดีตความห่างเหินดูจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ<br /><br />“เดี๋ยวนี้...กล้าไล่ฉันแล้วหรอ...ไอ้วัวโง่”<br />พูดออกไปอย่างที่คิด ร่างเล็กเพียงส่ายหน้าแล้วตอบ<br /><br />“ฉันไม่ได้ไล่นายแต่ว่าฉันต้องเก็บของเตรียมย้ายออก นักฆ่าแฟมิรี่อื่นรู้ที่อยู่แล้วก็ต้องเปลี่ยนไม่ใช่รึไง?”<br />ดูถ้าว่าคนตรงหน้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไรมากขึ้น เสื้อผ้าถูกยัดใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ ของที่ร่างบางหยิบมีแค่ไม่กี่ชิ้น <br /><br />“นี่แกจะทิ้งสูทอามานี่ราคาเฉียดแสนไว้งั้นหรอ?”<br />ถามขณะที่สายตายังคงจับจ้องที่ของขวัญราคาแพงตรงหน้า ที่ร่างเล็กไม่มีทีท่าจะแตะมันสักนิด<br /><br />“นายค้นห้องฉันหรอ?รีบอร์น?”<br /><br />“........”<br />ร่างสูงไม่ตอบก่อนเดินหนีไปซะ เฉยๆมือหนาหยิบชุดสูทของตนขึ้นสวมพรางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จะว่าไปยังไม่อาบน้ำเลยนี่นา<br /><br />“ห้องแกมีห้องน้ำไหม”<br /><br />แรมโบ้หันหน้ากลับมามองก่อนพยักหน้า เชิงตอบ<br /><br />นี่นายเห็นห้องฉันกันดาลขนาดนั้นเชียว?<br /><br />“จะอาบน้ำหรอ? ไม่มีอ่าง จากุดชี่ หรอกนะ อาบน้ำถังไปละกัน”<br />ตอบอย่างไม่ใส่ใจคนฟัง มันคงจะไม่หน้าหงุดหงิดถ้านี่เป็นหน้าร้อน การอาบน้ำจากถังที่เก็บไว้คงคลายร้อยได้ดี แต่กับต้นฤดูหนาวแบบนี้<br /><br />นี้แกจะให้ฉันแข็งตายใช่ไหม?<br /><br />“ไปต้มน้ำให้ฉันซะ!!จะให้ฉันหนาวตายรึไง?”<br /><br />“นายจะเรื่องมากทำไมนักเนี๋ยรีบอร์น มาห้องคนอื่นเขาเคยได้ยินไหมอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวควายให้ลูกท่านเล่นน่ะ”<br /><br />“ไม่เคยได้ยิน!!ฉันรู้แต่ว่าฉันอาบน้ำเย็นไม่ได้แกต้องต้มน้ำให้ฉัน!”<br />ท่าทางงี่เง่าที่หาดูได้ยากนั้นไม่ได้ทำให้แรมโบ้ดีใจสักนิด ตอนนี้เขาเองก็อยากอาบน้ำเหมือนกัน เหม็นกลิ่นคาวเลือดจนจะเป็นลมอยู่แล้ว คนตรงหน้าก็ยังงี่เง่าไม่เลิก<br /><br />“งั้นนายก็ไม่ต้องอาบ! ฉันจะต้องออกไปข้างนอกแล้ว อยู่นานเดียวพวกมันตามกลิ่นเจออีก!”<br />ตอบกลับก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ รีบอร์นชักจะยากฆ่าวัวทำเสต็กขึ้นมาตะหงิดๆ นี่แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันแล้วเรอะ!!เป็นเมื่อก่อนโดนยิงทิ้งไปแล้ว...<br /><br />แล้ว...ทำไมเราไม่ยิง?<br /><br />ช่างเหอะ!!<br /><br />รีบอร์นเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเหมือนคิดอะไรได้ เขาเดินไปทางตู้ที่เปิดอยู่ด้วยรอยยิ้ม<br />ร่างสูงคว้าผ้าเช้ดตัวอีกผืนที่ผับในตู้ออกมาก่อนถีบประตูห้องน้ำเข้าไป แรมโบ้สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงกลอนหลุดกระเด็นและประตูถูกเปิดออก<br /><br />ปัง!!!ผ่าง!!!<br /><br />“เข้ามาทำไมฉันจะอาบน้ำ!”<br />วัวน้อยถามออกไปเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้องน้ำก่อนดันประตูปิด แล้วกดลูกบิดล๊อกแทน เพราะกลอนหลุดไปแล้ว<br />รีบอร์นเริ่มปลดกระดุดออกจนแรมโบ้ต้องร้องโวยวายอย่างเขินอาย<br /><br />“นายจะถอดเสื้อทำไม!!ออกไปเลยนะ!!”<br /><br />“ฉันจะอาบด้วย..”<br />ตอบอย่างเอาแต่ใจ แรมโบ้แทบกรี๊ดเมื่อได้ฟังคำตอบ เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่มีทีท่าจะเสด็จออกไป แรมโบ้จึ่งจะจรรีไปแทน แต่อีกฝ่ายกลับดึงไว้ก่อน<br /><br />“แกจะไปไหนถ้าไม่อาบด้วยกันมันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ! แล้วถอดเสื้อสักทีเหมือนกลิ่นคาว”<br />รีบอร์นกระชากคนตัวเล็กให้เข้าใกล้ ร่างเล็กนั้นขืนตัวหนีอย่างสุดกำลัง เมื่อวัวน้อยไม่ทำตามที่ตนสั่ง <br />มือหน้าจึกกระชากเสื้อเชิ้ลายวัวเปื้อนเลือดอย่างแงจนกระดุมหลุด<br /><br />กรี๊ดเสื้อ!!!<br /><br />“ทะ...ทำอะไร!!”<br />เสียงเล็กนั้นสั่นอย่างประหม่า ใจที่เคยคิดว่าไม่มีแล้วนั้นกลับเต้นตูมตามเมื่อคนที่หลงใหลเข้าใกล้แนบชิด<br />รีบอร์นโอบร่างวัวน้อยให้ชิดใกล้จนแผ่นหลังบางแนบอกแกร่ง กางเกงยังใส่อยู่แต่ถึงอย่างนั้นสัมผัสนี้มันก็มากพอที่จะทำให้ แรมโบ้หัวใจแทบหยุดเต้น<br /><br />ลมหายใจของร่างสูงอยู่ที่ใบหู รีบอร์นเอื้อมหยิบขันก่อนจะราดน้ำเย็นเฉียบใส่ร่างกายของตนและร่างเล็กในอ้อมกอด<br /><br />ซ่า!!!<br /><br />“อ๊ะ!!ทะ..ทำอะ..อะไรน่ะ...”<br />แรมโบ้เสียงสั่นเพราะความหวานเย็นของน้ำ รีบอร์นกระตุกยิ้มพรางกระชับอ้อมแขนให้แนบแน่น<br /><br />“อาบน้ำไง....ในเมื่อแกไม่ต้มน้ำงั้นแกก็ต้องเป็นเครื่องทำความร้อนให้ฉัน..ไม่ดีรึไงจะได้ประหยัดเวลา อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้วไม่จัดการศพจะเป็นปัญหานะ”<br />เหตุผลร้อยแปดว่าไปนั้น ยังไม่ทันได้ทักทวงน้ำอีกขันก็สาดใส่จนต้องเงียบเสียงสกัดความหนาเย็น รีบอร์นมองดูร่างเล็กสั่นเทาด้วยความชอบใจ<br />เมื่อเห็นว่าร่างนั้นหนาวก็ยิ่งเข้าทางสาดน้ำใส่อย่างมันมือ <br /><br />ซ่า~~ซ่า~~ซ่า~~~<br /><br />ไอ้บ้า!!!!<br />หนาวจะตายแล้วเว๊ยยย!!<br /><br />ยิ่งแรมโบ้ขืนหนีร่างสูงเท่าไหร ทุกๆครั้งที่น้ำเย็นสาดกระทบผิวกาย อ้อมแขนก็จะกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวต้องการถ่ายเทความร้อย<br /><br />“หนาวรึไงแก...สั่นเชียวนะ”<br />ถามออกไปอย่างนึกสนุก ร่างบางนั้นกลับพยักหน้ารับอย่างง่ายๆ<br />มือเล็กเย็นเฉียบแตะที่แขนของเขาที่ล็อกร่างบางไว้เบาๆ<br /><br />“ปะ..ปล่อยฉันเถอะ”<br />พูดขึ้นด้วยเสียงสั่น รีบอร์นนิ่งค้างเพราะดันคิดเตลิดไปไหนต่อไหน แต่แทนที่จะปล่อยไปกลับพลิกร่างเล็กให้เข้าหาแล้วกดกอดให้แนบลำตัว<br /><br />จะบริการพิเศษให้ละกันนะ<br /><br />“กอดไว้สิจะได้ไม่หนาวอาบน้ำให้เสร็จๆจะได้ออกไปกัน” <br /><br /><br /><br /><br /><br />TBC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-5126237455607635164?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-16060612623469181012009-11-18T23:20:00.000-08:002009-11-18T23:21:45.313-08:00แค่เพียงคิดเท่านั้น...ว่าถ้าหากอ่อนโยนกว่านี้..<br /><br />ร่างบางนั้น...จะคอยติดตามเขาตลอดไปไหม...<br /><br />แต่มันก็เป็นได้เพียงความคิด..<br /><br /><br /><br /><br />เพราะความเป็นจริง...ไม่มีวันที่เขา..<br /><br />จะอ่อนโยนต่อคนที่ต่อยต่ำกว่าได้...<br /><br /><br /><br /><br />ถึงจะพูดงั้นก็เถอะ...ความใจดีที่แสดงให้เห็นก็แค่ความสมเพทเท่านั้น <br /><br />............................<br /><br />................<br /><br />........<br /><br />...<br /><br />.<br /><br /><br /><br /><br />แอ๊ดดด!<br /><br /><br /><br /><br />เสียงเปิดประตูห้องพักของผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวองโกเล่ดังขึ้น พร้อมๆกับร่างสูงร่างหนึ่งอุ้ม คนตัวเล็กกว่าเข้ามา <br />รีบอร์นโยนแรมโบ้ที่หลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราวลงที่เตียงอย่างเบื่อหน่าย <br />จะพูดได้ว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาที่ ห้องพักของ วัวโง่ที่หลับไม่ได้สติ ก็ว่าแปลกอยู่หรอกว่าทำไม มาอยู่ในเมืองแต่ไม่โดยสอยตายสักที <br /><br />ก็เล่นมาซื้อห้องพักเก่าๆถูกๆที่อยู่ในหลืบแบบนี้ นักฆ่าที่ไหนมันจะคิดว่า <br />ผู้พิทักษ์แห่งวองโกเล่ แฟมิรี่ที่แสนมั่งคั่งจะมาอยู่ในที่แบบนี้ <br /><br /><br /><br /><br /><br />“ตัวหนักขึ้นเยอะเลยนะแก...ตอนเด็กๆพอเตะหน่อยก็ปลิวแล้ว”<br /><br />รีบอร์นบ่นขึ้นก่อนจะเริ่มสำรวจห้องนอนของหนุ่นน้อยเสื้อลายวัวอย่างถือวิสาสะ ห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบๆไม่มีอะไรโดดเด่น<br />มีเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างคบครันไม่ขาดเหลือ เงียบสงบและปลีกห่างจากเมืองเล็กน้อย <br /><br /><br /><br />“ให้ตายเถอะเสื้อผ้ามีแต่แบบนี้รึไงนะ”<br /><br />เฮียแกเริ่มเปิดตู้เสื้อผ้าดูอย่างชอบใจ นิสัยเอาแต่ใจไม่มีใครเกินไม่เคยเปลี่ยนไปจากวัยเยาว์สักนิด มือเรียวก็ค้นนู้นค้นนี้ไปอย่างนึกสนุก <br />เปิดดูเสื้อผ้าบ้าง กล่องเก็บของบ้าง ดูรูปถ่ายของร่างบางบ้าง ค้นออกมาก็ไม่เคยจะคิดเก็บกองไว้อย่างนั้น <br />เมื่อไม่มีอะไรให้ค้นแล้ว ก็หันไปสนใจพวกโต๊ะข้างเตียงที่มีลิ้นชัก<br /><br /><br /><br />“ดูสิมีอะไรบ้าง..”<br /><br />ว่าเสร็จก็เปิดออกดู ปืนกระบอกสีดำ ที่สลักตัว L เอาไว้ถูกวางอยู่ รีบอร์นหยิบมันขึ้นมาดูอย่างชอบใจ <br />ถึงแม้ว่าปกติเขาจะชอบใช้เรออนแต่ว่าจะให้พกไปไหนบ่อยๆ เดี๋ยวมันจะเหนื่อยก็เลยฝากไว้กับสึนะเป็นบางครั้ง ตอนนี้ก็เหมือนกัน... <br /><br /><br /><br />“คิดยังไงเก็บปืนดีขนาดนี้ไว้ในห้องเนี๋ยไอ้วัวโง่...เป็นแค่พวกชั้นกลาง ดันมีปืนดีซะได้…”<br /><br />ก็บ่นไปนั้น หยิบกระบอกปืนมาถือพรางจับอย่างถนัดมือ รีบอร์นมองปืนในมือ ก่อนจะมองร่างบางที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว<br /><br /><br /><br /><br />เก็บไว้ที่นี้แสดงว่าไม่ได้เอาไปยิงสวะที่ไหนมาสินะ<br /><br />ยิงมันเลยดีไหม?ไม่เอาอ่ะ...น่าเบื่อ..<br /><br /><br /><br /><br />มือเรียวคว้าปืนกระบอกโปรดของตนที่ชอบใช้เป็นประจำเมื่อเรออนไม่อยู่ออกมา <br />กระบอกปืนมี อักษรสลักไว้ว่า R ถูกว่างแทนที่ <br /><br /><br />เมื่อตอนนี้ตนเจอของที่ถูกใจกว่า ของชิ้นเก่าก็ไม่จำเป็น<br /><br /><br /><br />“ภูมิใจด้วยละแก..ไอ้วัวโง่ที่ได้ปืนของฉันไปน่ะ”<br /><br />พี่แกพูดก่อนเก็บปืนที่สับเปลี่ยน แล้วเริ่มหันไปสนใจที่โต๊ะเครื่องแป้ง <br />น้ำหอมและกล่องของขวัญมากมายวางอยู่ตรงนั้น ก็รู้ๆกันอยู่ว่าป๋าแกไร้มารยาทมีหรือจะไม่เปิดดู<br /><br /><br /><br />“ถึง คุณแรมโบ้ ได้โปรดมาเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียวเถอะครับ..อะไรกัน...เสน่ห์แรงขนาดมีคนส่งสูทอามานี่มาให้เลยหรอเนี๋ย...ร้ายเหมือนกันนี่”<br /><br />อ่านการ์ดที่แนบมาก่อนดูของข้างใน แล้วโยนไว้ข้างๆ รีบอร์นดูมีท่าทางแปลกใจเมื่อเห็นของขวัญมากมายถูกว่างโดยไม่แกะออก<br /><br /><br /><br /><br />หรือมันเป็นเรื่องปกติ....โห..เนื้อหอมเหลือเกินนะ<br /><br /><br /><br /><br />กลิ่นน้ำหอมที่มักได้กลิ่นเมื่อร่างบางเดินผ่านลอยแตะจมูก <br />ท่ามกลางกองของขวัญมีเพียงน้ำหอมขวดเดียวที่ถูกใช้ กลิ่นนี้เป็นกลิ่นเดียวที่สัมผัสได้เมื่อร่างบางเดินผ่าน<br /><br /><br /><br />น้ำหอมถูกๆที่หาซื้อตามได้ทั่วไป...ช่างเป็นคนที่รสนิยมแย่นักมีน้ำหอมแพงๆส่งมาให้แท้ๆ<br /><br /><br /><br /><br />รีบอร์นละความสนใจจากของตรงหน้าแล้วเดินไปที่ครัวเล็กๆอีกห้อง ตู้เย็นถูกเปิดออก พบแต่กล่องนมเต็มไปหมด <br />เมื่อไม่มีอะไรกินจึงคว้าเอากล่องนมออกมาหนึ่งกล่องแล้วเดินไปที่เตียงที่ แรมโบ้ยังคงนอนนิ่ง ไม่รู้ไปเสียเรี่ยวแรงจากไหนมา<br /><br /><br /><br />รีบอร์นนั่งลงที่ข้างเตียง กระดกนมดื่ม สายตามองไปที่ใบหน้ามล มือก็เผลอเอื้อมไปสัมผัสที่แก้มเนียน <br />แรมโบ้ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อมีสัมผัสเย็นมาแตะที่ข้างแก้ม<br /><br /><br /><br />“อะ..อือ~”<br /><br />เสียงครางในลำคอทำให้รีบอร์นยิ้มขำ <br />เขาวางกล่องนมไว้ข้างเตียงแล้วนอนลงข้างๆ กลิ่นหอมอ่อนยังคงลอยอกมาจากร่างที่หลับเป็นตาย <br /><br /><br /><br />พอหัวถึงหมอน ตาก็เริ่มที่จะปิดลง เป็นนิสัยเสียแล้วที่หลับง่ายแบบนี้มาแต่เด็ก <br /><br />น่าแปลกใจทั้งที่เขาไม่เคยหลับโดยมีใครอยู่ด้วยนอกจาก สึนะ แต่นั้นก็เพราะความไว้วางใจ <br />แต่นี้กับคนที่พยายามฆ่าเขามาตลอด 10 กว่าปี น่าแปลกที่เขากลับไม่ลังเลที่จะนอนร่วมเตียงกับมัน<br /><br /><br /><br />“แกตอนเงียบก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”<br /><br />พูดออกไปพรางพินิจในหน้าตอนหลับ อยู่ๆร่างบางก็พลิกตัวมากอดเขาไว้ซะงั้น<br /><br /><br /><br /><br />“นอนซะ~อือ~”<br /><br />เสียงเบาๆดังออกมาคลายคำสั่ง มือเล็กนั้นตบที่หัวของเขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว <br />นี้ละเมอคิดว่านอนกับใครอยู่กันเนี๋ยไอ้วัวบ้า!<br /><br /><br /><br />ถีบตกเตียงซะดีไหม?<br /><br /><br /><br />ความคิดนั้นก็พลันหยุดลงเมื่อเห็นสีหน้ายามหลับใกล้ๆ แก้มสีชมพูนั้นน่าสัมผัสมากกว่าผู้หญิงคนไหนเสียอีก<br />เพราะกินนมตั้งแต่เด็กสินะถึงผิวดีขนาดนี้<br /><br /><br /><br />“ฉันจะใจดีกับแกหน่อยก็ได้..”<br /><br />เขาพูดออกไปแล้วโอบอีกคนให้เข้าใกล้ชิดมากขึ้น กลิ่นหอมของนมวัว และน้ำหอมเข้ากันอย่างประหลาด<br />ชวนให้ร่างกายคลายความหนักอึ้งแล้วหลับตาลงอีกครั้ง...<br /><br /><br /><br />ฉันจะใจดีกับแกหน่อยก็ละกัน...ตอบแทนที่แกสงบปากสงบคำวันนี้...<br /><br />..............<br /><br />.......<br /><br />...<br /><br />.<br /><br /><br /><br /><br />กลิ่นโคโลนจางๆที่คุ้นเคยหอมกรุ่นจนทำให้แรมโบ้ต้องลืมตาตื่นขึ้น <br />ห้องสีเหลี่ยมกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยฟอนิเจอร์ชั้นดีที่เรีบยง่ายแต่หารู้ไม่ว่าราคาเฉียดแสน <br /><br />แรมโบ้กำลังนอนอยู่บนเตียงกว้างของตน เสื้อผ้ายังคงใส่ชุดเดิม แสดงว่า ความบริสุทธิ์ของเขายังปลอดภัยอยู่สินะ...<br /><br /><br /><br />“ที่ไหนละเนี๋ย...”<br /><br />เสียงหวานพึมพำขึ้นเบาๆ ร่างบางยันตัวขึ้นจากเตียง พรางปรับสายตาที่ยังพร่ามัวเพราะความงัวเงีย <br />แต่ก็ต้องกลับไปนอนที่เดิมเมื่อแขนแกร่งของใครบางคน ล๊อคตัวเอาไว้ให้นอนต่อ แรมโบ้พริกตัวกลับไปมอง<br /><br /><br /><br />“ไหงมานอนนี้ได้ละเนี๋ย..รีบอร์น”<br /><br />พูดขึ้นเสียงเบาอย่างแปลกใจ ร่างสูงยังคงหลับตานิ่ง ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา แรมโบ้ไม่ได้ขืนตัวออก <br />แต่กลับมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยยิ้มบางๆ<br /><br />มือเล็กหยิกที่แก้มของคนที่หลับอย่างชอบใจ<br /><br /><br /><br />55555+ ได้โอกาสแล้วโว๊ย~~<br /><br /><br /><br /><br />“หน้าตอนหลับนี่ดูดีกว่าตื่นเยอะเลยแหะ...ถ้าพูดออกมาสักคำมันหน้าฆ่าทิ้งจริงๆ”<br /><br />แรมโบ้บ่นขึ้นก่อนจะ นอนมองใบหน้าของคนที่ตนรักเงียบๆไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงมาติดรีบอร์นเยอะ <br /><br />แต่ทำไม เขาถึงมีแต่ผู้ชายมาติดนะ?<br /><br /><br /><br />หน้าตาแบบนี้มีดีตรงไหนกัน...<br /><br />รอยยิ้มบางปรากฎขึ้นจางๆ แรมโบ้รู้สึกดีใจจนแทบอยากร้องไห้ ถ้าหากนี้เป็นความฝันคงจะเป็นฝันดีที่สุดเมื่อรีบอร์นมานอนอยู่ข้างกาย<br />ร่างสูงที่ตนเองโหยหามาตลอดกลับนอนนิ่งราวเด็นน้อยอยู่ข้างๆ<br /><br />มือบางแตะเบาๆที่เส้นผมสีดำของร่างสูง ก่อนละไปลูบไล้ใบหน้าคมที่หลับไหลอย่างเบามือ<br />แรมโบ้ซบหัวลงที่หมอนดวงตาสีมรกตจ้องมองใบหน้ายามหลับราวต้องการจดจำ <br /><br />หากเมื่ออรุณรุ่งของพร่งนี้มาถึง ความจริงที่โหดร้ายก็จะกลับมาอีกครั้ง<br />ความจริงที่ว่า ตนและ ชายที่อยู่ข้างกายไม่มีทางจะอยู่ด้วยกันได้....ช่างเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวดนัก...<br /><br />"ขอแค่ตอนนี้ก็ยังดี....อยากให้เวลาหยุดตรงนี้จริงๆ"<br />น้ำตาที่ไม่เคยหลั่งไหลออกมาเป็นเวลานานกลับพรั่งพลูออกมาจากดวงตาคู่งาม <br />แรมโบ้ซุกตัวเข้ากับอกแกร่งของร่างสูงที่หลับอยู่ราวกับต้องการตักตวงความสุกในราตรีแสนสั่นที่ราวกับความฝันยามค่ำคืน <br /><br /><br /><br />หากต้องฆ่าคนต่อไป....แล้วนายจะหันมามองฉันบ้าง...<br /><br />มันก็ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไปแล้ว....<br /><br />เพียงแค่นายเห็นฉันในสายตา....แม้ต้องทำลายโลกทั้งใบฉันก็จะทำ....<br /><br /><br /><br />TbC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-1606061262346918101?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-41845740574157289452009-11-18T23:19:00.000-08:002009-11-18T23:20:33.662-08:00“โอเนอร์ครับ...ขอนมวัวแก้วนึงสิ”<br /><br />เสียงหวานสั่ง ช่างเป็นเรื่องน่าแปลกที่ในบาท์เหล้ากลับมีเด็กหนุ่มมาสั่งนมวัว คนในละแวกนั้นมองร่างบางในชุดสีขาวลายวัว<br />ราวกับตัวประหลายแต่เมื่อเห็นใบหน้าหวานใสก็ต้องนิ่งค้างราวต้องมนสะกด <br />โอเนอร์ของร้านเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมๆกับนมอุ่นแก้วใหญ่ที่ร่างบางใช้ประจำ ร่างสูงในชุดบาเทนเดอร์ยืนมอง <br />หนุ่มน้อยจิบนมอุ่นช้าๆด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม<br /><br /><br />“วันนี้มาเร็วกว่าปกตินะครับ คุณแรมโบ้”<br /><br /><br />“หรอครับ....อากาศด้านนอกไม่ดีเลยเหมือนฝนจะตก...”<br /><br />แรมโบ้พูดขึ้นพรางหันไปมองหน้าต่างอย่างเงียบๆ โอเนอร์หนุ่มรินนมเติมให้ ดวงตาสีทองจ้องมองใบหน้าเศร้าของเด็กหนุ่มตรงหน้า<br /><br /><br />เขาได้เจอกับแรมโบ้ครั้งแรกเมื่อ 3 ปีก่อนเด็กหนุ่ม หน้าตาดีคนนี้นั่งอยู่ในซอยเปลี่ยวข้างๆร้านด้วยสภาพที่เรียกได้ว่าย่ำแย่ <br />ร่างบางเหม่อลอยดูไร้ชีวิต เสื้อผ้าหลุดลุยและเต็มไปด้วยคราบโคลนและเลือด เขาจะไม่แปลกใจสักนิดหากว่าเด็กคนนี้เป็นนักฆ่าเพราะสังคมในอิตาลีไม่ได้สวยหรู <br />ในประเทศนี้เต็มไปด้วยมาเฟียและแก๊งที่มีอิทธิพล การค้าอาวุธ ยาเสพติด และฆาตกรรมเป็นเรื่องปกติของเมืองนี้<br />แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจกลับเป็นดวงตาสีเขียวมรกตที่กำลังหลั่งรินหยดน้ำตาท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ <br /><br /><br />‘คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะ....มีนมวัวไหมครับ?’<br /><br />คำถามแรกยามพบหน้าเมื่อเด็กหนุ่มหันมาถามหานมวัวจากเจ้าของร้านเหล้า เขาจะ <br /><br />ปฏิเสทแล้วเดินหนีไปก็ได้ แต่สายตาเว้าวอนแสนเศร้านั้น กลับทำให้เขาต้องเดินเข้าใกล้ราวต้องมนต์สะกด<br /><br /><br />‘มีสิจะเข้าไปดื่มในร้านก่อนไหม...วันนี้ร้านปิดน่ะ’<br /><br />และนั้นก็คือครั้งแรกที่เขาได้พบกับเด็กหนุ่มที่มีดวงตาแสนเศร้าคนนี้ ดวงตาแสนเศร้าที่มีคล้ายน้อยชายของเขา<br /><br /><br />แอ๊ดดด~<br /><br />เสียงประตูเปิดร้านดังขึ้นพร้อมๆกับการปรากฏตัวของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งทำเอาคนในร้ายเงียบกริบ <br />แรมโบ้ที่ไม่ได้สนใจประตูไม่รู้ถึงการมาของบุคคลที่ตนหลงใหล ร่างบางยังคงจิบนมโดยมีโอเนอร์หนุ่มผมทอง ดูแลอย่างใกล้ชิด <br /><br /><br />รีบอร์นที่เดินเข้ามาสะดุดตาเข้ากับร่างเพรียวที่หน้าเคาร์เตอร์ ร่างสูงตัดสินใจเดินไปนั่งอยู่ข้างๆ<br />แต่ดูเหมือนร่างบางนั้นไม่ได้สนใจเขาแม้แต่นิดจะสนก็เพียงนมอุ่นในมือ<br /><br />“ออนเดอะร๊อคแก้วนึง”<br /><br />สั่งด้วยเสียงอันเบาราวกับไม่ให้คนข้างกายรู้ตัว บาเทนเดอร์อีกคนนำ แก้วบรันดีชั้นยอดมาเสริฟอย่างเงียบๆ<br />รีบอร์นเงี่ยหูฟังบทสนทนาราวกับเป็นละครวิทยุที่ตนฟังเมื่อตอนดื่มเหล้าที่บ้าน...<br /><br />“โอเนอร์ครับ...ผมน่ะ...รู้สึกขยะแขยงตัวเองจังเลย”<br /><br />น้ำเสียงเรียบๆนั้นทำให้รีบอร์นที่นั่งอยู่สนใจ อัสนีนี้เปลี่ยนไป ความเงียบเหงาและเศร้าหมองทำให้สายฟ้าที่สดใสกำลังหม่นหมองและเย็นชา <br /><br /><br />มือที่เปื้อนเลือด ร่างกายที่เหม็นกลิ่นคราว<br /><br />น่าขยะแขยง สกปรก อ่อนแอ<br /><br />เขามันชังน่ารังเกียจจริงๆ<br /><br /><br /><br />มือเรียวของโอเนอร์หนุ่มลูบที่เส้นผมสีดำเข้มราวกับคนคุ้นเคย ดวงตาสีทองมองดูเด็กหนุ่มที่นั่งดื่มนมด้วยความอ่อนโยน<br />ผิดกับสายตาคนทั้งร้านที่มองมาที่เด็กหนุ่มอย่างจาบจวงและหยาบคาย หื่นกระหายอยากสัมผัสและครอบครอง<br /><br /><br />“แต่ผมไม่เห็นจะรู้สึกขยะแขยงคุณตรงไหนเลย...คนที่น่ารักแบบคุณน่ะไม่น่าขยะแขยงหรอกนะครับ”<br /><br />เสียงนุ่มนั้นกล่าว รีบอร์นที่นั่งมองราวกับคนไร้ตัวตนกวาดสายตามองไปทั่วบาท์ <br /><br /><br />อ่ะฮา~...ป๊อปปูล่า น่าดูนี่ไอ้วัวโง่...<br /><br /><br />“ไม่หรอกครับตัวผมในตอนนี้ไม่มีส่วนไหนที่น่ารักหรอกครับ”<br /><br />แรมโบ้ตอบปัด โอเนอร์หนุ่มหัวเราะน้อยๆ มือเรียวจับที่แก้มนุ่มก่อนหยิกเบาๆ <br />จนแรมโบ้ต้องร้องโอดโอย แก้มใสแดงช้ำขึ้นเล็กน้อยดูน่ารักน่าใคร่เสียเหลือเกิน<br /><br /><br />ยอมให้เขาจับขนาดนี้คงไม่ใช่โอเนอร์กับลูกค้าขาประจำธรรมดาๆแล้วมั้งเนี๋ย?...<br /><br />ขนาดตัวเขาเองยังไม่เคยจับอัสนีตรงหน้านี้อย่างถนอมสักครั้ง<br /><br /><br />ฮึ....สงสัยออนเดอะร๊อกที่นี่จะแรงไปแล้วละมั้ง…<br /><br />เขาถึงได้เผลอคิดไปว่า....น่าจะอ่อนโยนกับร่างข้างๆนี่หน่อย...<br /><br /><br />“คุณที่ทำสีน่าแบบนี้น่ารักที่สุดแล้วครับ...ผมชอบให้คุณยิ้มเยอะๆนะครับ รีบๆดื่มนมแล้วกลับไปนอนที่บ้านเถอะครับนอนดึกไม่ดีต่อเด็กหรอกนะครับ”<br /><br />โอเนอร์หนุ่มพูดขึ้น แรมโบ้แย้มยิ้มก่อนซดนมในแก้วของตนหมดแก้ว บุรุษผมทองเก็บแก้วเขาที่เดิมพรางมองดูเด็กหนุ่มที่ดูอิดโรยด้วยความแปลกใจ<br /><br /><br />“ผมรู้สึกง่วงๆจังครับ....”<br /><br />เสียงนั้นอู้อี้ลงเรื่อยๆว่ากันว่านมอุ่นมีส่วนผสมของฟิบโตส ที่สามารถทำให้นอนหลับได้สบายขึ้น <br />หนุ่มน้อยชุดลายวัวที่อ่อนแรงค่อยๆหมอบลงกับโต๊ะเคาร์เตอร์แล้วหลับไป ความอ่อนล้าที่มีมาทั้งวันทำให้ขยับตัวแทบไม่ได้<br />ความรู้สึกสบายใจนี้ไม่อาจเพียงพอที่จะเยียวยา ความเจ็บปวดที่ทำให้ด้านชาได้ ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้อยู่ที่ ร่างกายที่อ่อนแรง<br />แต่กับอยู่ที่ใจที่มีบาดแผลนับรอยอันเกิดจาก “คำพูด” ของคนเพียงคนเดียว....บุคคลที่เขาหลงรักมาตลอด 4 ปี....<br /><br /><br />เขาฆ่าคนเพื่อ......เพิ่มคุ้นค่าในสายตาของชายคนนั้น....<br /><br />เขาฆ่าคนเพื่อ......ที่จะทำให้ตนแปดเปื้อนเหมือนชายคนนั้น...<br /><br />และเขาฆ่าคนเพื่อ......ที่จะลืมชายคนนั้น....<br /><br />ชายที่ชื่อว่า รีบอร์น....<br /><br />TBC<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-4184574057415728945?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-12218419952589809592009-11-18T23:03:00.000-08:002009-11-18T23:19:49.090-08:00เส้นดายสองเส้น ขาว และ ดำ ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด <br />ราวย้ำเตือนว่าปลายทางนี้ ไม่สามารถบรรจบกันได้<br />.<br />.<br />.<br /><br /><strong>ปัง!ปัง!</strong><br />เสียงสาดกระสุนดังขึ้นในซอยแคบๆแห่งหนึ่งในอิตาลี ไร้ผู้คนไร้เสียงและไร้ชีวิต<br />จะมีก็เพียงร่างเพรียวบางผู้ยืนอยู่เหลือซากศพ มนุษย์ที่เลือดเจิ่งนอง <br />ราวกับยมทูตในชุดสีขาวลายวัวที่เปื้อนเลือดและโครน<br /><br />ชีวิตของคนเราช่างเปราะบางนัก...<br />หากเพียงลั่นไกออกไป ก็สิ้นสุดลมหายใจในทันที<br /><br /><br />“รายงานครับวองโกเล่”<br />เสียงหนุ่มน้อย วัย 18 พูดขึ้นกับนายเหนือหัว ร่างบางเพียงปั่นยิ้มด้วยสีหน้าลำบากใจ <br />แม้เวลาผ่านไปร่างตรงหน้าของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน<br />ยังคงเป็นท้องฟ้าที่ไม่เคยหม่นหมองและไม่เคยที่จะหยุดรักชีวิตของมนุษย์<br /><br />“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้แรมโบ้ งานแบบนั้นให้คนอื่นทำเถอะนายมาทำพวกเอกสารเถอะนะ...”<br />ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองใบหน้าเรียบนิ่งของเด็กหนุ่มที่เคยสดใส รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่ใบหน้านั้น<br />ช่างดูเศร้าสร้อย แรมโบ้เพียงส่ายหน้าราวกับบอกว่า ตนไม่เป็นอะไร ทั้งที่ดวงตาสีเขียวนั้นสั่นไหวราวจะร้องไห้<br /><br />“มานี่ซิแรมโบ้”<br />สึนะหมุนเก้าอี้ออกพรางเรียกร่างเพรียวบางของผู้พิทักษ์แห่งอัสนีที่แสนบอบบาง แรมโบ้เดินเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้า<br />ก่อนนั่งลงกับพื้นหนุนหัวซบที่ตักของเอกนภา ความอบอุ่นที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หลังจากเสร็จภารกิจทุกครั้ง<br />วองโกเล่มักจะเป็นแบบนี้ จะให้เขาหนุนตักและลูบหัวราวปลอบประโลม <br />ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องปลอบใจ เพียงเพราะต้องส่งเขาไปฆ่าศัตรูที่เป็นอันตรายต่อวองโกเล่...<br /><br />ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาทางฝ่ามือช่างเหมือนของม่ามี๊ <br />หากม่ามี๊รู้ว่าแรมโบ้ที่น่ารักได้ปลิดชีพผู้คนไปมากมายแล้วละก็คงจะเสียใจเป็นแน่....<br /><br />“ฉันขอโทษแรมโบ้...ฉันขอโทษที่ต้องส่งเธอไปแบบนี้”<br />เสียงของเอกนภากำลังสั่น อัสนีส่ายหน้าอีกครั้งใบหน้ามลซบลงที่ฝ่ามือบางของร่างบนเก้าอี้ น้ำตาไม่เคยไหลออกอีก<br />นับตั้งแต่วันที่ลั่นไกเป็นครั้งแรก การลั่นไกในครั้งนั้นเพื่อปกป้องตนเองจากอันตรายที่ไล่ต้อน <br />และ เพื่อปกป้องท้องนภาที่งดงามและอบอุ่นนี้ไว้ อัสนีนี้ยอมจะฟาดฟัดผู้อื่นไม่ให้เหลือ<br /><br />“ผมไม่เป็นอะไรครับวองโกเล่...อย่าโทษตัวเองที่ต้องส่งผมไปฆ่าใคร เพราะนั้นเป็นสิ่งที่ผมเลือกแล้ว”<br />ใช่ผมเลือก.....เลือกที่จะปกป้องคุณ ดั่งเช่นที่ผู้พิทักษ์คนอื่นทำ....<br />เพราะว่านี่คือสิ่งยืนยันว่าผมยังมีค่าที่จะมีชีวิตอยู่....<br /><br />“เลิกสำออยสักทีไอวัวโง่ สึนะยังมีงานต้องทำอีกเยอะ”<br />เสียงเย็นชาของชายที่เขาหลงใหล ชายที่บอกกับเขาว่า เขาไม่มีคุ้นค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่...<br /><br />“ไร้ประโยชน์ซะจริง”<br />เสียงบ่นเบาๆของร่างสูงสีดำ ดังพอที่จะทำให้แรมโบ้ได้ยิน หนุ่มน้อยชุดลายวัวยัดตัวลุกขึ้น<br />พรางเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมหันกลับมายิ้มลากับวองโกเล่ รุ่นที่ 10<br /><br /><br />“แกจะไปใจดีกับมันทำไมนักสึนะ...เป็นบอสก็หัดทำตัวให้เป็นผู้นำหน่อย”<br />รีบอร์นว่าขึ้นหลังจากเดินเข้ามาในห้องทำงาน <br />สึนะทำสีหน้าไม่พอใจจนครูพิเศษต้องเปลี่ยนเรออนเป็นลูกบอลปาใส่หัวบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ แฟมิรี่<br /><br />ผัวะ!<br /><br />“ทำบ้าอะไรเนี๋ยรีบอร์น!!”<br />สึนะบ่นพรางคลำหัวเบาๆ ร่างสีดำทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาพรางมองเอกสารบนโต๊ะที่แรมโบ้นำมาส่งเมื่อครู่ ....... <br /><br />ก็เพียงแค่อยากรู้ว่ามันทำงานได้ดีแค่ไหน....<br /><br />มือเรียวเอื้อมหยิบซองสีน้ำตาลพรางเปิดออกดู ภาพของศพไหม้เกรียมราวถูกเผา กับอีกศพที่เลือดเจิ่งนองทั่วพื้น<br />ใบรายงานเขียนเพียงสั่นๆอธิบายว่า ฆ่าเมื่อไหร่ตายยังไง ศพที่น่าสยดสยองจนไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าเกิดจากน้ำมือเด็กหนุ่มอายุเพียง 18 ปี<br />แรมโบ้ในตอนนี้ช่างดูเย็นชาและเงียบเหงา ราวยมทูตในชุดขาวที่แสนงดงาม <br />แต่ว่าอย่างน้อยหนุ่มน้อยสูทลายวัวนั้นก็ยังคงเป็นคนที่อ่อนโยนอยู่ ยืนยันได้จากผ้าสีขาวที่คลุมให้ศพและดอกไม้ที่วางไว้ข้างๆราวไว้อาลัย<br />หากเป็นสมัยก่อนเด็กหนุ่มคนนั้นคงจะร้องไห้ฟูมฟายเป็นแน่ จะว่าไป...<br /><br />...... ร่างบางนั้นไม่ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้วนะ?<br /><br />.......แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใสใจ ก็แค่ขยะไร้ค่าที่ไม่มีประโยชน์...<br /><br />TBC.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-1221841995258980959?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5140143485988394371.post-11255547233224097442009-11-18T22:42:00.000-08:002009-11-18T22:51:13.123-08:00<div><div><div><br /><div><div><div><div><div>ส่งท้ายปี กับโปรแกรมแต่งนิยายเรื่องใหม่ นานๆทีจะมีแรงบัลดาลใจอยากแต่งนิยาย วันดีคืนดีก็มีเรื่องแปลกๆวิ่งเข้ามาในหัว นี้ก้ใกล้จะสิ้นปีเข้าไปทุกที หาอะไรทำแก้เบื่อบ้างก็คงดี...</div><br /><div>Project:The Travel บันทึกลับนักเดินทาง เรื่องนี้คิดไว้พักใหญ่แล้วแต่ไม่ได้มีโอกาศลงมือพิมพ์สักที</div><div>หากลงเมื่อไหร่ก็คงต้องฝากไว้ด้วยนะค่ะ^^</div><div>(เปลี่ยนพลังคลอสโม้ให้เป็นสีม่วงซะ!!!)</div><br /><div>เริ่มต้นบล๊อคกับการจัดระเบียบข้อมูลกันหน่อย ต่อจากนี้จะพยายามให้มากๆ!!</div><div>จะลงฟิคให้หมดเลยเฟ้ย!!!</div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5140143485988394371-1125554723322409744?l=shikity.blogspot.com' alt='' /></div>F. Of Infinityhttp://www.blogger.com/profile/04928561362281910645noreply@blogger.com0